Gay and the City

Μικρός που είναι ο κόσμος (ή «Ο λύκος κι αν εγέρασε»)

2009-07-08T23:01:00.006+03:00

Πριν λίγο έκλεισα το τηλέφωνο, κάθισα στο κρεβάτι και άναψα ένα τσιγάρο, προσπαθώντας να χωρέσω στο κεφάλι μου όσα μόλις άκουσα. Ήταν ένας φίλος από τη Θεσσαλονίκη, ο (ας πούμε) Φίλιππος. Ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερα στενές σχέσεις με τον Φίλιππο. Η γνωριμία μας περιοριζόταν σε μια κοινή παρέα και ένα τηλέφωνο που είχαμε ανταλλάξει προ καιρού, για να μην χαθούμε τελείως. Είναι φοιτητής στη Θεσσαλονίκη και μένει εκεί τα τελευταία 5 χρόνια.

Η αφορμή για να με πάρει ο Φίλιππος τηλέφωνο ήταν το τελευταίο μου post, το οποίο διάβασε και θέλησε να μοιραστεί μαζί μου τη δική του εμπειρία. Από την αρχή του τηλεφωνήματος περίμενα πως θα εντυπωσιαστώ με όσα επρόκειτο να ακούσω, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να φανταστώ τι ακριβώς είχε να μου πει.

Πριν από τρία χρόνια (πριν ακόμα γνωρίσω εγώ τον Φίλιππο) ο φίλος μου είχε την τύχη να μιλήσει με έναν πολύ όμορφο άντρα, ένα πανέξυπνο παιδί, τον (ας πούμε) Πάνο, που μόλις τελείωσε τις σπουδές του στην Κοζάνη, πήγε στη Ζυρίχη για να κάνει έρευνα. Η γνωριμία τους ξεκίνησε με τον παραδοσιακό διαδικτυακό τρόπο, αφού η απόσταση και οι υποχρεώσεις ήταν απαγορευτικές και για τους δύο ώστε να συναντηθούν από κοντά.

Παιδί αυτής της «γνωριμίας» ήταν μια πολύ δυνατή έλξη και από τις δύο πλευρές. Ο Πάνος στο laptop του στη Ζυρίχη κι ο Φίλιππος στα net-café της γειτονιάς, να γεμίζουν τα καλώδια του Web με μέλια, ανταλλάσσοντας γλυκόλογα, υποσχέσεις, ενδόμυχες σκέψεις, συναισθήματα, φόβους, επιθυμίες, όνειρα (ήταν τότε που κολλούσαν τα πάντα στο ίντερνετ! Αυτοί οι δύο μας το σορόπιασαν και κόλλησε το σύμπαν). Ήθελαν πάρα πολύ και οι δύο να συναντηθούν.

Ο καιρός πέρασε, τα παιδιά συνέχισαν να μιλάνε καθημερινά μέχρι που έφτασε η στιγμή της επιστροφής του Πάνου. Η μέρα, αν και η πιο ζεστή του Ιουνίου, ήταν γιορτινή για τον Φίλιππο. Δεν τον ενδιέφερε ούτε ότι θα συναντιόντουσαν για πρώτη φορά μέσα στο αρχιτεκτονικά άθλιο «Μακεδονία», με την «διακριτική» παρέα του αναπόσπαστου από το σκηνικό Κινέζου (που προωθεί την αιχμή της τεχνολογίας στα άχρηστα ηχορυπαντικά μαραφέτια), ούτε η θανατηφόρα διαδρομή του 78Ν (για τους μη Θεσσαλονικείς, το συγκεκριμένο αστικό έχει τέρμα στο αεροδρόμιο, αλλά πρώτα σε κάνει βόλτα σε ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη Θεσσαλονίκη). Ένιωθε την ανάγκη να πάει. Να είναι εκεί για να τον υποδεχτεί. Δεν άντεχε να χάσει ούτε λεπτό από την παρουσία του ανθρώπου που τον μάγεψε τόσο. Και όντως περίμενε στις αίθουσες αναμονής του Μακεδονία επί τρεις ώρες, μέχρι να αφιχθεί η πτήση από τη Ζυρίχη.

Τελικά έφτασε. Ομορφότερος απ’ όσο τον έδειχνε η κάμερα του υπολογιστή, με ένα χαμόγελο που λύγιζε και την πιο άκαμπτη αντίσταση (δεν είχε σκοπό να το παίξει πολύ «εύκολος» ο Φίλιππος), ο Πάνος δεν χρειάστηκε να κάνει πολλά για να καταφέρει να τον φιλήσει σε κάποιο απόμερο σημείο του αεροδρομίου.

Λίγες μέρες αργότερα, ο Πάνος προσκάλεσε τον Φίλιππο στην Κοζάνη. Ο Φίλιππος πήγε και πέρασαν μαζί επτά αξέχαστες ημέρες. Γεμάτες αγκαλιές, φιλιά, χάδια, ατελείωτες συζητήσεις. Μια εβδομάδα αργότερα ήρθε η σειρά του Πάνου να φιλοξενηθεί στου Φίλιππου, στη Θεσσαλονίκη, με τα ίδια ροζ κορδελάκια να τυλίγουν αυτό το όμορφο σκηνικό. Ωστόσο κάτι δεν του άρεσε του Φίλιππου. Ο κολλητός του Πάνου δεν σταματούσε να τον «ενοχλεί» στο τηλέφωνο. Κάθε μέρα, πολλές φορές την ημέρα. Αλλά όταν είσαι ερωτευμένος, οι «ενοχλητικοί φίλοι» είναι το τελευταίο πράγμα που σε απασχολεί. Το ίδιο ίσχυε και για τον Φίλιππο.

Τον Ιούλιο (και ενώ η επικοινωνία τους ήταν ασταμάτητη μέσω τηλεφώνου/μηνυμάτων – ήταν τότε που ξεκίνησαν και τα πακέτα για τις «τηλε-παρέες») συναντιούνται «τυχαία» (έτσι νόμιζε τουλάχιστον ο Πάνος) στην Κέρκυρα, όπου ο Φίλιππος πήγε να κάνει έκπληξη στον έρωτά του, γιατί γνώριζε πως είναι η μόνες ημέρες διακοπών των Πάνου, τις οποίες θα περνούσε με φίλους του.

Είχε ετοιμαστεί. Είχε βάλει και το σέξι το μαγιό που αγόρασε για την περίσταση. Έβαλε και την πανάκριβη τη σαγιονάρα (αν δεν σου λύθηκε μέχρι τώρα η απορία, gay είναι το παιδί). Και ξαφνικά οι μάσκες έπεσαν. Μέσα από μια συνάντηση (την οποία ο Φίλιππος ακόμα εύχεται να μην είχε επιδιώξει ποτέ) αποκαλύφθηκε πως ο Πάνος ήταν με τη σχέση του στο νησί. Και ο Φίλιππος ένιωσε την ανάγκη να φύγει προδομένος κολυμπώντας, όσο πιο γρήγορα μπορούσε, μακριά του.

Δεν έπαψε όμως να είναι ερωτευμένος μαζί του. Λίγο καιρό αργότερα, και ενώ ο Πάνος τον διαβεβαίωνε πως όλα είχα λάβει τέλος με την προηγούμενη του σχέση, μαθαίνει (το «πώς» είναι μια μεγάλη ιστορία, που δε θα σας πω, περίεργα αγοράκια μου) πως όχι μόνο ο «κολλητός» που τηλεφωνούσε συνεχώς υπήρχε ακόμα στη ζωή του Πάνου, αλλά πριν ο τελευταίος φύγει από Ζυρίχη είχε αφήσει ανοιχτές «εκκρεμότητες» με ένα παιδί που ακόμα ύφαινε στον αργαλειό τον έρωτα του ελπίζοντας πως θα είναι ξανά με τον Greek Lover του, αγνοώντας τα όσα συμβαίνουν πίσω στην Ελλάδα...

Ο Πάνος ήξερε καλά να παίζει το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Αυτό που δεν προέβλεψε ήταν ότι στο παιχνίδι υπήρχαν και ποντικοπαγίδες και πως όσο έτρεχε να «ξεφύγει» από τις γάτες, τόσο με ορμή πλησίαζε τις παγίδες που ο ίδιος έστηνε στον εαυτό του.

Είναι δυνατόν κάποιοι άνθρωποι να είναι τόσο εγωιστές που να μην πληγώνονται καθόλου οι ίδιοι όταν πληγώνουν άλλους; Είναι δυνατόν να είναι τόσο κενοί μέσα τους, που να μην ακούγεται εκείνο το μικρό «κρακ», που ραγίζει μέσα στον καθένα μας, όταν νιώθουμε ότι κάναμε κάτι κακό σε κάποιον; Είναι δυνατόν να έχουν τόσο μεγάλη εικόνα για τον εαυτό τους, που ο ένας σύντροφος -όσο έρωτα κι αν τους δείχνει- να μην είναι ποτέ αρκετός;

Ο Πάνος, πάντως, είναι ακόμα εκεί έξω... Και έγκυρες πηγές του blog (η Minerva) λένε πως συνεχίζει να πληγώνει...

(Αν και θα ήθελα να βάλω άλλη ατάκα από το Κωνσταντίνου κι Ελένης: "Φιόνα, μοναδική μου αγάπη")

Μήπως είμαι μεταλλαγμένος;

2009-06-22T04:31:00.005+03:00

Αυτό σκέφτομαι συνέχεια τις τελευταίες ώρες. Μήπως είμαι μεταλλαγμένος; Μήπως φταίει που γεννήθηκα λίγους μήνες μετά το Cernobyl; Μήπως όσο ήμουν στην κοιλιά της μάνας μου, την κλώτσησε κανένα γαϊδούρι στο χωρίο και βγήκα ζαβό; Μήπως σκέφτομαι σαν γερο-ξεκούτης και συντηρητικός; Μήπως σκέφτομαι σαν χαζο-ρομαντικό παιδάκι;

Σίγουρα πάντως κάποιο πρόβλημα το έχω! Δεν μπορώ να βρω άλλη λογική εξήγηση. Λένε πως όταν βλέπεις ότι όλος ο κόσμος έχει τρελαθεί γύρω σου, τότε μάλλον είσαι εσύ αυτός που έχει τρελαθεί! Τι γίνεται όμως όταν βλέπεις όλο τον κόσμο να κερατώνει γύρω σου; Και μάλιστα όταν εσύ όχι απλά το απαγορεύεις στον εαυτό σου, αλλά δεν νιώθεις την επιθυμία να το κάνεις κιόλας! Κάτι δεν πάει στραβά; Κάποιο πρόβλημα υπάρχει! Δεν είσαι ένα με το κοινωνικό σύνολο, διαφέρεις. Και δυστυχώς η «μετάλλαξή» σου αυτή, δεν είναι μια από τις Δαρβινικές μεταλλάξεις που οδηγούν στην επιβίωση, αλλά στην αυτοκαταστροφή. Αυτοκαταστρέφεσαι κάθε φορά που αφήνεις τον εαυτό σου να απογοητευθεί και να πληγωθεί. Κάθε φορά που διαπιστώνεις τη διαφορετικότητα σου, με τον χειρότερο τρόπο.

Ας τα πάρω από την αρχή, για να βγει και κάποιο νόημα. Γνωρίζω κάποιον και από τη στιγμή που τον γνωρίζω, χωρίς να του πω τίποτα, είμαι σίγουρος (προαισθηματικά -- αν υπάρχει τέτοια λέξη) ότι είναι ρεζερβέ (ξέρεις... μπουκάλι στο τραπέζι... κάθεται άλλος εδώ, κτλ). Ωστόσο επιλέγω να μην αναφέρω τίποτα και απλά να παριστάνω τον ηλίθιο (ή όπως λέει μια φίλη «τον Κύριο, με το «Μ» κεφαλαίο») μέχρι να πάρει τέλος η προηγούμενη ιστορία. Κι εκεί που γίνεται η αποκάλυψη και επιλέγω να συνεχίσω μαζί του, δηλώνοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι κάνω κάτι ενάντια στην ηθική μου, γιατί ελπίζω σε κάτι όμορφο, έρχεται το δεύτερο πλήγμα. Διαπιστώνω πως συνομιλεί με κόσμο σε γνωστές ιστοσελίδες και κλείνει ραντεβού για ρομαντικές ερωτικές περιπτύξεις. Και επειδή το «Μ» της φίλης μου δεν είναι απλά κεφαλαίο, αλλά τονισμένο και με φώτα Las Vegas, επιλέγω να ξαναπροσπαθήσω μαζί του (θα υπεισέλθω άλλη φορά σε αιτιολογική ανάλυση της ψυχοπαθολογίας μου).

Ναι αλλά νιώθω μεταλλαγμένος. Νιώθω ότι κάτι είναι λάθος γραμμένο στο γονίδιο μου. Κάτι δεν δουλεύει καλά μέσα στο μυαλό μου. Εύλογα, θα έλεγε κάποιος, αφού κάνω και όσα κάνω, αλλά το να είσαι θύμα είναι και λίγο θέμα επιλογής.

Οι ορμές όμως είναι κάτι φυσικό. Εγώ γιατί δεν τις έχω; Βλέπω τα υπόλοιπα ζώα της φάρμας να πηδάνε, κάνοντας χαρούμενα αλματάκια δεξιά και αριστερά. Βλέπω τα πουλάκια να την αλλάζουν την τροφή τους. Βλέπω και τις μελισσούλες που δεν αφήνουν λουλούδι σε ησυχία. Και γυρίζω το βλέμμα μου στη λιμνούλα και με τρόμο βλέπω την αντανάκλαση ενός νωθρού, καθησυχασμένου μόσχου, που δεν του καίγεται καρφί να παίξει όπως και τα υπόλοιπα ζωάκια! Μασουλάει χαρούμενα το χορταράκι του (κουτόχορτο, πρώτης διαλογής) χαρούμενος που το βρήκε και έχει την τύχη να το απολαμβάνει.

Με λύπη μου το δηλώνω, αλλά έχω φάει κέρατο! Ουκ ολίγες φορές! Και μάλλον δε λυπάμαι τόσο που το έφαγα, όσο που δεν έχω την όρεξη να το ταΐζω σε άλλους. Γιατί αυτός είναι ο λόγος που αισθάνομαι το περιθωριακό παιδάκι του σχολείου που δεν παίζει ό,τι και όλα τα υπόλοιπα. Ναι! Το δηλώνω ευθέως. Θα ήθελα να θέλω να κερατώσω και δε μου βγαίνει. Το θέλω και δεν το θέλω. Είμαι καλά γιατρέ μου;

Επειδή την απάντηση την γνωρίζω, ας κάνω μια πιο σωστή αλλά μακράν πιο δυσαπάντητη ερώτηση: Γιατί κερατώνουν οι μεγάλοι, μαμά;

Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο σε μένα ή σε κάποιον γύρω μου, θέτω το ίδιο ερώτημα. Και κάθε φορά βρίσκω μια απόλυτα προσωποποιημένη απάντηση, στα μέτρα του εκάστοτε κερατά ή ...αυτού που κερατώνει, τέλος πάντων (Πως λέγεται ο άλλος; Αλήθεια γιατί για τον άλλον δεν έχουμε δώσει όνομα;). Ναι αλλά δεν είναι επαρκής. Το φαινόμενο είναι γενικευμένο. Για την ακρίβεια είναι ο κανόνας. Και κάθε κανόνας έχει τις παραμέτρους του. Ποιες είναι οι παράμετροι για το κέρατο;

Όταν το κάνεις (είτε γίνεται κατά σάρκα, είτε με κάμερα, είτε τηλεφωνικά, είτε με χίλιους δύο άλλους ευφυείς τρόπους) γνωρίζεις πως εκείνη τη στιγμή υπογράφεις ένα γραμμάτιο. Πιστώνεις πίκρα και θλίψη στον άνθρωπο που πιστεύει σε σένα. Και αργά ή γρήγορα, το γραμμάτιο πληρώνεται και ο άλλος πληγώνεται, απογοητεύεται. Ακόμα κι αν ο άλλος (κατά κόσμον κερατάς) σου είναι εσένα αδιάφορος, ένα παιχνιδάκι για να περνάς την ώρα σου, είτε είναι ο έρωτας της ζωής σου, δεν σκέφτεσαι ότι είναι άνθρωπος;

Σίγουρα η ασφάλεια της ετεροχρονισμένης αποπληρωμής του γραμματίου, δίνει τη σιγουριά ότι δεν θα είσαι παρόν την ώρα της πληρωμής για να αντικρίσεις τον άλλον εμβρόντητο να διαβάζει το ποσό. Εκτός κι αν είσαι από τους σκληρόπετσους που το αντέχουν. Αλλά πάλι, δεν το έχεις στο μυαλό σου, την ώρα που κατεβάζεις το παντελόνι για να «παραβιάσεις» την ξένη πόρτα, ότι εκείνη τη στιγμή βιάζεις την ψυχή του κερατά; Και μπορεί να αργήσει να «τσούξει» ο βιασμός, αλλά όταν το κάνει, πονάει για τα καλά.

Το δέχομαι ότι κάποιοι έτσι καλύπτουν τον ανασφαλή ναρκισσισμό τους. Άλλοι το βαριούνται το σπιτικό φαΐ καθημερινά και θέλουν και λίγο «βρώμικο». Κάποιοι άλλοι το κάνουν από συνήθεια ή για να μην χάσουν το κορμί βρε πατριώτη. Όποιος κι αν είναι ο λόγος, όταν το κάνεις, σημαίνει πως δεν έχεις ενοχές, αρά δεν έχεις και αποτρεπτικά συναισθήματα. Είπα συναισθήματα; Ναι! Δεν έχεις συναισθήματα! Ε αφού δεν τα έχεις, γιατί τον ταλαιπωρείς τον φουκαριάρη τον κερατά και δεν τον αφήνεις να βρει τον δρόμο του; (χωρίς να σκαλώνει το κέρατο από μπαλκόνι σε μπαλκόνι)

Γιατί ίσως είσαι ανασφαλής εσύ και δεν θέλεις να μείνεις μόνος. Γιατί σου αρέσει που είστε μαζί, αλλά και δεν σου αρκεί παράλληλα. Ίσως γιατί έχεις τα συμφέροντα σου (οκ! Εδώ πάω πάσο. Το χρήμα ρίχνει κυβερνήσεις. Στο κέρατο θα σταματήσει;).
Κι εγώ ανασφαλής και περίεργος είμαι. Τα έχω κι εγώ τα κουσουράκια μου. Αλλά δεν επιλέγω το κέρατο. Για την ακρίβεια, το απεχθάνομαι... Δεν θέλω και δε μου βγαίνει να το κάνω.

Κλισέ το θέμα που διάλεξα, το παραδέχομαι. Απλά ελπίζω μέσα από αυτό το ποστ να βρω κι άλλους μεταλλαγμένους. Να πάψω να νιώθω τόσο μόνος και περίεργος. Τουλάχιστον να το βγάλω από μέσα μου, πριν αρχίσω να φωνάζω «Σελήνη αγαπάει Αλέξη» στην προσπάθεια μου να καταλάβω πως είναι δομημένος αυτός ο κόσμος...

«Πώς επέζησες εσύ;»

2009-06-20T20:37:00.003+03:00

Ήρθε σήμερα από το σπίτι του Phoebus, μία πολύ καλή του φίλη, η Ε. κι έτυχε να είμαι κι εγώ εκεί. Έστω κατά διάνοια. Και κρυφάκουσα μέρος της συζήτησής τους.

Απ’ όσο κατάλαβα, λοιπόν, η Ε. έχει σχέση ένα χρόνο τώρα με κάποιον Μπ., με τον οποίο δεν είναι ιδιαίτερα ερωτευμένη. Αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο, γιατί «περίπου ερωτευμένος» ισούται με το καθόλου ερωτευμένος. Και μάλιστα πρόσφατα χώρισε με τον Μπ., με δική της απόφαση αλλά τα ξαναβρήκαν.

Παρ’ όλο λοιπόν που είναι «περίπου ερωτευμένη» μένει στη σχέση της, η οποία είναι γεμάτη με συχνούς τσακωμούς, κατάφορη αποφυγή του Μπ. από μέρους της Ε.. Όπως η ίδια περιέγραψε, την ενόχλησε ακόμα και το γεγονός ότι ήθελε να την κρατάει αγκαλιά όσο κοιμούνται, λόγω της ζέστης. Ωστόσο παραμένει. Παραμένει στη σχέση της και παραμένει πιστή. Για ποιο λόγο να κάνει κάτι τέτοιο;

Μένεις με έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν είσαι ερωτευμένος, γνωρίζοντας ότι αυτός θα έκανε ό,τι μπορούσε για να σε κάνει ευτυχισμένο και ταυτόχρονα νιώθεις να πνίγεσαι από αυτές του τις προσπάθειες; Μένεις με έναν άνθρωπο, χωρίς να είσαι «καψούρης»; Δεν είναι μια μορφή κοροϊδίας; Δεν είναι κάτι σαν συναισθηματική εκμετάλλευση; Μήπως είναι μια έκφανση του φόβου της μοναχικότητας (όπως την έχει χαρακτηρίσει ο h0m0sapiens);

Παρακολουθώντας τη συζήτηση του Phoebus με την Ε. διαπίστωσα πως καθόλου έτσι δεν είναι τα πράγματα. Η Ε. παραμένει με τον Μπ. γιατί φοβάται. Αλλά δε φοβάται τον εαυτό της. Δε φοβάται μήπως στην άλλη άκρη του τηλεφώνου της σταματήσει να ακούγεται η φράση «μωρό μου». Φοβάται μήπως πληγώσει. Μένει με έναν άνθρωπο που αγαπά, γιατί δεν γνωρίζει πώς να το κάνει πιο εύκολο γι’ αυτόν να αποδεχτεί πως ουσιαστικά τα πράγματα έχουν τελειώσει από καιρό. Γιατί ο Μπ. χτίζει οικογένεια μέσα στο μυαλό του, με πολλά παιδιά, όμορφα σαββατοκύριακα με καρό τραπεζομάντιλα στην εξοχή και τσακωμούς στο αυτοκίνητο για τη φασαρία που κάνουν οι «επιβάτες» στο πίσω κάθισμα. Καταστάσεις που η Ε. δεν μπορεί ούτε να φανταστεί, δεδομένου ότι η ζωή της τώρα αρχίζει, με τη λήψη πτυχίου και τη μετακόμισή της σε άλλη πόλη.

Ακούγοντας τα όλα αυτά, τα αντιπαρέβαλα με την τρομακτικά όμοια ιστορία που ζούσε ο Phoebus μερικούς μήνες πριν. Όταν όσα αυτός και η Αγάπη ονειρεύονταν, τελείωσαν άδοξα. Όταν ένιωθε συντετριμμένος που τα όνειρα του ράγισαν κάτω από το βάρος μιας λέξης. Όταν ένιωσε αδικημένος που δεν είχε μια ακόμα ευκαιρία να προσπαθήσει για όσα πίστευε.

Και τότε συνειδητοποίησα πως ο πραγματικός λόγος που ο Phoebus είχε πέσει σε κατάθλιψη, ήταν γιατί απλά δεν ήξερε πώς να αποδεχτεί αυτό που ενδόμυχα γνώριζε ήδη. Είχαν όλα τελειώσει. Και είχαν τελειώσει πολύ πριν την τελευταία πράξη του έργου. Η κατακλείδα ήταν απλά η ρητή διατύπωση αυτού που ζούσε και διαπίστωνε στην καθημερινότητά του. Αυτό που δεν μπορούσε τότε να καταλάβει, ήταν πως μια ακόμα ευκαιρία θα ήταν απλά το αποτυχημένο sequel σε μια από τις ομορφότερες ταινίες της ζωής του. Όπως κάτι υπέροχες ταινίες του κινηματογράφου, που τις ερωτεύεσαι και τις βλέπεις ξανά και ξανά. Και τότε προβάλλεται το sequel και καταλήγεις να θάψεις βαθιά στο συρτάρι ακόμα και την πρώτη ταινία. Γιατί η γεύση που σου μένει στο τέλος είναι τόσο άσχημη, που προσπαθείς να την εξοστρακίσεις, παραγκωνίζοντας ακόμα και τις όμορφες σκηνές της πρώτης ταινίας.

Θυμήθηκα λοιπόν το τέλος της ταινίας του Phoebus. Που ο κόσμος είχε καταστραφεί ολοσχερώς. Που υπήρχε μόνο στάχτη, καπνοί και σκοτάδι. Και που μόνοι «επιζόντες» από αυτήν την καταστροφή ήταν ο Phoebus και η Αγάπη. Η ενδογενής δύναμη για ζωή. Για δημιουργία νέων, ομορφότερων κόσμων, στηριγμένων στην ομορφιά όσων είχε ο παλιός κόσμος και απαλλαγμένων από κάθε άσχημο που είχε φυτρώσει σε αυτόν. Η δύναμη να προχωρήσει μπροστά. Και θυμάμαι τόσο έντονα τη σκηνή που η Αγάπη κλείνει στο χέρι της, το χέρι του Phoebus και βαδίζουν προς το σημείο εκείνο του ορίζοντα που προβάλουν «φρέσκιες» ακτίνες φωτός.

Και θυμάμαι και την ερώτηση του Phoebus: «Πώς επέζησες εσύ;»

Πρίγκιπα μου...

2009-06-10T16:19:00.004+03:00

Το Σάββατο μάζεψα όλα μου τα πράγματα, όλες τις αναμνήσεις, όλα όσα ζήσαμε μαζί μέσα στο σπίτι και σε κάθε γωνιά της μνήμης μου, τα τύλιξα σε όση αγάπη έχω για σένα και τα πήρα μαζί μου. Το πιο πολύτιμο φυλαχτό που μου έκανες. Τύλιξα και την αγάπη σου, τη φροντίδα σου, τον έρωτα που με έκανες να νιώσω όλον αυτόν τον καιρό. Το φυλαχτό που πάντα θα με φυλάει από το κακό του κόσμου. Το φυλαχτό που φυλάκισε μέσα του τη ζωή μου, την κλείδωσε και την προστάτευσε από όλα όσα την απείλησαν. Κι όμως, όσα κι αν τύλιξα μέσα, περίσσευε ακόμα αγάπη για περισσότερα.

Και ο καιρός πέρασε γρήγορα. Σαν χτες θυμάμαι να τσουγκρίζουμε τα ποτήρια και να αντικρίζω το χαμόγελό σου. Και εκείνη τη στιγμή έγινε το θαύμα. Γνώρισα την αληθινή αγάπη. Γνώρισα τον άνθρωπο που δεν φοβήθηκε τίποτα και ξεκίνησε κάτι τόσο όμορφο μαζί μου. Και τώρα να που δεν είμαστε μαζί. Έγιναν τόσα πολλά και καταλήξαμε χωριστά. Και το μόνο που μας έμεινε είναι αυτή η γλυκιά γεύση, η γνώση ότι είχαμε την τύχη να ζήσουμε κάτι τέτοιο. For a moment like this, some people wait a lifetime. Κι εμείς ζήσαμε πολλές τέτοιες στιγμές. Και τις ζήσαμε γιατί αγαπηθήκαμε. Αγαπηθήκαμε χωρίς να φοβηθούμε τίποτα! Φτάσαμε ψηλά. Φτάσαμε πιο ψηλά απ’ όσο κάποιοι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν ούτε να ονειρευτούν. Και είμαστε τόσο τυχεροί που ζήσαμε κάτι τέτοιο.

Σκέφτομαι πόσα πράγματα ζήσαμε μέσα σε μόνο έξι μήνες. Διάβασα όλα τα email που ανταλλάξαμε και θυμόμουν στιγμές που ήμασταν σαν ένα. Θυμήθηκα τα πρωινά που ξυπνούσα δίπλα σου και αντίκριζα «ένα όμορφο αγόρι στο κρεβάτι μου». Θυμήθηκα τα βράδια που μιλούσαμε μέχρι αργά και πιστεύαμε και οι δύο ότι αυτό που ζούμε ήταν κάτι μοναδικό. Και οι δύο τότε ξέραμε πως δε θα κρατήσει για πάντα, αλλά έπρεπε να το ζήσουμε όσο κρατήσει. Και παρά τον χρόνο που «χάσαμε», ζήσαμε τόσα πολλά μαζί. Ταξίδια πραγματικά ή νοητά σε μέρη γνώριμα και σε μέρη νέα. Κάναμε τρέλες, χτίζαμε την ευτυχία μαζί. Ειλικρινά θυμάσαι πόσο όμορφα ήμασταν; Θυμάμαι να μας «ζηλεύω» που ήμασταν το πιο δεμένο και δυνατό ζευγάρι.

Και το δυνατό ζευγάρι δεν κατάφερε να αντέξει τα προβλήματα του. Γιατί κάποια πράγματα είναι ανυπέρβλητα. Κάποια προβλήματα, αν δημιουργηθούν, δεν λύνονται. Και αυτά τα προβλήματα, όσο κι αν τα συζητούσαμε, δεν μπορούσαμε να βρούμε τον τρόπο να τα αφήσουμε στην άκρη. Δυστυχώς όσες ευκαιρίες κι αν δίναμε τον τελευταίο καιρό, ήταν χωρίς αντίκρισμα. Δεν ήμασταν καλά και δεν υπήρχε φως στην άκρη του δρόμου για μας. Δεν ανάψαμε κανένα φως. Δεν κάναμε τίποτα όμορφο, όπως είπες κι εσύ... Δεν γινόταν τίποτα που να μας κάνει να χαμογελάσουμε. Μόνο πράγματα που αφαιρούσαν... Και σκοτώσαμε την ομορφιά.

Και να που τώρα δεν είμαστε μαζί.

Ξέρω ότι δεν γυρνάς ποτέ πίσω. Ξέρω πως όταν ραγίσει πραγματικά για σένα το γυαλί, τότε όλα έχουν τελειώσει. Και το γυαλί το ραγίσαμε. Το κάναμε κομμάτια. Αλλά έκανες και πράγματα για μένα που δεν περίμενα ποτέ ότι θα κάνεις...

Και δυστυχώς έπρεπε να γίνει αυτό, για να καταλάβω πόσο πολύτιμος ήσουν για μένα. Από τη στιγμή που έφυγα, δεν έπαψα να σε ερωτεύομαι. Δεν έπαψα να σε αγαπάω. Γιατί ο Δ. και ο Phoebus δεν ήταν τα άσχημα που έγιναν μεταξύ μας. Ο Δ. και ο Phoebus ήταν όλα εκείνα τα όμορφα που χτίσαμε από το μηδέν. Όλα εκείνα τα μαγικά και αδιανόητα που κάναμε μαζί. Και δεν έπαψα ούτε στιγμή να σε αγαπάω. Δεν θα πάψω ούτε στιγμή να νιώθω ότι έζησα δίπλα σου όσα είχα πάντα ονειρευτεί.

Και το μόνο που μπορώ να σου ζητήσω, είναι να με αφήσεις να βγούμε για έναν καφέ μαζί. Να με αφήσεις να σου τα πω όλα αυτά από κοντά. Μια τελευταία φορά να με αφήσεις να σου χαμογελάσω και να δω το δικό σου χαμόγελο. Να δω εκείνο το χαμόγελο που είδα όταν κατέβηκες από το αεροπλάνο. Μια φορά ακόμα να δω το χαμόγελο που είχες όταν έκλεινες το δωμάτιο στην πόλη μου. Μια τελευταία χάρη σε έναν άνθρωπο που αγάπησε εσένα όσο δεν έχει αγαπήσει κανέναν! Μια τελευταία επιθυμία, πριν το αφήσω κι εγώ να φύγει. Δεν θέλω να προκαταβάλεις κάποια όμορφη απάντηση, ούτε θέλω να σε πείσω για κάτι. Έγιναν πολλά που να κάνουν τα λόγια να μην έχουν νόημα. Έχει όμως νόημα να ξέρεις όσα νιώθω τώρα... ακόμα... Γι’ αυτό το μόνο που σου ζητώ είναι να με αφήσεις να σου πω για μια τελευταία φορά πόσο σε αγαπώ.

«Τώρα έχω παρηγορηθεί κάπως... όχι ολότελα ωστόσο. Όμως ξέρω πολύ καλά πως έχει ξαναγυρίσει στο μικρό του πλανήτη γιατί, με το χάραμα της μέρας, δεν ξαναβρήκα το σώμα του. Δεν ήταν δα κι ένα σώμα τόσο βαρύ... Και τη νύχτα μ' αρέσει ν' αφουγκράζομαι τ' αστέρια. Είναι σαν πεντακόσια εκατομμύρια κουδουνάκια...

»Μα να που έγινε κάτι παράξενα υπέροχο.

»Στο φίμωτρο που είχα ζωγραφίσει για το μικρό πρίγκιπα, ξέχασα να προσθέσω το δερμάτινο λουρί! Ποτέ δεν θα μπορέσει να το δέσει στ' αρνί του. Κι έτσι αναρωτιέμαι: «Τι έχει γίνει στον πλανήτη του; Ίσως το αρνί να έφαγε το λουλούδι...» Άλλοτε πάλι λέω μέσα μου: «Σίγουρα όχι! Κάθε νύχτα ο μικρός πρίγκιπας σκεπάζει το λουλούδι του μ' ένα γυάλινο δοχείο και προσέχει πάρα πολύ το αρνάκι του... «Τότε νιώθω ευτυχισμένος. Κι όλα τ' αστέρια γελούν γλυκά».

»Μερικές φορές σκέπτομαι: «Καμιά φορά μπορεί να ξεχαστεί κι αυτό φτάνει. Κάποιο βράδυ ξέχασε να βάλει το γυάλινο καπάκι ή το αρνάκι βγήκε χωρίς θόρυβο, όσο κρατούσε ακόμη η νύχτα...» Τότε τα κουδουνάκια αλλάζουν κι αρχίζουν να κλαίνε!...

»Εδώ υπάρχει ένα μυστήριο πολύ μεγάλο. Για σας που αγαπάτε το ίδιο το μικρό πρίγκιπα, όπως και για μένα, τίποτε στο σύμπαν δεν είναι το ίδιο, αν σε κάποιο μέρος, κανείς δεν ξέρει που, ένα αρνάκι που ποτέ δεν το είδαμε, έχει φάει, ναι ή όχι ένα τριαντάφυλλο...

»Κοιτάξτε προσεχτικά τον ουρανό. Αναρωτηθείτε: το αρνί, ναι ή όχι, έφαγε το λουλούδι; Και αμέσως τότε θα δείτε πως όλα αλλάζουν...

»Και κανείς μεγάλος δεν θα καταλάβει ποτέ πως αυτό έχει τόσο μεγάλη σημασία!»

Και επειδή το ξέρω πως το παιδί που του διάβαζα το βράδυ την ιστορία ενός πρίγκιπα και του χάιδευα τα μαλλιά όσο ξάπλωνε δίπλα μου, κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού του θα ήθελε να μην είχε τελειώσει έτσι η ιστορία του Πρίγκιπά του, γι’ αυτό σου ζητώ αυτήν την τελευταία χάρη.

Eύχομαι να μου τη δώσεις...

«Όλοι ψάχνουμε το κάτι καλύτερο»

2008-08-31T20:45:00.006+03:00

Ημερομηνία: Παρασκευή 22 Αυγούστου

Ώρα: 20.30

Τοποθεσία: Goody’s-Αγίας Σοφίας-Θεσσαλονίκη

Έχω ραντεβού με τον κολλητό. Έχει αργήσει και έχω καθίσει μόνος να φάω κάτι στα γρήγορα, αφού το shopping-safari που έκανα όλη την ημέρα ούτε χρόνο μου άφησε για κάτι τέτοιο, ούτε δυνάμεις για κάτι περισσότερο.

Σκέφτομαι: «Τρώω μόνος. Μόνος; Γιατί μόνος;» Οι τελευταίες σκέψεις στριφογύριζαν στο κεφάλι μου. Και όχι τόσο για το ότι έτρωγα μόνος. Σε μια μεγάλη πόλη όπως η Θεσσαλονίκη, δεν είναι σπάνιο να δεις κάποιον να τρώει μόνος του. Αλλά είμαι «μόνος» γενικότερα... Γιατί; Και δεν είμαι ο μόνος «μόνος». Πολλοί γνωστοί και φίλοι μου είναι μόνοι. Για καιρό μόνοι. Τι φταίει;

Η πρώτη φράση που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν μια ατάκα της φίλης μου της Ν., που την άκουσα μερικές μέρες πριν: «Όλοι ψάχνουμε αυτό το κάτι καλύτερο». Ψάχνουμε. Άρα δεν το έχουμε. Το post αυτό δεν απευθύνεται σε όσους το έχουν βρει το «κάτι καλύτερο» και το κρατούν σαν θησαυρό, αλλά σε αυτούς που το βρήκαν και το έχασαν ή το έχουν αφήσει να φύγει ή ακόμα το ψάχνουν.

Κι αν το έχεις βρει και πλέον δεν το έχεις; Τότε πως σκέφτεσαι; Πως επηρεάζεται η ζωή σου; Είτε συγκρίνεις όλους τους επόμενους με αυτό το «κάτι καλύτερο», με αποτέλεσμα να μη σε καλύπτει τίποτα. Νιώθεις ανικανοποίητος από κάθε προσπάθεια να γνωρίσεις κάποιον άνθρωπο. Προκαλείς δυστυχία στον εαυτό σου και τους συντρόφους σου, επειδή πάντα η ανάμνηση του «κάτι» θα είναι λίγο ή πολύ καλύτερη.

Η΄ μήπως αισθάνεσαι τυχερός; Τυχερός γιατί ανήκεις σε εκείνη τη μικρή ομάδα ανθρώπων που είχαν την τύχη να τον βρουν, ακόμα κι αν δεν είναι μαζί του πλέον. Τυχερός που η τύχη σου έκλεισε έστω και μία φορά το μάτι και σε άφησε να νιώσεις πως είναι να είσαι ολόκληρος. Εσύ και το άλλο σου μισό, μαζί, έστω και για μία στιγμή.

Κι αν ανήκεις σε αυτούς που ακόμα το ψάχνουν, σε αυτούς που περιμένουν να δουν τα πυροτεχνήματα τη στιγμή που όλη η φύση θα τους ψάλει το hallelujah με τη φωνή της Gloria Gaynor και τις πεταλούδες να χορεύουν Kylie; Γιατί το ψάχνουμε, αλήθεια; Γιατί ποτέ δε μας φτάνει αυτό που έχουμε και θέλουμε ακόμα περισσότερα; Γιατί πάντα βρίσκουμε ελαττώματα στους συντρόφους μας. Ελαττώματα που αφορούν είτε την εμφάνιση, είτε το ντύσιμο, είτε τις μουσικές επιλογές τους, είτε την τσέπη, τη διασκέδαση, τη μόρφωση, κτλ κτλ. Εμείς δεν έχουμε ελαττώματα;

Μήπως η απάντηση βρίσκεται στο ότι αναγνωρίζουμε υποσυνείδητα τα δικά μας ελαττώματα και προσπαθούμε να τα καλύψουμε «γεμίζοντας» τα κενά μας από τα προτερήματα του wanna-be συντρόφου; Μήπως η αυτοκριτική μας είναι τόσο επιδερμική που δε μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε ελαττώματα στον εαυτό μας;

Δε θεωρώ κακό το να προσπαθεί κάποιος για το καλύτερο. Αλλά το καλύτερο έρχεται με το να αφήνεις τον «παλιό», που είχε τα δικά του ελαττώματα, και να ψάχνεις για τον «νέο», που θα κουβαλάει καινούρια, δικά του ελαττώματα; Τα οποία μάλιστα, αργά ή γρήγορα θα αναγνωρίσεις; Ή μήπως έρχεται με το να επενδύουμε σε αυτόν που έχουμε δίπλα μας, ώστε να φτάσουμε κάποια στιγμή που θα «αποζημιωθούμε» για όσα έχουμε επενδύσει, από αυτά που έχει να προσφέρει ο άλλος; Γιατί δεν δίνουμε ευκαιρίες στον εαυτό μας, δίνοντας ευκαιρίες στον άλλο;

Μήπως η μεγάλη ποικιλία, η αστείρευτη προσφορά, η αβίαστη ευκολία στην «αγορά συντρόφου» μας έχει κάνει (πέρα από θύματα της βιτρίνας και του εκθαμβωτικά λαμπερού – μύες/ μήκος/ αυτοκίνητο/ κτλ) να μην δίνουμε αξία σε ό,τι έχουμε, αλλά να βγαίνουμε αμέσως για «ψώνια», μόλις ανακαλύψουμε το πρώτο ελάττωμα στο «προϊόν»;

Αυτό το «κάτι καλύτερο» που είπε η Ν. είναι το ωραίο σώμα; Το ωραίο χαμόγελο; Το ακριβό αμάξι; Οι πολλές γνωριμίες; Ο καθένας έχει μια δική του απάντηση. Ωστόσο, ενώ μπορεί να ακούσεις χιλιάδες διαφορετικές περιγραφές για το «κάτι καλύτερο», λεπτομερείς και σχολαστικές, λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να σου πουν ότι αυτό το «κάτι καλύτερο» το βρήκαν σε έναν άνθρωπο, ακόμα κι αν δεν είναι μαζί του.

Τελικά ο κολλητός μου ήρθε, βγήκαμε σε ένα καινούριο σχετικά gay club της Θεσσαλονίκης με σκοπό να περάσουμε καλά οι δύο μας, χωρίς να ψάχνουμε για το «καλό ή το καλύτερο». Η τραγική και όμορφη ειρωνεία είναι πως εκείνο το βράδυ γνώρισα και το παιδί που είμαστε τώρα μαζί...

Το τραγούδι αφιερωμένο σ' εκείνον...

Nature or Nurture ?

2008-06-14T15:16:00.003+03:00

Είμαι Gay. Αυτό είναι μια σίγουρη και αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Δεν χωράει καμία αμφιβολία. Οι ερωτικές μου επιλογές, το γούστο μου, οι απόψεις μου, οι σκέψεις μου, οι επιλογές της καθημερινότητάς μου, είναι όλα Gay. Και δεν εννοώ «αδερφίστικα». Εννοώ Gay.

Γιατί όμως είμαι Gay; Σίγουρα για να διαβάζει κάποιος αυτό το post θα έχει αναρωτηθεί έστω και μία φορά (κάποιοι σαν εμένα ή τον Apsoy το σκεφτήκαμε πολλές περισσότερες) «γιατί είμαι Gay;» ή «τι με έκανε Gay;».

Και οι δύο ερωτήσεις, λένε οι επιστήμονες, είναι σωστές στη βάση τους. Το γιατί να τις κάνουμε είναι ένα μεγάλο θέμα, το οποίο περιλαμβάνει ελλιπή εκπαίδευση, ενημέρωση, κοινωνικά ταμπού, ρατσισμό και κάθε λογής διάκριση που αντιμετωπίζουν οι Gay. Ωστόσο οι δύο αυτές ερωτήσεις γίνονται. Και δέχονται πολλές απαντήσεις.

Gay λοιπόν γεννιέσαι ή γίνεσαι; Και αν γεννιέσαι, δεν έχεις μετά καμία «ελπίδα»; Και αν γίνεσαι, ποιο ήταν το «μοιραίο λάθος» στην ανατροφή σου που σε έκανε Gay; Ας δούμε λοιπόν μία-μία τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις που έχουν δοθεί κατά καιρούς, για να φτάσουμε στις επικρατέστερες (ούτε διαγωνισμός Miss-Hellas να ήταν).

Gay γεννιέσαι ή γίνεσαι; Η άποψη ότι όλα ή σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς και του χαρακτήρα ενός ανθρώπου είναι επίκτητα («γίνεσαι» δηλαδή) είναι γνωστή και ως tabula rasa («κενό πινάκιο»). Κάποτε η άποψη αυτή φαινόταν ως η λογική εξήγηση των στοιχείων της συμπεριφοράς ενός ανθρώπου. Δεδομένου όμως ότι σήμερα γνωρίζουμε πως και οι δύο παράγοντες («γεννιέσαι» και «γίνεσαι») παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα ενός ανθρώπου, η άποψη αυτή μοιάζει (κατά πολλούς επιστήμονες) μάλλον αφελής. Όταν ρώτησαν τον γνωστό ψυχολόγο Donald Hebb, λέγεται πως η απάντηση που έδωσε ήταν: «τι από τα δύο συμβάλει περισσότερο στο εμβαδόν ενός τριγώνου; Η βάση ή το ύψος;». Άρα λοιπόν το να είσαι Gay (όπως και κάθε άλλη έκφανση της προσωπικότητας ενός ανθρώπου) δεν είναι ούτε αποτέλεσμα γονιδιακής επιρροής, ούτε αποτέλεσμα επίδρασης του περιβάλλοντος, αποκλειστικά.

«Και τι μας νοιάζει ρε Phoebus αν γεννιέσαι ή αν γίνεσαι;»

Μας νοιάζει γιατί αν δεχτούμε ΜΟΝΟ ότι «γίνεσαι» τότε είτε μιλάμε για κάποια επιλογή την οποία θα μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει (όπως κάποιοι στενόμυαλοι ετεροφυλόφιλοι θέλουν να πιστεύουν) είτε να την ξανακάνουμε, επιλέγοντας το «σωστό» μονοπάτι της ετεροφυλοφιλίας. Γιατί τότε θα δικαιολογήσουμε και αυτούς που θέλουν να μας αλλάξουν είτε με την «πειθώ» είτε με τη βία (ας θυμηθούμε τα πειράματα/βασανιστήρια με ηλεκτροσόκ που έκαναν οι Ναζί στους ομοφυλόφιλους, για να τους «επαναπροσανατολίσουν» σεξουαλικά). Και ακόμα κι αν δεν είναι επιλογή μας, αλλά αποκλειστικά «λάθος της μαμάς ή του μπαμπά» και πάλι φορτίζουμε με ενοχές τους ανθρώπους που χάρισαν τις ζωές τους για να μας αναθρέψουν και να μας βοηθήσουν να φτάσουμε εδώ που είμαστε τώρα. Δυστυχώς πολλοί από αυτούς δεν γνωρίζουν ότι το να είναι ο γιος τους Gay δεν είναι κάτι κακό, με αποτέλεσμα να μην είναι σπάνια η ερώτηση «τι έκανα λάθος, παιδί μου;»

Κι όμως, δεν έχουν κάνει κάτι λάθος. Αν εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις κακομεταχείρισης (που εύχομαι να μην υπήρχαν), οι περισσότεροι ήταν άριστοι γονείς και ελάχιστα πράγματα έκαναν διαφορετικά κατά την ανατροφή των Gay παιδιών τους, σε σχέση με όσα έκαναν οι γονείς των ετεροφυλόφιλων παιδιών.

Ακόμα κι αν δεν έκαναν κάτι λάθος οι γονείς, ίσως το λάθος να έγινε στον κοινωνικό περίγυρο. Ίσως στο σχολείο. Ίσως στην ομάδα ποδοσφαίρου ή στα μαθήματα γαλλικών. Αλήθεια, πιστεύει κανείς μας ότι έγινε Gay επειδή τον έστελναν να κάνει 10 ώρες γαλλικά την εβδομάδα; Ή κάποιος από μας έγινε Gay επειδή έβλεπε σε μικρή ηλικία τα «πουλάκια» των συναθλητών του στα αποδυτήρια; Η αλήθεια είναι πως ακριβώς επειδή ήταν Gay διέπρεψε στα γαλλικά και ακριβώς επειδή ήταν Gay εντυπωσιαζόταν από το πουλάκι του Γιωργάκη και όχι (όπως όλα τα υπόλοιπα παιδάκια της ομάδας) από τα καινούρια παπούτσια με «τάπες» που μόστραρε.

Με το να λέμε λοιπόν «γίνεσαι» είτε κρατάμε το μπαλάκι εμείς και φέρουμε την «ευθύνη» αυτού του μιαρού και απεχθούς είδους ανθρώπων που είμαστε (αμφιβάλλεις ότι πολλοί έχουν τέτοια άποψη για τους Gay;) είτε οδηγούμε τη μαμά στον ψυχίατρο, για ώρες ψυχανάλυσης, μήπως και βρει το λάθος στις κόκκινες γόβες που φόρεσε το πρώτο Πάσχα που μας πήγε στην Εκκλησία ή στα ροζ κεράκια της πρώτης τούρτας των γενεθλίων μας.

Αν από την άλλη δεχτούμε ότι για όλα «φταίνε» ΜΟΝΟ τα γονίδια, γλιτώνουμε και το λιθοβολισμό από τους θεριακλήδες και τα λεφτά από τους ψυχιάτρους της μαμάς. Ωραία, θα έλεγε κάποιος. Αυτό μας συμφέρει.

Μας συμφέρει όμως όντως; Δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από μια γονιδιακή μετάλλαξη; Κάτι σαν την μεσογειακή αναιμία. Είμαστε μια γονιδιακή πάθηση, η οποία ίσως βρει τη γιατρειά της με τα μαγικά που κάνει η Γενετική; Και πάλι όχι! Γιατί αν ήμασταν απλώς ένα παιχνίδι των γονιδίων, τότε και ο παππούς μου θα έπρεπε να συμμετείχε στο Pride και ο μπαμπάς μου να μερακλώνει με Madonna, αντί για Κατερίνα Στανίση. Τη στιγμή μάλιστα που η γιαγιά και η μαμά θα έκαναν κόντρες με τις Harley τους, για να εντυπωσιάσουν «αθώα κοριτσάκια». Δεν είναι έτσι όμως! Ως γνωστόν, οι Gay δεν γεννάμε (κι ας σπάνε το κεφάλι τους κάποιοι για να βρουν πως πολλαπλασιαζόμαστε), άρα λοιπόν δεν κληροδοτούμε το «χαλασμένο» μας γονίδιο. Η Επιστήμη της Γενετικής μας λέει από την πλευρά της ότι το να συμβαίνει η ίδια μετάλλαξη, σε τόσα πολλά άτομα και σε τόσα πολλά σημεία ανά τον κόσμο (10% λένε οι επίσημες στατιστικές - αν ρωτήσεις τα «κρεβάτια» ορισμένων, θα σου δώσουν ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά) είναι μάλλον απίθανο. Πως λοιπόν διασπείρεται αυτό το γονίδιο, το οποίο μας κάνει να τα βλέπουμε όλα ροζ;

Γι’ αυτό ας επιστρέψουμε στο «εμβαδόν του τριγώνου». Είμαστε ολοκληρωμένες προσωπικότητες (με μερικές εκρήξεις υστερίας καμία φορά, το δέχομαι) γιατί αυτοί είμαστε. Ίσως να είχαμε την προδιάθεση, ίσως και να μας επηρέασε το περιβάλλον. Αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι από όλα αυτά, μόνο του και αποκλειστικό. Γίναμε αυτό που είμαστε, όπως όλα τα παιδάκια. Είμαστε ένα από τα χρώματα της παλέτας που ζωγραφίζει αυτόν τον κόσμο. Και ακόμα κι αν κάποιοι θέλουν να μας παρομοιάσουν με το μαύρο, ας τους απαντήσουμε ότι ακόμα κι αυτό είναι πολύτιμο. Χρωματίζει τις σκιές και δίνει βάθος και προοπτική.

Αν σε κάποιους δεν αρέσει το χρώμα μας, ας ζήσουν στο δικό τους, μονόχρωμο καμβά. Η διαφορετικότητα είναι ομορφιά. Όσοι μπορούν να τη διακρίνουν, θα μπορούν να αποδεχτούν πρώτα τον εαυτό τους και μετά τους άλλους. Οι υπόλοιποι, απλά θα παρακολουθούν αποχαυνωμένοι...

Υ.Γ.: Ζητώ συγνώμη από την αισθητική κάποιων, σχετικά με τη μουσική μου επιλογή, αλλά τα λέει πολύ καλά ο Πανούσης...

"Ελάτε όπως είσθε"

2008-06-07T19:07:00.003+03:00

Φίλοι μου, σας χαιρετώ.

Μπορεί να απουσίαζα καιρό από τη blogόσφαια για κάποιους προσωπικούς λόγους, όμως πιστεύω πως τώρα είναι ανάγκη, περισσότερο από ποτέ, να επιστρέψω και να χρησιμοποιήσω κι εγώ το λόγο μου για την προάσπιση κάποιων (σε άλλες χώρες) αυτονόητων δικαιωμάτων.

Θα αρχίσω λοιπόν παραθέτοντας ένα «διάλογο» που είχα στο blog του Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, τμήμα του οποίου λογοκρίθηκε.

Αρχική ανάρτηση:

http://mkka.blogspot.com/2008/06/blog-post_03.html

Με ύπουλο τρόπο –πρωΐ πρωΐ- σήμερα 2 Ιουνίου 2008 έγινε τελικά στο Δημαρχείο της Τήλου η «ένωση» δύο ομοφυλοφίλων ζευγών, όχι ζευγαριών, («άνδρας» με «άνδρα» και γυναίκα με γυναίκα»), ανακοινώθηκε δε πανηγυρικά γύρω στίς 8 π.μ. από τα πρωϊνά δελτία ειδήσεων των της τηλεοράσεως !!!!!

Ο κ. Δήμαρχος Τήλου έγραψε στα παληά του υποδήματα τις επισημάνσεις του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου κ. Σανιδά!

Ο κ. Βαλλιανάτος, Πρόεδρος του Ομίλου των Gays προβλήθηκε ως ήρωας από τα δελτία αυτά. Ο κ. Βαλλιανάτος ήταν Γενικός Γραμματεύς του Υπουργείου Παιδείας επί Υπουργού Παιδείας κ. Γεωργίου Παπανδρέου.

Φορέας του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Προνοίας, όπως δημοσιεύθηκε από το Blog «troktiko» χθες, είναι χορηγός του Φεστιβάλ των Ομοφυλοφίλων με τίτλο ATHENS PRIDE 2008.

Όλα λοιπόν βαίνουν καλά στον ευλογημένο αυτό τόπο μας! Ο καθένας κάνει ό,τι του κατεβάσει το κεφάλι και ουδείς ενοχλείται. Η επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι το ισχυρό επιχείρημα όλων των παρανομούντων.

ΑΛΛΑ, κύριε Πρωθυπουργέ, ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΘΗ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ; ΔΙΟΤΙ ΩΣ ΕΛΛΗΝ ΠΟΛΙΤΗΣ ΕΓΩ ΕΝΟΧΛΟΥΜΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ κ. ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΤΗΛΟΥ.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΘΗ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΝΗΠΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΘΙΖΟΝΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΣΕ ΕΝΑ ΑΦΥΣΙΚΟ ΤΡΌΠΟ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΙΩΣΕΩΣ;

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΟΥ ΕΓΓΥΗΘΗ ΟΤΙ ΑΥΡΙΟ ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ «ΓΑΜΟ» ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΟΣ «ΚΥΡΙΟΥ» ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΤΟΥ;
ΠΟΙΟΣ ΔΗΛ. ΘΑ ΜΟΥ ΕΓΓΥΗΘΗ, ΟΤΙ ΘΑ ΑΠΟΤΡΑΠΗ Η ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΤΗΝΟΒΑΣΙΑΣ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΩΣ ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ;

Αγαπητοί μου φίλοι,

Η Ελλάδα μας εισέρχεται σε περίοδο μαζικής παρακρούσεως! Η Ελλάδα μας μοιάζει να μετατρέπεται σε ένα απέραντο φρενοκομείο! Ζητούνται επειγόντως πρότυπα ζωής!

Στα δύο αυτά ανθρωποειδή «ζεύγη», όχι ζευγάρια, τα οποία σήμερα επισημοποίησαν την «ένωσή» τους μπροστά στον κ. Δήμαρχο Τήλου αφιερώνω τα παρακάτω λόγια του Αποστόλου Παύλου από την προς Ρωμαίους επιστολή, κεφ. 1 στ. 18- 32.

Πάντοτε υπήρχαν τα ελαττώματα αυτά στην ανθρώπινη Κοινωνία, αλλά και πάντοτε ήσαν καταδικαστέα ως «παρά φύσιν» αμαρτήματα. Για πρώτη φορά τώρα, προβάλλονται «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» ως Φ Υ Σ Ι Κ Ο Σ - Τ Ρ Ο Π Ο Σ - Ζ Ω Η Σ. Εμπρός λοιπόν ΤΟ ΦΡΕΝΟΚΟΜΕΙΟΝ «Η ΕΛΛΑΣ» προβάλλει ενώπιόν μας. Χαρείτε το.
+ Ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος,
Τρίτη 3 Ιουνίου 2008, Ώρα 10.30'π.μ.

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 1 ,18-32

18 Αποκαλύπτεται γαρ οργή Θεού απ' ουρανού επί πάσαν ασέβειαν και αδικίαν ανθρώπων των την αλήθειαν εν αδικία κατεχόντων, 19 διότι το γνωστόν του Θεού φανερόν εστιν εν αυτοίς• ο γαρ Θεός αυτοίς εφανέρωσε. 20 τα γαρ αόρατα αυτού από κτίσεως κόσμου τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται, η τε αΐδιος αυτού δύναμις και θειότης, εις το είναι αυτούς αναπολογήτους, 21 διότι γνόντες τον Θεόν ουχ ως Θεόν εδόξασαν η ευχαρίστησαν, αλλ' εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία• 22 φάσκοντες είναι σοφοί εμωράνθησαν, 23 και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών. 24 Διο και παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εν ταις επιθυμίαις των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτών εν αυτοίς, 25 οίτινες μετήλλαξαν την αλήθειαν του Θεού εν τω ψεύδει, και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον κτίσαντα, ος εστιν ευλογητός εις τους αιώνας• αμήν. 26 Δια τούτο παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις πάθη ατιμίας. αι τε γαρ θήλειαι αυτών μετήλλαξαν την φυσικήν χρήσιν εις την παρά φύσιν, 27 ομοίως δε και οι άρσενες αφέντες την φυσικήν χρήσιν της θηλείας εξεκαύθησαν εν τη ορέξει αυτών εις αλλήλους, άρσενες εν άρσεσι την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι και την αντιμισθίαν ην έδει της πλάνης αυτών εν εαυτοίς απολαμβάνοντες. 28 Και καθώς ουκ εδοκίμασαν τον Θεόν έχειν εν επιγνώσει, παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νουν, ποιείν τα μη καθήκοντα, 29 πεπληρωμένους πάση αδικία πορνεία πονηρία πλεονεξία κακία, μεστούς φθόνου φόνου έριδος δόλου κακοηθείας, 30 ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγείς, υβριστάς, υπερηφάνους, αλαζόνας, εφευρετάς κακών, γονεύσιν απειθείς, 31 ασυνέτους, ασυνθέτους, αστόργους, ασπόνδους, ανελεήμονας• 32 οίτινες το δικαίωμα του Θεού επιγνόντες, ότι οι τα τοιαύτα πράσσοντες άξιοι θανάτου εισίν, ου μόνον αυτά ποιούσιν, αλλά και συνευδοκούσι τοις πράσσουσι.

ΚΑΙ ΩΣ ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ Ο ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΤΟ blog “troktiko”

Δευτέρα, 2 Ιούνιος 2008

Απάντηση του Phoebus:

Κύριε Αμβρόσιε

Έφθασα στον ιστότοπο σας, αναζητώντας πληροφορίες για το γάμο των ομοφυλοφίλων.

Όντας κι εγώ blogger και ομοφυλόφιλος, με σεβασμό και διαλλακτικότητα, θέλω να σας υποβάλω μερικά ερωτήματα, τα οποία αφενός θα ήλπιζα να εμφανιστούν στα σχόλια του ιστοτόπου σας, αφού η Εκκλησία και οι λειτουργεί της προασπίζονται την ελευθερία του ανθρώπου και αφετέρου θα ήλπιζα να πάρουν κάποια απάντηση.

Κατ’ αρχάς θα ήθελα να μου εξηγήσετε για ποιο λόγο η Εκκλησία της Ελλάδας θα πρέπει να γνωμοδοτεί για ένα θέμα που δεν περιορίζεται μόνο στους κόλπους της. Άλλως ειπείν, για ποιο λόγο θα πρέπει κάποιος που δεν τυχαίνει να εντάσσεται στο σώμα της Εκκλησίας ή έχει επιλέξει να απομακρυνθεί από αυτό, να υπόκειται στους περιορισμούς (ή συμβουλές) αυτού του σώματος; Δεν μοιάζει με επιβολή απόψεως αυτό;

Δεύτερον, θα ήθελα πολύ να μάθω για ποιον λόγο να μην επιτρέπεται η ελεύθερη έκφραση της αγάπης δύο ανθρώπων; Εντός ή εκτός της Χριστιανικής κοινότητας, οι ομοφυλόφιλοι που επιλέγουν να δεσμευθούν με το γάμο (ή με οποιοδήποτε σύμφωνο συμβίωσης) το κάνουν γιατί ΑΓΑΠΟΥΝ ο ένας τον άλλο. Γιατί καταδικάζουμε αυτό το αγνό συναίσθημα; Και ποιος γνώμονας στοιχειοθετεί την ορθότητα και το εύρος της αγάπης; Μπορεί να αμφισβητηθεί η αγάπη, όταν είναι έμπρακτη, μέσα από πράξεις της καθημερινότητας αυτού του ζευγαριού; Κι αν δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, τότε γιατί κατακρίνεται;

Τονίζω, εν κατακλείδι, ότι το σχόλιο μου αυτό σκοπό δεν έχει σε καμία των περιπτώσεων να προκαλέσει, αλλά αντιθέτως πιστεύω στη σοφία των χρόνων και των γνώσεων σας και ευελπιστώ να αποτελέσει -τρόπον τινά- βήμα διαλόγου. Αφού (φαντάζομαι θα συμφωνείτε κι εσείς) ο διάλογος είναι και το «όπλο» που χρησιμοποίησε ο Ιησούς, ενώ οι αβάσιμοι αφορισμοί που Τον λοιδορούσαν ήταν τα «όπλα» του ιερατείου που Τον σταύρωσε.
4 Ιούνιος 2008 12:35 μμ

Απάντηση Μητροπολίτου:

ΠΡΟΣ ΤΟΝ κ. PHOEBUS

Αγαπητέ μοι,

Απαντώ εν συντομία στα ερωτήματά σας. Και απαντώ με αγάπη και συμπάθεια πρός τό πρόσωπό σας.
Η Εκκλησία γνωμοδοτεί, διότι ερωτᾶται από τόν κ. Υπουργό.
Η Εκκλησία ερωτάται, διότι εκπροσωπεί καί εκφράζει το 95% του ελληνικού πληθυσμού. Άλλωστε οι σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας στην Ελλάδα ακόμη είναι σχέσεις συνεργασίας.
Η Εκκλησία γνωμοδοτεῖ για το πλήρωμα των πιστών της. Δεν αναμειγνύεται εις τα ήθη και έθιμα των άλλων. Ενδιαφέρεται όμως γιά την διατήρηση των ελληνοχριστιανικών αρχών καί παραδόσεων και έχει χρτέος να τό πράττει. Το Σύνταγμα προνοεί για την ελληνοχριστιονική παιδεία.
Η Αγάπη είναι αρετή. Αλλά η αγάπη εις την οποίαν σείς αναφέρεσθε, δεν είναι η Αγάπη που εδίδαξε ο Χριστός ως καινούργια εντολή. Η Αγάπη περί της οποίας σεις ομιλείτε είναι η συμπάθεια και η ψυχοσωματική έλξις δύο προσώπων. Αυτή η έλξις δεν ονομάζεται αγάπη, αλλά ερωτική ἐλξις και σχέσις. Άλλο λοιπόν η αγάπη καί έτερον τι ο έρωτας.
Η Αγάπη κινεί την ψυχήν, ο έρωτας όμως κινεί τις ορμές. Ερεθίζει τό σώμα. Γι αυτό και η ερωτική αγάπη πολλές φορές είναι τυφλή. Πολλοί, ευρισκόμενοι σε ερωτικό αμόκ, συχνά φονεύουν το αγαπώμενο πρόσωπο!
Η Αγάπη του Χριστού μας είναι οικουμενική. Αγκαλιάζει όλους!΄Ό έρωτας είναι αγάπη επιλεκτική και αποκλειστική συγχρόνως!
Ο έρωτας δικαιολογεἰται μεταξύ δύο ετεροφύλων προσώπων. Η ερωτική σχέσις μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου είναι αρρώστεια της ψυχής και του σώματος! Είναι εκτροπή εκ των φυσικών νόμων και διαστροφή.
Να σας εξηγήσω την τραγικότητα της διαστροφής. Κάποτε ζούσε εδώ στην πόλη μας ένας ταλαίπωρος άνθρωπος. Δεν έτρωγε φαγητό. Έτρωγε όμως με λαιμαργία τά αποτσίγαρα, τις γόπες που λέμε, που έβρισκε στο δρόμο, στο πάτωμα, οπουδήποτε. Δεν έτρωγε ένα γλυκό,που του έδινες. Έτρωγε όμως το περίβληα του γλυκού, τό χαρτί! Αυτό είναι διαστροφή. Και τούτο είναι αρρώστεια της ψυχής, του νοός και του σώματος!
Αυτή τη σχέση, την ομοφυλοφιλική σχέση, την καταδικάζει ο Κύριος. Έρριψε φωτιά απ' τὀν Ουρανό για νά καταστρέψει τα Σόδομα και τα Γόμορρα!
Αγαπητέ μου ευρίσκεσθε στην πλάνη. Καιρός να συνέλθετε και να επανέλθετε στο φυσιολογικό τρόπο ζωής, ακόμη και στον ερωτικό φυσιολογικό δρόμο. Αγωνισθὴτε. Ο Θεός θα σας βοηθήσει.
Με αγάπη Χριστού
+ Ο Κ.και Αι. Α
04.06.2008, Ώρα 3.20' μμ
4 Ιούνιος 2008 3:21 μμ

Απάντηση του Phoebus που λογοκρίθηκε:

Γνωρίζω πως δεν απαντώ εκ μέρους ολόκληρης της Ομοφυλόφιλης, Λεσβιακής Κοινότητας Ελλάδας, γι’ αυτό θα περιοριστώ να πω πως τα παρακάτω αποτελούν προσωπικά λεγόμενα, αν και είμαι σίγουρος πως θα έβρισκαν σύμφωνη τη μεγάλη πλειοψηφία των μελών της Κοινότητας.

Κατ’ αρχάς να ανταπαντήσω στον Μητροπολίτη, κ. Αμβρόσιο, κάνοντας μερικές διορθώσεις: Η Ελληνική Ομοφυλοφιλική Κοινότητα Ελλάδας, αποτελεί το 10% του συνόλου του πληθυσμού και στη συντριπτική πλειοψηφία της έρχεται αντίθετη με τη γνωμοδότηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αν συνυπολογίσουμε και τις λοιπές θρησκείες που συνυπάρχουν στον Ελλαδικό χώρο, το ποσοστό το οποίο «εκφράζει» η Ορθόδοξη Εκκλησία μειώνεται πολύ πιο κάτω από το 80%. Για να μην κατηγορηθώ ότι κάνω παιχνίδια με λέξεις και αριθμούς, απλά θα πω πως ένα 20% είναι ένα τεράστιο ποσοστό, το οποίο δεν πρέπει να μένει άνευ δικαιώματος γνωμοδότησης, πολύ μάλλον δε σε μια Δημοκρατική χώρα.

Διαχωρίζετε την ερωτική αγάπη από την Αγάπη. Και σας ερωτώ, πιστεύω με λογική βάση: στο διαχωρισμό αυτό συγκαταλέγετε και την ερωτική αγάπη ενός αντρογύνου; Μπορείτε να διαφωνήσετε ότι η ίδια η πηγή της οικογένειας που προασπίζονται οι ενάντιοι στον ομοφυλοφιλικό γάμο είναι η ερωτική αγάπη; Μπορείτε να διαφωνήσετε ότι τα παιδιά είναι καρποί αυτού του είδους της αγάπης; Γιατί λοιπόν στην περίπτωση ετεροφυλίας αυτή η αγάπη είναι αρετή και ακρογωνιαίος λίθος του ανώτερου των κοινωνικών αγαθών και στην περίπτωση ομοφυλίας είναι μίασμα; Γιατί απλώς την «δικαιολογείτε» (sic) και δεν την επιβραβεύετε, αφού βασικό επιχείρημα κατά του ομοφυλοφιλικού γάμου είναι και το δημογραφικό πρόβλημα;

Και αν στη φαρέτρα επιχειρημάτων προστεθεί ο διαχωρισμός βάσει ικανότητας τεκνοποιίας, τότε ρίχνουμε στην πυρά και τα άτεκνα ετερόφυλα ζευγάρια; Αυτών η αγάπη είναι οικουμενική, επειδή η προσωπική κ εστιασμένη ερωτική αγάπη όπως αποκαλείτε τον έρωτα, δεν είναι καρποφόρα;

Δε θα διαφωνήσω ότι κάποιοι φθάνουν μέχρι των ορίων ανθρωποκτονίας τυφλωμένοι από ερωτικό πάθος. Αλλά όπως αναφέρετε κι εσείς πρόκειται περί ερωτικού αμόκ (sic), ψυχοπαθολογικής κατάστασης, όπως η ερωτομανία επί παραδείγματι. Σε αυτό το σημείο ας τονισθεί προς απάντηση κι άλλων σχολιαστών πως η ομοφυλοφιλία ΔΕ θεωρείται ψυχική νόσος, ούτε ψυχολογική παρέκκλιση, βάσει των American Psychiatric Association και American Psychological Association (πληροφορίες επ’ αυτού υπάρχουν στα αντίστοιχα sites). Επομένως ας μην είμαστε παράλογοι (ή έστω στο μεταίχμιο λογικής και προκαταλήψεων) για το αν η ομοφυλοφιλία είναι ψυχική νόσος. Η επιστήμη είναι σαφής σε αυτό το θέμα. Οι διαφωνούντες και με την επιστήμη και την έρευνα μάλλον εμμένουν στο παπικό «πίστευε και μη ερεύνα».

Δυστυχώς στην ίδια απάντηση θα αναγκαστώ να απαντήσω σε κάποιον ακόμα συνομιλητή που με το δικό του μεγαλείο ψυχής παροτρύνει τους ομοφυλόφιλους να «κύψουν την κεφαλήν», αισχυνόμενοι για την αυθάδεια με την οποία απευθυνόμαστε στο πρόσωπό σας. Λέγοντας μάλιστα πως «δεν έχει ποιότητα η ύπαρξη μας» (sic). Προσωπικά πιστεύω πως υπήρξα τουλάχιστον ευγενικός συνομιλητής (στα πλαίσια του γραπτού/ηλεκτρονικού διαλόγου). Θα ήθελα να μην χρησιμοποιήσω την ίδια γλώσσα λοιπόν με αυτόν τον συνομιλητή, αλλά να τον παραπέμψω αφενώς σε ένα πολύ όμορφο κείμενο το οποίο διάβασα μέσα στον ιστολόγιο σας, με τίτλο «Η ΠΛΑΝΗ ΤΩΝ "ΕΥΣΕΒΩΝ" ΑΝΘΡΩΠΩΝ» και φιλικά να του συστήσω να το εμπεδώσει και να το συμβουλευτεί πριν προσφύγει ξανά σε χαρακτηρισμούς. Και αφετέρου να παραπέμψω στο λόγο του Ιησού «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω». Να του θυμίσω, κλείνοντας, ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή! Και πως ο μόνος λόγος για να περάσει κάποιος την έξοδο κινδύνου που αναφέρει, θα ήταν για να αποφύγει τον κίνδυνο του ρατσισμού, των ύβρεων, της περιθωριοποίησης και της μανίας (εκδηλωμένης με βία σωματική ή φραστική) με την οποία ορισμένοι (ευτυχώς όχι όλοι) αντιμετωπίζουν τους ομοφυλόφιλους.

Δε θα ζητήσω από κανέναν άγιο της καθημερινότητας να μας πλύνει τα πόδια και να μας τα σκουπίσει με τα μαλλιά του, σε προσπάθεια αδελφικής προσέγγισης, ακόμα κι αν θεωρεί πως έχουμε πρόβλημα. Δυστυχώς βιώνω τον ρατσισμό καθημερινά για να ελπίζω σε θαύματα. Θα παρακαλέσω όμως με λύπη για τον φαρισαϊσμό ορισμένων (και ευτυχώς πάλι πρόκειται για περιορισμένο αριθμό), τουλάχιστον να μην «σταυρώνετε ημάς άρον-άρον».

Φοίβος

Υ.Γ. προς τον χρήστη M.K.S.:
Στο Ελληνικό χριστιανικό σχολείο δε σας ανάγκασαν ποτέ να διαβάσετε Καζαντζάκη; Αισχύλο δε διαβάσατε, μέσα στον οποίο υπάρχει απόσπασμα των Μυρμιδόνων, όπου ο Αχιλλέας απευθύνει ερωτικό θρήνο προς τον Πάτροκλο; Σαπφώ δε σας ανάγκασαν να διαβάσετε; Τα συμπεράσματα δικά σας...

Σχόλιο του Μητροπολίτου για την απάντηση που λογοκρίθηκε:

Αγαπητέ "Phoebus"

Δεν μπορώ να αναρτήσω τό σχόλιὀ σας, διότι δεν επιθυμώ να ανοίξουμε διάλογο περί της ηθικής ή μή συμπεριφοράς των gays στον ιστότοπο ενός εκκλησιαστικού προσώπου. Ἀλλος είναι ο σκοπός αυτού του Blog. Δεν απευθύνεται σε ανθρώπους της κατηγορίας, στην οποία ανήκετε, κατά την ομολογίαν σας.
Στό προηγούμενο σημείωμά μου σας εἰπα αρκετἀ.
Πρέπει να λάβετε υπ'ὀψει σας το Νόμο του Θεού και όχι τίς γνώμες των οποιονδήποτε Ὀργανισμών του κόσμου τούτου κλπ. Ο Νόμος του Θεού απορρίπτει κάθε ανώμαλη σαρκική σχέση. Τά Σόδομα καί τά Γόμορρα φανερώνουν την οργή του Θεού κατά των ομοφυλοφίλων. Αντιθέτως στην περίπτωση της πόρνης γυναικός, ο Κύριος έδειξε συμπάθεια. Εξ αφορμής αυτού του περιστατικού είπε τούς λόγους: "ο αναμάρτητος πρώτος τόν λίθον βαλέτω". Δεν έχουμε αντίστοιχη περίπτωση για τους ομοϊδεάτες σας.
Τελειώνοντας, σας λέγω:
ΠΡΩΤΟΝ: η αμαρτία, στην οποιαδήποτε μορφή της, οδηγεί στην καταστροφή και στό θάνατο!
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: η φύση εκδικείται όποιον καταλύει τους φυσικούς νόμους. Και η πιό μεγάλη καταδίκη της φύσεως είναι ότι με τους gays αυτοκαταργείται και αυτοδιαλύεται το ανθρώπινο γένος! Καταστρέφεται τη ζωή, κύριε! Ήλθετε στη ζωή και πρέπει να την μεταδώσετε! Ποιός σας έδωσε το δικαίωμα να κληροδοτείτε το ΘΑΝΑΤΟ;
ΤΡΙΤΟΝ: Μη ζητείτε νομιμοποίηση της αμαρτίας σας στα κείμενα αρχαίων φιλοσόφων, στην τέχνη ή στη συμπεριφορά των καλλιτεχνών!
Ο Χριστός ήλθε για να αλλάξει την συμπεριφορά των ανθρώπων. Ο χριστός ήλθε ως Ελευθερωτής! Ελευθερώνει τόν άνθρωπο από τα δεσμά της ΑΜΑΡΤΙΑΣ!

Η εντολή του Δημιουργού Θεού πρός τόν άνθρωπο είναι: "αυξάνεσθε καί πληθύνεσθε".

ΑΡΑ ΚΙΝΕΙΣΘΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ. Αυτό δεν σας ανησυχεί; Σκεφθείτε όμως, ότι κάποτε θα κριθήτε για τη συμπεριφορά σας. Υπάρχει μέλλουσα κρίσις! Υπάρχει Παράδεισος καί κόλασις! Ο καθένας μας επιλέγει τόν τόπο της μελλοντικής -καί οριστικής- ζωής του.
Αυτά με αγάπην πρός υμάς και πρός τήν αλήθειαν.
+ Ο Κ & Αι. Α
Παρασκευή 06.06.2008
6 Ιούνιος 2008 9:09 πμ

Προσοχή παρακαλώ !!!

2008-01-31T23:44:00.000+02:00

Πριν από λίγα λεπτά έφτασε στο mailbox μου ένα email με θέμα «FW: pls diavaste to...». Από το θέμα του και μόνο ήμουν σίγουρος πως επρόκειτο για κάποιο spam-mail και φανταζόμουν ότι το περιεχόμενο του θα ήταν της μορφής «αν δεν το προωθήσεις σε δύο ώρες θα έχεις γρουσουζιά/ θα πάθεις ατύχημα/ δε θα σου σηκώνεται/ κτλ μέχρι να ασπρίσουν τα μαλλιά σου». Φανταζόμουν ότι θα επρόκειτο για ένα ακόμα γλυκανάλατο παιχνιδάκι, σαν αυτά που καταφθάνουν ανά δεκάδες καθημερινά στο mailbox μου.

Περιέργως, αντί να το διαγράψω χωρίς καν να το διαβάσω, κάτι μου έλεγε πως πρέπει να του ρίξω μια ματιά. Ίσως γιατί ο αποστολέας του δεν άνηκε στα άτομα που συνήθιζαν να στέλνουν ανούσια mails. Και προς μεγάλη μου έκπληξη αντίκρισα το ακόλουθο κείμενο (sic):

Συνέβη στο Παρίσι πρόσφατα και μπορεί να συμβεί και αλλού. Μερικές εβδομάδες πριν, στον κινηματογράφο, μια κοπέλα αισθάνθηκε κάτι στο κάθισμά της. Όταν σηκώθηκε να δει τι ήταν, είδε μια βελόνα να βγαίνει από το κάθισμα με ένα συνημμένο 'εσείς μολυνθήκατε μόλις από το HIV. '
Το κέντρο ελέγχου ασθενειών (στο Παρίσι) εκθέτει πολλά παρόμοια γεγονότα από πολλές άλλες πόλεις. Όλες οι δοκιμασμένες βελόνες ήταν θετικό HIV. Το κέντρο επίσης αναφέρει ότι οι βελόνες έχουν βρεθεί στους διανομείς μετρητών, σε δημόσιες τραπεζικές μηχανές.
Ζητάμε ο καθένας να προσέχει όταν αντιμετωπίζει τέτοιου είδους καταστάσεις. Όλες οι δημόσιες καρέκλες, τα καθίσματα πρέπει να επιθεωρούνται με προσοχή πριν από κάθε χρήση. Μία προσεκτική οπτική επιθεώρηση πρέπει να είναι αρκετή. Επιπλέον, ζητούμε ο κάθε ένας από σας να περάσει αυτό το μήνυμα σε όλα τα μέλη της οικογένειάς του και των φίλων του.
Πρόσφατα, ένας γιατρός έχει διηγηθεί μια κάπως παρόμοια περίπτωση που συνέβη σε έναν από τους ασθενείς του στον κινηματογράφο Priya στο Δελχί.
Ένα νέο κορίτσι, που επρόκειτο να παντρευτεί σε μερικούς μήνες, τσιμπήθηκε, ενώ παρακολουθούσε έργο στον κινηματογράφο. Η ετικέτα με τη βελόνα είχε μήνυμα “υποδοχή στον κόσμο της οικογένειας HIV”. Αν και οι γιατροί είπαν στην οικογένειά της ότι απαιτούνται περίπου 6 μήνες πριν ο ιός γίνει ισχυρός για να αρχίσει το επιδρά στον οργανισμό και ότι ένα υγιές θύμα θα μπορούσε να ζήσει περίπου 5-6 έτη, το κορίτσι πέθανε σε 4 μήνες.
Όλοι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στις δημόσιες θέσεις. Σκεφτείτε ακριβώς τη διάσωση μιας ζωής με την αποστολή αυτού του μηνύματος.
Παρακαλώ, δώστε μερικά δευτερόλεπτα του χρόνου σας και στείλτε αυτό το e-mail σε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορείτε.

Ομολογουμένως σοκαρίστηκα! Οι γνώσεις που έχω για τον HIV από τα μαθήματα στη σχολή και την προσωπική ευαισθητοποίηση μου επέτρεπαν να γνωρίζω πως μια τέτοια μόλυνση θα ήταν μάλλον απίθανο να συμβεί. Πόσο μάλλον τα περιστατικά που αναφέρονται. Το μήνυμα φαίνεται πως είναι γραμμένο χωρίς καμία επιστημονική βάση και τα γεγονότα που παρατίθενται είναι αποκυήματα της φαντασίας κάποιου κακόβουλου ή κλινικά ηλίθιου που ξεκίνησε αυτήν την «αλυσίδα» μηνυμάτων -θέλω αγαθά να πιστεύω- για προσωπική του διασκέδαση.

Επειδή, ωστόσο, δεν είμαι σε θέση ακόμα να εμπιστεύομαι απόλυτα τις γνώσεις μου, έκανα μια mini-έρευνα στο διαδίκτυο, να δω αν τα περιστατικά αληθεύουν. Και χωρίς μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι όντως το μήνυμα δεν είχε καμία επιστημονική/ επιδημιολογική/ αληθή βάση (http://www.avert.org/faq1.htm#q10 & http://www.cdc.gov/hiv/resources/qa/hoax1.htm).

Άλλωστε οι πηγές που επικαλείται το mail είναι απόλυτα συγκεχυμένες και επισφαλείς: «ένας γιατρός...στο Δελχί», «ένα νέο κορίτσι...πέθανε σε 4 μήνες» (sic!)

Με ιδιαίτερο εκνευρισμό, θλίψη και αποστροφή (για το δημιουργό του κειμένου) αποφάσισα να δημοσιοποιήσω αυτό το mail και να καταγγείλω δημόσια την οικτρή και αποτρόπαια αυτή πράξη. Δεν θα μπω στη διαδικασία να ενοχοποιήσω τα άτομα που συνέχισαν την αλυσίδα. Η άγνοια και η αμάθεια ίσως να έπαιξαν το μέγιστο ρόλο σε αυτό. Ωστόσο, ο αρχικός αποστολέας του μηνύματος αυτού δεν μπορεί παρά να είναι ένα άτομο με πολύ δόλιες και υποχθόνιες προθέσεις ή μακάβρια άσχημο χιούμορ (αν μπορεί να αποκαλεσθεί έτσι αυτού του είδους η ανοησία). Το καλό που ευαγγελίζεται να κάνει αυτό το κείμενο δεν μπορεί ούτε να συγκριθεί με το πολλαπλάσιο κακό που προκαλεί.

Κακά τα ψέματα, ζούμε σε μία κοινωνία φόβου και ρατσισμού. Η έννοια του HIV είναι λίγο έως πολύ γνωστή σε όλους. Ωστόσο στους περισσότερους είναι -απλώς- «λίγο» γνωστή. Και ως γνωστόν, η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας.

Τα συναισθήματα φόβου και πανικού που θα μπορούσε να προκαλέσει αυτό το κείμενο και οι απορρέουσες ρατσιστικές συμπεριφορές, νομίζω πως θα δημιουργούσαν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα στην ομάδα ανθρώπων που έχουν την ατυχία να αποτελούν φορείς του ιού, συγκριτικά με τις ζωές που θα «διασώσει» (sic!) αν όλοι αρχίσουμε υστερικά να εξετάζουμε τα δημόσια καθίσματα.

Η μάχη κατά του HIV/AIDS δεν έχει ως όπλα το φόβο, τον ρατσισμό, την υστερία και τη δαιμονοποίηση, αλλά την ενημέρωση, την πληροφόρηση και την ορθολογική πρόληψη. Ας σοβαρευτούμε λοιπόν όλοι και ας κρατήσουμε την στάση που αρμόζει!

Θα παρακαλέσω, λοιπόν, οποιονδήποτε διαβάσει αυτό το post και τύχει παραλήπτης του συγκεκριμένου email να μην το προωθήσει, συμμετέχοντας σε αυτό το «τσίρκο εντυπώσεων». Για όσους το έχουν ήδη λάβει και προωθήσει, θα παρακαλούσα να ενημερώσουν τους παραλήπτες για τη σαθρότητα και αβασιμότητα του περιεχομένου του μηνύματος.

«Οι πληγές επουλώνονται με αγάπη, όχι με φόβο...»

Life is beautiful that way

2008-01-31T18:05:00.000+02:00

A girl in love with a girl

A girl in love with a girl who was a boy

A girl in love with a boy who was a girl

A girl in love with a boy or a girl

A girl in love with a boy

A boy in love with a girl

A boy in love with a girl or a boy

A boy in love with a girl who was a boy

A boy in love with a boy who was a girl

A boy in love with a boy

Life is so beautiful that way...

Το άγχος της τετραετίας

2008-01-26T17:29:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό συζητώντας με φίλους, γνωστούς και συμφοιτητές, διαπιστώνω ένα γενικευμένο άγχος. Ένα παραλήρημα και μια αίσθηση ότι ο χρόνος τρέχει απειλητικά γρήγορα.

Οι ρυθμοί τους έχουν αλλάξει. Έχουν βάλει πέμπτη και τρέχουν όλοι μανιωδώς σε έναν αγώνα ταχύτητας χωρίς τερματισμό. Έχει χαθεί η έννοια των ανέμελων φοιτητικών χρόνων. Έχουν πάψει να μας αφορούν θέματα του «τώρα». Όλοι κοιτάζουν μπροστά. Ίσως τόσο μπροστά ώστε να μην διακρίνουν αυτό που προσπαθούν να δουν. Προσπαθούν να προλάβουν κάτι. Να προφτάσουν αυτό που έρχεται. Να αποφύγουν το να μείνουν πίσω.

Έχω ακούσει να λένε για «τον άντρα της ζωής τους», για γάμους και παντρειές. Έχω ακούσει να λένε για σταθερή εργασία και μεροκάματο. Έχω ακούσει να λένε για οικογένεια και παιδιά. Έχω ακούσει να λένε για όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που κάθε άνθρωπος ονειρεύεται να χαρίσει στον εαυτό του, αλλά σε μεγαλύτερη ηλικία.

Μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι τα παιδιά που ένα εξάμηνο πριν ήταν ακόμα «παιδιά», ξαφνικά αποφάσισαν να μεγαλώσουν.

Νιώθω ορισμένες στιγμές (ίσως σε αυτό να φταίει ότι η δική μου σχολή είναι εξαετούς φοίτησης, ίσως απλά ότι αρνούμαι να μεγαλώσω) ότι η Χώρα του Ποτέ που είχαμε χτίσει στη Λάρισα έχει αρχίσει να ερημώνει... Τα «χαμένα παιδιά» έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν κι εγώ να μένω πίσω, φωνάζοντας με όλη τη δύναμη της σιωπής μου “No Wendy, don’t go!!”. Προσπαθώντας ίσως να κρατήσω πίσω και τη δικιά μου νιότη. Γιατί φοβάμαι να μεγαλώσω. Φοβάμαι ότι αν αφήσω τον εαυτό μου να φύγει από αυτήν την Χώρα του Ποτέ, θα αρχίσει να ψάχνει το Αύριο. Τα προβλήματα μου δε θα είναι το «κρυφτό με τον Hook». Θα πρέπει να στεναχωριέμαι και να αγχώνομαι για πράγματα που τώρα μου φαίνονται μακρινά και ανούσια. Θα πρέπει τα ψέματα που θα λέω να μην είναι παιδικά αστεία, αλλά δόλιες και στοχευόμενες παγίδες. Θα πρέπει αυτά που λέω να μην είναι οι σκέψεις μου, αλλά οι καθρέφτες όσων οι άλλοι θέλουν να ακούσουν. Θα πρέπει -για να κερδίσω- να μην τρέξω δίκαια, αλλά να χρησιμοποιήσω κάθε μέσο που θα μου δίνεται.

Κι όμως, τώρα που βλέπω τη ζωή ακόμα από ψηλά, όλα αυτά μου φαίνονται ένα παιχνίδι. Ίσως δύσκολο, αλλά παιχνίδι. Το Αύριο, το Γιατί, το Πώς. Ένα πολύ καλά στημένο και δύσκολο παιχνίδι που μπορώ να παίξω. Κοιτάζοντας όμως τους «μεγάλους» γύρω μου, παρατηρώ ότι σταμάτησαν να το βλέπουν ως παιχνίδι. Σταμάτησαν να βλέπουν τη χαρά που κρύβει μέσα τους το παιχνίδι και αφοσιώνονται στο να το «κερδίσουν». Για να φτάσουν πού; Στο τέρμα; Και μετά; Μετά τι θα κάνουν; Όταν το παιχνίδι θα έχει τελειώσει και όταν θα έχουν χάσει τη χαρά ακόμα και των αποτυχιών...

Και συνειδητοποιώ πως όλη αυτή η μανιακή καταδίωξη του αύριο πηγάζει από το γεγονός ότι είμαστε πλέον στο 4ο έτος. Το τελευταίο έτος για τους περισσότερους της παρέας μου. το έτος που «κλείνουν» παλιούς λογαριασμούς, χωρίς να ανοίγουν καινούριους, γιατί απλά δεν τους φτάνει ο χρόνος που έχουν στη διάθεση τους (και γενικά στη Λάρισα και ειδικά, λόγω υποχρεώσεων/εργασιών κτλ κτλ)

Πριν αφήσω το ποτάμι κι εγώ να με παρασύρει, θα φωνάζω! Θα φωνάξω σε όλους να μείνουν μαζί μου. Εδώ πίσω. Θα αφήσω τον φόβο μου να γίνει η ασπίδα μου! δε θα μεγαλώσω! Όχι πριν εξαντλήσω κάθε μου εναλλακτική. Μου αρέσει πολύ περισσότερο εδώ. Ακόμα κι αν χρειαστεί να μείνω μόνος στο τέλος, θα έχω συντροφιά μου την νεραϊδόσκονη και τη φοιτητική μου ζωή. Μέχρι το τελευταίο λεπτό που θα είμαι στη Λάρισα...

Ο έρωτας με έρωτα περνάει (;)

2008-01-17T01:27:00.000+02:00

Μιλούσα στο τηλέφωνο σήμερα με ένα γνωστό και -χωρίς να το καταλάβω- διατύπωσα το εξής:

«Ο έρωτας με έρωτα περνάει ή απλά πληρώνει ο επόμενος τα σπασμένα;»

Ήταν μια ερώτηση που πάντα με προβλημάτιζε! Όταν ο κόσμος που έχεις πλάσει μαζί με κάποιον άνθρωπο αρχίζει να καταρρέει (γιατί κακά τα ψέματα, λίγοι είναι οι gay που δεν φτιάχνουν στο μυαλό τους ροζ συννεφάκια και όμορφα σπιτάκια στην εξοχή, όταν ακούνε για σχέση) τι πρέπει να κάνεις;

Πρέπει να κατεβάσεις τους διακόπτες και να μείνεις λίγο με τον εαυτό σου, ώστε να κάνεις αυτήν την περιβόητη αυτοκριτική/ενδοσκόπηση; Μα είναι γνωστό ότι πονάει πολύ και ειδικά τον πρώτο καιρό η μοναξιά. Και μάλιστα, όσο μεγαλύτερη η σχέση, τόσο μεγαλύτερη και η δύναμη της συνήθειας.

Όταν έχεις μάθει στη σιγουριά της σχέσης. Όταν έχεις συνηθίσει την παρουσία κάποιου. Όταν έχεις κάνει τόση προσπάθεια να εξοικειωθείς με τις παραξενιές του. Όταν έχεις αφήσει πίσω πολλές δικές σου συνήθειες, για να «εφάπτεσαι» με τον άλλο. Πώς ξαφνικά να τα αρνηθείς όλα αυτά και να μείνεις μόνος;

Και στις φωνούλες που μιλούν μέσα στο κεφάλι σου και σου προστάζουν να προσπαθήσεις ξανά, τι θα τους απαντήσεις; Έχεις προσπαθήσει ποτέ να κόψεις το κάπνισμα; Μια συνήθεια που συνδυάζεται με πολλές πτυχές τις καθημερινότητας! Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς το πρωί και να μην μπορείς να γευτείς τον καπνό; Όσο σιχαμένη γεύση κι αν έχει! Είναι μέρος του "εγώ" σου! Ξέρεις, λοιπόν, τι είναι να ξυπνάς το πρωί και να μην μπορείς να γευτείς τα χείλη του άλλου; Όσο πικρό κι αν είναι το φιλί τους… Πώς να κατεβάσεις διακόπτες και να μείνεις στο σκοτάδι;

Σε κανέναν δεν αξίζει η μοναξιά!

Αν ίσως προσπαθούσες να ζήσεις τα ίδια ή εντελώς διαφορετικά με κάποιον άλλο; Ακούγεται πιο εύκολο. Είναι όμως; Είναι εύκολο να αλλάξεις τόσο γρήγορα συνήθειες; Είναι εύκολο να αναπρογραμματίσεις το ρυθμό σου, ώστε να παράγει μια αρμονική μελωδία με το ρυθμό κάποιου άλλου; Ειδικά όταν έχεις τις παραφωνίες των αναμνήσεων να σου καταστρέφουν την τονικότητα...

Και αν αποτύχεις να το κάνεις; Έχεις το δικαίωμα να πάρεις μαζί σου κάποιον «to the bottom of the barrel»; Σαφώς και ο καθένας μας «εν γνώση» του συνάπτει μια σχέση. Αλλά δεν έχουμε ευθύνη απέναντι στον άλλο; Ειδικά αν ξέρουμε ότι ακόμα δεν μπορούμε να ισορροπήσουμε στα δικά μας πόδια.

Η σχέση είναι ένα περπάτημα σε τεντωμένο σχοινί. Ισορροπίες και βήματα προσεκτικά. Και γίνεται ακόμα πιο δύσκολο αν κάποιος κουνάει αυτό το σχοινί. Και αυτός ο άλλος είναι η «μνήμη». Είναι όσα έχουν αποτυπωθεί μέσα μας! Γιατί -χωρίς υπερβολή- πάντα συγκρίνουμε. Πάντα πορευόμαστε με όσα έχουμε ήδη γνωρίσει. Κάθε καινούρια γεύση χαρακτηρίζεται υποσυνείδητα με χρώματα από την παλέτα των γεύσεων που έχουμε ήδη δοκιμάσει!

Έχουμε δικαίωμα να «πειραματιζόμαστε» με ανθρώπους; Ακόμα κι αν περιορίζεται μόνο στη σφαίρα των συναισθημάτων!

Ορισμένες φορές είναι τόσο δύσκολο να είσαι ενήλικος!

"Eh maman! Pourquoi je suis pas un garcon?"

...έχουν τις τύχες τις καλές

2008-01-16T15:44:00.000+02:00

Η συνέχεια του post Μας την πέσανε:

Πήγαμε τελικά και την επόμενη μέρα στο ίδιο καφέ, με τον Α. και την Ε. ελπίζοντας να πετύχουμε τον Mr. Sweet-Face να εργάζεται. Χαμένος χρόνος! Προφανώς είχε ρεπό εκείνη τη μέρα.
Καθίσαμε στο ίδιο τραπεζάκι, παραγγείλαμε ακριβώς τα ίδια και απλά αφήσαμε δύο ώρες της ημέρας (την νύχτας, για να είμαι ακριβής) να περάσουν μάταια...

Έλα όμως που με ξέρω τόσο καλά ώστε να προβλέψω ότι δε θα σταματούσα να πηγαίνω σε αυτό το μαγαζί, μέχρι να ικανοποιήσω την περιέργεια μου (ναι θα το παραδεχτώ! Και τον εγωισμό μου)

Πήρα λοιπόν παραμάσχαλα την Ν. και την μεθεπόμενη μέρα ήμασταν πάλι εκεί! Την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος! Το μόνο που έμενε να διαπιστώσουμε ήταν, αν ήταν κι αυτός εκεί... Περιμέναμε, ανάψαμε τσιγάρο, τα είπαμε και λίγο και... να ‘τος!!!

Ανέβαινε τις σκάλες όταν γύρισα το κεφάλι μου και τον πρόσεξα! Ήταν ακόμα πιο όμορφος απ’ όσο τον θυμόμουν την πρώτη φορά! Και εγώ είχα τη σιγουριά της Ν. δίπλα μου (μεγάλη του γένους δασκάλα σε θέματα garcons-barmen).

Παραγγείλαμε τους καφέδες μας (εγώ με ένα χαμόγελο «ωραία αυτά τα ecstasy» και η Ν. με το βλέμμα X-ray να αναλύει κάθε του κίνηση, μήπως και φτάσει αυτή σε κάποιο συμπέρασμα). Μας τους έφερε και έφυγε...

«Κατάλαβες τι έγινε τώρα;» την ρώτησα. «Μήπως έφυγε λίγο γρήγορα;». Το πρώτο σημάδι!

Η συμβουλή της Ν. ήταν να μην βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα, πριν δούμε κι άλλες του κινήσεις (πόσο γρήγορα γίνεται βαρετό αυτό το παιχνίδι, όταν αρχίζεις να μην έχεις καλά σημάδια;)

Περιμέναμε λοιπόν. Κατ’ εντολή της Ν. εγώ ήπια και τα δύο ποτήρια νερό, προκειμένου να τον φέρουμε στο τραπέζι, για να τα ανανεώσει... Ήρθε, τα αντικατέστησε, ειπώθηκε και κάτι τελείως τυπικό και συνέχισε τη δουλειά του...

Φ.: «Ν. μου, χάνουμε τον χρόνο μας, μου φαίνεται»
Ν.: «Σταμάτα να παραπονιέσαι και πίνε εσύ! Θα δείξει»

Σταματάω λοιπόν και πίνω κι εγώ! Άλλα δύο ποτήρια νερό... Άλλη μία ανανέωση τους από τον Mr. Sweet-Face. Λίγα και εντελώς ουδέτερα ειπώθηκαν και πάλι. Και να ‘μια πάλι να πίνω νερό, προκειμένου να ξαναέρθει...

Αφού λοιπόν, πίνε-πίνε έφτασα στα όρια του τυμπανισμού, με το φόβο ότι θα ακολουθούσε μια αβάσταχτη πορεία μέχρι το σπίτι, προκειμένου να τα αποβάλω, κατάφερα και τα ξανα-άδειασα τα ποτήρια.

«Ή τώρα ή ποτέ!» σκέφτηκα. Θα έπρεπε να του μιλήσω λίγο πιο ανοιχτά, μήπως και κάνει τίποτα... Στο κάτω-κάτω δεν χωράει άλλο νερό στο στομάχι μου! περιμέναμε λοιπόν για λίγο και βλέπω τον δίσκο να εμφανίζεται στη στροφή της σκάλας... Ανέβαινε, ανέβαινε και... τον κρατούσε μια κοπέλα!

Ν.: «Είναι οκτώ και δέκα. Μάλλον θα σχόλασε αυτός. Πάμε»

Και μου το λες τώρα καλή μου Ν.; Δεν μπορούσες να κοιτάξεις το ρολόι σου δέκα λεπτά πριν; Το πλήρως εξοπλισμένο ενυδρείο που κατασκεύασα στην κοιλιά μου τι θα το κάνω τώρα;

Τελικά φύγαμε. Το συζητήσαμε και λίγο στο δρόμο και καταλήξαμε ότι μάλλον για την Ε. προορίζονταν οι «γλύκες» της προηγούμενης φοράς.

Αυτό για να μάθεις Phoebus ότι θαύματα στη Λάρισα ΔΕΝ γίνονται!

Τελικά ούτε τον εγωισμό σου ικανοποίησες! Ούτε τον καφέ σου απόλαυσες (περιέργως ήταν λίγο νερόβραστος ο espresso εκείνο το βράδυ). Τουλάχιστον αποτοξινώθηκες με τόσο νερό που ήπιες… Έμεινε και κάτι καλό!

Το τραγουδάκι «ειδική αφιέρωση» σε μένα...

Αιωνία του η μνήμη...

2008-01-13T14:50:00.000+02:00

Έλα που σηκώθηκα ορεξάτος σήμερα, βρήκα και το φτυάρι το παλιό στην ντουλάπα (την οποία ακόμα δεν έχω βρει το θάρρος να ανοίξω διάπλατη, αλλά που θα μου πάει; Μάνα σου έρχομαι...) και είπα να το ξεσκονίσω λίγο, να θυμηθεί τις μεγάλες του δόξες!

Πριν ξεκινήσω το θάψιμο, πρέπει να προηγηθεί ένα στοιχειώδες σκάψιμο (σε όσα συνέβησαν εχθές):

Μαζευτήκαμε λοιπόν στο σπίτι μιας φίλης, όλη η παρέα, για να αποχαιρετήσουμε τον Γ. που θα έφευγε σύντομα για Erasmus. Παραγγείλαμε κάτι να φάμε (αφού στην παρέα δεν υπήρχε άντρας για να μαγειρέψει, πέραν του «τιμώμενου»! Δύο gay και έξι κοπέλες μόνο! Ποιόν να εμπιστευθείς;), συζητήσαμε λίγο τα νέα της εβδομάδας και το «ρίξαμε» στο Παλέρμο!

Η ώρα κυλούσε ευχάριστα, με ένταση, ίντριγκες, δολοφονίες (Orestis λυπάμαι, αλλά έχεις σοβαρό ανταγωνισμό), πολύ γέλιο. Οι βραδιές εκείνες που δε θέλεις να τελειώσουν! Οι μισοί παλιοί γνώστες του παιχνιδιού και οι άλλοι μισοί νέοι, αλλά «θερμόαιμοι» παίκτες. Μόνο να φανταστεί μπορεί κάποιος το «δόσιμο» και τη δολοπλοκία που επικρατούσε! Οι ατάκες που ξεστομίστηκαν, δε, είναι άξιες να μείνουν στα πρακτικά της παρέας! Σίγουρα, μία από τις καλύτερες «παρτίδες» που έχω παίξει μέχρι τώρα.

Και ενώ όλοι κοιτούσαμε ύποπτα τους γύρω μας, ξαφνικά χτυπάει το κινητό της Α:
«Ναι Πέτρο μου! Στο σπίτι είμαστε. Με τα παιδιά. Παίζουμε ένα παιχνίδι»
(Ακούω το όνομα και φουρκίζομαι! Μόνο μη τυχόν και τον προσκαλέσει, σκέφτομαι.)
«Θα κάτσουμε μέχρι αργά, Πέτρο»
(Μην τον προσκαλέσει, Παναγίτσα μου, ξανασκέφτομαι)
«Δεν ξέρω! Δεν νομίζω να βγούμε καθόλου»
(Κάνε το θαύμα σου, Άγια-Λούγκρα μου, να μην τον προσκαλέσει. Βάλε το χεράκι σου – ή ό,τι άλλο θέλεις)
«Και δεν έρχεσαι βρε Πέτρο μου; Έλα! Καλά θα περάσουμε!»
(Το ξεστόμισε η καρι*λα)

Και σε λίγα λεπτά (από κάτω ήταν ο ακατονόμαστος) *τσουπ* εμφανίζεται φάντης-μπαστούνης ο κύριος!

Ένα ωραίο, ψηλό παιδί, με ωραίο σώμα -στα πρότυπα «σε βλέπω και λιώνω»- και πολύ πολύ συμπαθητικό και ερωτικό προσωπάκι. (σ.σ. διαβάζετε αποσπάσματα από το best-seller με τίτλο «Όταν πρωτογνώρισα τον Πέτρο»)

Μπαίνει μέσα, φιλάει τις τρεις από τις κοπέλες τις παρέας και στους υπόλοιπους κάνει την τιμή και τους αφήνει να τσιμπολογήσουν ψίχουλα από ένα τυπικό «γεια». Κάθεται σε μια γωνιά ήσυχα και συνεχίζουμε το παιχνίδι μας. (Κακία να πω; Θα την πω! Αφού γι’ αυτό έκανα αυτό το post... Αμφιβάλλω αν είχε αντιληφθεί το πώς παίζεται το Παλέρμο, ώστε να συμμετέχει κι αυτός)

Έλα όμως που ο διάολος δεν έχει μόνο ένα ποδάρι! Και να σου ο κύριος Πέτρος να κάνει εξωτερικές παρεμβάσεις κάθε τόσο και να ανατρέπει την πορεία του παιχνιδιού (για όσους δεν γνωρίζουν το Παλέρμο, απλά να ενημερώσω ότι η εξωτερική παρέμβαση αντιστοιχεί σε «Έχει τον Άσσο! Έχει τον Άσσο» σε παιχνίδι τράπουλας)

Κάποια στιγμή, λοιπόν, αποφάσισε ο κύριος να εγκαταλείψει τον χώρο. Χαρές και πανηγύρια (ποτέ στα φανερά) από μένα και τρία-τέσσερα ακόμη μέλη της παρέας. Επιτέλους θα συνεχίζαμε απερίσπαστοι!

Πώς θα μπορούσε όμως να φύγει, χωρίς να επιβεβαιώσει την άσχημη εικόνα που έχω σχηματίσει γι’ αυτόν;

Πέτρος: «Την σούταρα! Την έστειλα στον πατέρα της!»
Μ: «Τι ακριβώς εννοείς, Πέτρο μου;»
Πέτρος: «Τι λες να εννοώ ρε μπάζο; Την βαρέθηκα και την έστειλα στον πατέρα της! Άντρας ο Πέτρος; Ε;»
Μ: «Καλά έκανες»

Ποιος θεός τα ακούει και τα βλέπει αυτά και δεν αποτριχώνει τα φρύδια του με σελοτέιπ; Να ακούς την Μ. (η προσωποποίηση του αξιοπρεπούς και τσαμπουκαλεμένου θηλυκού) να λέει «καλά έκανες».

Και τώρα η ψυχογραφία του Πέτρου:

Είναι ωραίος. Είναι μοιραίος. Είναι μαμιάς. Είναι μέσα στη νύχτα. Έχει φίλους σε μαγαζιά. Ξέρει Dj και Barmen. Πουλάει! Και το ξέρει...

Αρχικά νόμισα πως το μίσος μου πηγάζει από κάποια μορφή ζήλιας για τα «προτερήματα του», που απλά δεν είχε τύχει να μου εμφανιστεί μέχρι τότε.
«Μήπως βρε Phoebus τον ζηλεύεις που δεν είσαι τόσο ωραίος; Μήπως τον ζηλεύεις που δεν χαιρετάς κι εσύ όλο το μαγαζί, όταν βγαίνεις κάπου;» Ερωτήματα σαν κι αυτά περνούσαν από το μυαλό μου. Μήπως έχω αλλάξει και δίνω περισσότερη σημασία στο glam; Μήπως τόσο καιρό το χλεύαζα, γιατί δεν μπορούσα να γίνω μέρος όλου αυτού; Μα όχι! Τις ευκαιρίες να το κάνω, τις είχα! Και -συνειδητά- τις πέταξα! Μήπως όμως; Μήπως κάτι άλλο; Μήπως είμαι κρυφο-ερωτευμένος μαζί του και δεν το έχω καταλάβει, το ζώον; Με τον Πέτρο; Δε θα διαφωνήσω ότι οι πρώιν μου δεν ήταν διακεκριμένα μέλη της Ακαδημίας Αθηνών, γνώριζαν όμως/τουλάχιστον ποιός ήταν ο δήμαρχος Αθηνών!

Όταν όμως, συζητώντας το με τα υπόλοιπα παιδιά της παρέας, συνειδητοποίησα πως δεν είμαι ο μόνος που έχει τέτοιου είδους προβληματισμούς, άρχισα να «απενοχοποιούμαι».

Προσπάθησα λοιπόν να δω για ποιόν ασαφή και συγκεχυμένο -για μένα- λόγο επιδιώκουν τόσο πολύ την παρέα του οι λοιπές κορασίδες τις παρέας:

Μ.: «Είναι καλό παιδί μωρέ»
(Και πολύ άντρας! Μην το ξεχνάς αυτό! Στον πατέρα της την έστειλε την άλλη)
Ν.: «Έχω μοιραστεί πράγματα μαζί του»
(Πότε έγινε αυτό καλή μου; Τα βράδια που πίνατε μαζί σφινάκια και κορδωνόσουν δίπλα του; Ή τα βράδια που τελειώναμε τα πακέτα τσιγάρα, το ένα μετά το άλλο, συζητώντας για τα προσωπικά μας, χωρίς να είναι ο Πέτρος εκεί;)
Χ.: «Τον Πέτρο τον έχετε παρεξηγήσει»
(Λυπάμαι, Χ. μου, αλλά έναν άνθρωπο τον κρίνεις μόνο από όσα σου δείχνει! Το κληρονομικό χάρισμα (Λεούση, Πατέρα, κτλ κτλ) δυστυχώς δεν το έχω... Και τις φορές -ουκ ολίγες- που έτυχε να συγχνοτιστούμε, την χειρίστη των εντυπώσεων μου άφησε)

Ψάξε-ψάξε, λοιπόν, άρχισα να φτάνω στο συμπέρασμα ότι οι φίλες μου έλιωναν στην παρουσία του Πέτρου, για έναν απλό λόγο: Γιατί απλά ήταν εκεί! Δεν έβλεπα να παίρνουν κάτι από αυτόν (κάτι πλατωνικά αγαθό). Δεν έβλεπα να υπάρχουν σημεία επαφής. Κι αυτό γιατί τα κορίτσια τα ξέρω καιρό, ώστε -με βεβαιότητα- να μπορώ να πω πως δεν είναι οι τύποι ανθρώπου που θα ενδιαφερθούν μόνο για το «πού θα πιουν καφέ», «τι θα φορέσουν» και «ποιος/ποια θα τους την πέσει» (εν αντιθέσει με τον ...φτού-κακά)

Με φρίκη μου λοιπόν συνειδητοποίησα, όχι πως οι φίλες μου είναι χαζογκόμενες, αλλά πως η ομορφιά (ακόμα και αν δεν συνοδεύεται από τίποτα άλλο) μπορεί και κάμπτει ακόμα και τις ισχυρότερες αντιστάσεις!

Αν έχω λοιπόν να πω μια καλή κουβέντα για τον Πέτρο, θα είναι:
«Μπράβο Πέτρο μου! Σου χαρίστηκε ένα δώρο, το οποίο έμαθες να εκμεταλλεύεσαι στο έπακρο!»

Με ό,τι έχει, πορεύεται ο καθένας! Συμφωνώ απόλυτα σε αυτό!

Εγώ όμως (φανατικά επιμένω πως) ΔΕΝ θα πάρω...

Υ.Γ.: Κορίτσια, θα σας αφιερώσω ένα τραγουδάκι που βρήκα στου x-oyranoy, μου θύμισε εσάς και ήταν η αφορμή για να γράψω αυτό το post...

Μας την πέσανε!

2008-01-12T16:48:00.000+02:00

Είχαμε αποφασίσει χθες να πάμε για καφέ με τη φίλη μου την Ε. Αν και το συζητούσαμε από νωρίς, τελικά καταλήξαμε να ψάχνουμε στις 11 το βράδυ, ποιά καφετέρια σερβίρει ακόμα καφέ.

Καθίσαμε σε μία που είχαμε από καιρό σταματήσει να πηγαίνουμε... Ελπίζαμε ότι δεν είχαν αλλάξει «συνήθειες» και θα μπορούσαμε να απολαύσουμε το καφεδάκι μας.

Ανεβήκαμε στο δεύτερο όροφο. Ήταν μόνο ένα ζευγάρι μεσήλικων και μια παρέα αντρών που προσπαθούσαν υψίφωνος να λύσουν ένα ποδοσφαιρικό θέμα, που φαινόταν να τους ταλαιπωρεί από ώρα.

Καθίσαμε και μπήκαμε αμέσως στο «ψητό». Είχαμε αρκετά πράγματα να πούμε, αφού τις τελευταίες μέρες -αν και συναντιόμασταν καθημερινά- δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία να βρεθούμε οι δυο μας. Ξεκίνησε λοιπόν η Ε. να μου περιγράφει «ιστορίες από την κρύπτη». Κι εγώ, με στόμα υποβοηθούμενα κλειστό από το χέρι μου, να παρακολουθώ όσα μου έλεγε.

Είχαμε ήδη πιει τον πρώτο καφέ και πηγαίναμε για τον δεύτερο (και η Ε. και εγώ λάτρεις του espresso – θέλαμε να παραγγείλουμε και δεύτερο). Τότε ήταν που παρατηρήσαμε πόσο ευγενικός και γλυκός ήταν μαζί μας ο όμορφος τυπάκος που μας είχε σερβίρει.

«Ανήσυχα πνεύματα» και οι δύο, δεν αργήσαμε να φτάσουμε στο συμπέρασμα (χωρίς φυσικά να ανταλλάξουμε ούτε κουβέντα μεταξύ μας) ότι το παιδί δεν το έκανε από καθαρό επαγγελματισμό. Φάνηκε και αργότερα, πως μάλλον ήθελε να μας γνωρίσει καλύτερα...

Είχαμε όμως το εξής πρόβλημα: «σε ποιόν από τους δυο την πέφτει τώρα;»

Ε: Είσαι σοβαρός; Δεν τον είδες που σε κοιτούσε συνέχεια και χαμογελούσε;
Φ: Λες; Αποκλείεται! Γιατί μίλησε σε σένα περισσότερο; Να δεις που για σένα πάει!
Ε: Ρε σου λέω! Τόσα χρόνια κάνω παρέα με σένα και τον Α. Έμαθα να ξεχωρίζω τον gay. Εσένα θέλει!
Φ: Άκου’ με κι εμένα! Εσένα θέλει! Αλλιώς γιατί να απαντήσει ότι «μακάρι να ήταν όλοι οι πελάτες σαν εσάς», όταν του είπες πως τον κουράσαμε;
Ε: Και γιατί -παρακαλώ- σου έκανε τον «δύσκολο» όταν του ζήτησες να μας ανανεώσει το νερό;

[...]

Κάπως έτσι λοιπόν εξελισσόταν η κουβέντα μας. Πήραμε και ένα ποτήρι κρασί και ήρθε η ώρα να πληρώσουμε. Το δίλημμα παρέμενε. Την Ε. ή εμένα;

Και ξαφνικά τον βλέπουμε να ανεβαίνει κρατώντας έναν δίσκο με τρία σφινάκια. «Τώρα θα δούμε τι τρέχει» είπαμε και οι δύο ταυτόχρονα. Τσουγγρίσαμε, τα ήπιαμε, τα αφήσαμε... Δυστυχώς δεν κοίταξε κάποιον «λίγο παραπάνω». Δεν είπε κάτι για να μας βγάλει από την περιέργεια.

Τελικά φύγαμε χωρίς να μάθουμε τι ακριβώς έγινε. Αποφασίσαμε όμως να ξαναπάμε, μια δεύτερη φορά (ίσως και τρίτη και τέταρτη και... και...) μέχρι να βγάλουμε μια άκρη.

Μας το αφιερώνω, γλυκιά μου Ε.: "Μια Βραδιά στο Λούκι"

Με φάρο ...την Μοναξιά

2008-01-10T17:06:00.000+02:00

Ξάπλωνα μέσα στην αγκαλιά του. Ένιωθα τα χέρια του γύρω μου, να με κρατούν σφιχτά στην ασφάλεια και τη ζεστασία που έπλαθαν η εικόνα και το άρωμα του. Η ανάσα του, που κάποτε με είχε νανουρίσει, τώρα είχε γίνει ο ή μετρονόμος που συγχρόνιζε τις σκέψεις μου.

Πόσο όμορφα ένιωθα δίπλα του. Ήξερα ότι καταλάβαινε αμέσως αυτό που είχα να του πω. Ήξερα ότι είχε απαντήσεις σε πολλές από τις ερωτήσεις μου. Ήξερα ότι είχε ζήσει όσα έζησα κι εγώ και όσα ελπίζω μια μέρα να ζήσω.

Πόσο όμορφα ένιωθα δίπλα του. Θυμόμουν ότι έκανε για μένα, πράγματα που κάποιος άλλος δε θα έμπαινε ούτε στη διαδικασία να τα σκεφτεί. Θυμόμουν ότι με διεκδίκησε. Θυμόμουν ότι το ήθελα κι εγώ αυτό.

Πόσο όμορφα ένιωθα δίπλα του. Τα χέρια του ζεστά και δυνατά. Αλυσίδες έτοιμες να σε δέσουν πάνω στην ευτυχία. Ο χαρακτήρας του ένα βιβλίο γεμάτο γνώσεις. Τόσο διαφορετικός από τον δικό μου. Τόσο διαφορετικός από τον χαρακτήρα των περισσότερων ανθρώπων. Τόσο όμορφα και αναπάντεχα περίεργος.

Πόσο όμορφα ένιωθα δίπλα του. Ήθελα να γίνω δικός του. Ήθελα να με πάρει μαζί του με το φως της αυγής και να με κάνει βασιλιά στο κάστρο του. Ήθελα να του δώσω όσα κανένας άλλος δε με άφησε να βγάλω από μέσα μου.

Πόσο άσχημα ένιωθα. Δεν μπορούσα. Ήξερα ότι θα μπορούσα να έχω την σάρκα του. Θα μπορούσα να «κλέψω» τις ανάσες του με τα χείλι μου. Ήξερα ότι θα μπορούσα να αγγίξω για λίγο την καρδιά του. Όμως όλα αυτά για λίγο. Όσο το σκοτάδι κρατάει κρυμμένο αυτό που το φως θα μου θύμιζε. Άνηκε και ανήκει σε άλλον.

Η τραγική ειρωνεία της ζωής μου. Να βρίσκω μπροστά μου όσα έχω κάνει. Τότε άφησα τον «πρίγκιπα» να φύγει, για να μη διαλύσω μια δέσμευση, μια ανταλλαγή υποσχέσεων με έναν άνθρωπο που αποδείχτηκε το μεγαλύτερο μου λάθος. Τώρα τον αφήνω να φύγει για να μην κάνει κι αυτός το ίδιο.

Ό,τι κι αν του ζητήσω, δε θα είναι παρά ένα δάνειο. Ένα δάνειο χρόνου, συναισθήματος και πάθους. Ένα δάνειο με πρώτη δόση μετά από χρόνια ή ίσως και ποτέ.

Ήταν ένα φρικτό δίλημμα. Να θέλεις να αγγίξεις κάτι που ποθείς και να μην μπορείς. Να θέλεις να ζητήσεις κάτι που επιθυμείς και να μην μπορείς. Να θέλεις να κλέψεις κάτι που δεν σου ανήκει. Να θέλεις να πάρεις, όσα κάποτε σου προσφέρθηκαν. Και να μην μπορείς, πάλι.

Μια άγρια θάλασσα από κύματα συναισθημάτων και βροχή επιθυμιών. Ταραγμένες σκέψεις και αισθήσεις που σε ζαλίζουν. Και στο βάθος του ορίζοντα, ο φάρος της ηθικής, να σε καλωσορίζει στο ατάραχο λιμάνι της μοναξιάς.

Δυστυχώς, αν και δύσκολη, η επιλογή που έκανα ήταν προαποφασισμένη. Θα πήγαινα στο λιμάνι αυτό. Θα πήγαινα και θα περίμενα την καταιγίδα να κοπάσει, μέχρι να ξαναβγώ. Θα πήγαινα εκεί, χωρίς να φέρω την πρύμνη μου κόντρα στο κύμα. Χωρίς να πάω στον προορισμό που πρόσταζε η πυξίδα της καρδιάς μου. θα πήγαινα εκεί που ήξερα πως θα ήταν ασφαλές για εμένα και για εκείνον.

Και θα περίμενα, ένα νέο ταξίδι. Καπετάνιος σε άλλη θάλασσα και ίσως άλλη τρικυμία...

Καμβάς

2008-01-09T15:56:00.000+02:00

Χάθηκα και επέστρεψα. Κοιμήθηκα και ξύπνησα. Έκλαψα και χαμογέλασα. Πέθανα και αναστήθηκα. Έπαθα και έμαθα. Κοίταξα μέσα μου βαθιά, στον καθρέφτη της ψυχής μου και βρήκα αυτό που έψαχνα. Εμένα. Θαμμένο στη σκόνη, στη λάσπη, στις στάχτες, στα νερά τα βρώμικα. Κατάλαβα πόσο εύκολο είναι να χάσεις κάποιον που αγαπάς, ακόμα κι αν αυτός είσαι εσύ.

Όσο καιρό «έλλειπα», απλά αφουγκραζόμουν τη ζωή μου. Και τώρα ήρθε η ώρα να κάνω το ρεπορτάζ μου.

Κάθε μέρα και μια διαφορετική ιστορία. Όλες όμως έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Μου αφήνουν και από κάτι. Κάτι που με αλλάζει λίγο. Με πλάθει. Με σβήνει και με ξαναγράφει.

Χώρισα με τον Γ. Γνώρισα ένα-δύο άλλα άτομα. Δεν έγινε τίποτα το ιδιαίτερο. Άντε λίγο σεξ, λίγη ψευδαίσθηση συντροφικότητας για λίγες μέρες, λίγο φλερτ, λίγες αγκαλιές. Και; Τι μου έμεινε από όλα αυτά;

Αν μου έκανα την ίδια ερώτηση πριν από μερικούς μήνες θα απαντούσα ίσως με κάποια πολύ άσχημη λέξη. Σήμερα, τώρα, όμως, μπορώ με σιγουριά να πω πως μου έμεινε ό,τι πολυτιμότερο έχω. Εμένα.

Οι συγκυρίες, άτιμες και πονηρές κυρίες, έφεραν έτσι τα πράγματα ώστε να «αποκλειστώ» σε έναν δικό μου κόσμο. Να ακολουθήσω μια συναισθηματική νηστεία, στο ησυχαστήριο της μοναξιάς μου. Απορώ πως δεν το έβλεπα πιο νωρίς. Προσπαθούσα να γλιτώσω από τον εαυτό μου. Προσπαθούσα να καλύψω τα κενά μου μέσα από τους άλλους. Έκανα το λάθος να ψάχνω για αυτό που μου λείπει.

Αφού δεν υπάρχει πουθενά. Κανείς δεν είναι πλασμένος (πόσο μάλλον να έχει και τη διάθεση να το κάνει) να «κουκουλώσει» τα δικά μου κενά. Αντίθετα όμως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που συμπληρώνουν το «Εγώ» μου και του προσδίδουν ομορφιά.

Αυτό που τόσο καιρό έψαχνα στους άλλους ήταν χρώματα και πινέλα για να ξαναζωγραφίσω τον καμβά της ζωής μου. Να μου αλλάξουν τα χρώματα που δε μου αρέσουν. Να μου διορθώσουν τις πινελιές που ξέφυγαν. Να μου ορίσουν γραμμές και κατευθύνσεις.

Οι άνθρωποι γύρω μου, όμως, είναι μόνο το πλαίσιο. Το κάδρο μέσα στο οποίο κρέμεται ο καμβάς: Εγώ.
Όσο κι αν αλλάξεις το κάδρο, ο καμβάς μένει αναλλοίωτος.

Αυτό λοιπόν έκανα τις τελευταίες μέρες. Άλλαζα τον καμβά μου. Έψαχνα να θυμηθώ που είχα εξοστρακίσει τα δικά μου πινέλα. Και με υπομονή άρχισα να εξετάζω πιθαμή προς πιθαμή τον καμβά και να αλλάζω ότι δε μου αρέσει.

Όχι δεν έχω τόση εσωτερική δύναμη ώστε να το κάνω αυτό εθελούσια. Οι περιστάσεις με οδήγησαν βήμα-βήμα σε αυτό. Έμαθα να εμπιστεύομαι. Έμαθα να συγχωρώ και να πληγώνω. Έμαθα να χαράσσω βαθιά μέσα μου ονόματα και να σβήνω άλλα. Έμαθα να μαθαίνω.

Και τώρα είμαι πίσω. Γράφω ξανά όσα βλέπω και ακούω, όσα νιώθω και διαισθάνομαι.

Είμαι εδώ και εύχομαι μια όμορφη, νέα χρονιά!

Λογοκρισία ή Ρατσισμός;

2007-09-03T12:08:00.000+03:00

Συνέβη κάτι ασύλληπτο σήμερα.

Καθώς «περιπλανιόμουν» ανάμεσα σε πολλά blogs, το μάτι μου κοντοστάθηκε σε ένα blog. Φαινόταν να το έχει γράψει κάποιος νέος σε ηλικία, με πολλούς προβληματισμούς αλλά αρκετά προχωρημένος σε απόψεις και ιδέες.

Αποφάσισα να αφήσω comment και να προσθέσω το συγκεκριμένο άτομο και στη λίστα επαφών του msn μου. Θεώρησα ενδιαφέρον το ενδεχόμενο συζητήσεων και αναλύσεων μαζί του. Ήθελα πολύ να ακούσω την άποψή του για διάφορα θέματα. Και έτσι έπραξα.

Ενώ μιλούσαμε, λοιπόν, στο msn μου εξηγούσε ότι υπάρχουν ανώνυμοι bloggers που αφήνουν «κακεντρεχή» σχόλια στο blog. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι αυτό δεν είναι κάτι κακό και ότι στην κριτική ικανότητα του αναγνώστη επαφίεται το να κρίνει και να κρατήσει όσα σχόλια θεωρεί άξια προσοχής.

Η απάντηση δυστυχώς που πήρα, μεταξύ άλλων, περιείχε και τα εξής: «Θα σε πείραζε αν διέγραφα το σχόλιο σου; Για να μην υπάρξουν κακεντρεχή σχόλια, επειδή είσαι γκέυ. Είναι πολλοί οι κακοί που θα πουν ότι κι εγώ είμαι γκέυ»

Θα αποφύγω να χορέψω σε τεντωμένο σχοινί και να προσπαθήσω να κάνω μια υπόθεση για το άτομο που θα έλεγε κάτι τέτοιο, γι’ αυτό θα αρκεστώ μόνο στο να σχολιάσω αυτό που με έκπληξή μου διάβασα.

Πόσο οικτρό θα ήταν το να υπάρξει κάποιο αρνητικό σχόλιο απέναντι μου, απλά και μόνο γιατί είμαι γκέυ. Δεν είμαι δολοφόνος. Δεν είμαι εγκληματίας. Γκέυ είμαι. Έχω διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό (δεν θα ξεδιπλώσω όλο το αντιομοφοβικό μου ντελίριο τώρα). Για να είμαι μάλιστα ειλικρινής, είναι πολύ λίγοι αυτοί που θα έκαναν άσχημα σχόλια για τη σεξουαλική μου ταυτότητα. Και (από προσωπική εμπειρία) έχω διαπιστώσει πως είναι οι ίδιοι που θα ενοχλούνταν αν «ο κόσμος» γνώριζε ότι συναναστρέφονται έναν γκέυ.

Είναι η πρώτη φορά που λογοκρίνομαι. Δε μου έχει τύχει ξανά παρόμοιο περιστατικό και οφείλω να ομολογήσω ότι με σόκαρε λίγο. Ακόμα και στην προσωπική μου ζωή έχω εκμυστηρευθεί την «ιδιαιτερότητά» μου σε πολλά άτομα και μιλάω ελεύθερα, δίχως να τυγχάνω λογοκρισίας από κανέναν. Ίσως γιατί τα άτομα που επέλεξα να γνωρίζουν για μένα είναι άτομα που δίνουν προσοχή στο περιεχόμενο όσων λέω και όχι στο ότι τα λέει ένας γκέυ. Ίσως γιατί τα άτομα αυτά προσέχουν πως συμπεριφέρομαι απέναντι τους και όχι από το τι κάνω στο κρεβάτι μου. Ίσως γιατί είχα την εντύπωση πως ο κόσμος γύρω μου έχει αρχίσει να αλλάζει και πως είναι λίγα τα άτομα που φοβούνται τους ανθρώπους.

Ίσως τελικά να κάνω και λάθος. Το γεγονός ότι εγώ είμαι γκέυ ίσως να φοβίζει. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον βάσιμο λόγο, αλλά πολλά μπορεί να πλάσει ο ανθρώπινος νους. Περιβάλλον, εκπαίδευση, κοινωνικά πρότυπα, υποδαυλιζόμενος ρατσισμός για την εξυπηρέτηση κοινωνικών συμφερόντων... Και πάλι η απάντησή μου είναι «δεν γνωρίζω». Ίσως κάτι από όλα αυτά, ίσως και όλα μαζί, ίσως και άλλα περισσότερα...

Εν κατακλείδι, το comment το διέγραψα για λόγους ευθιξίας. Το post όμως αυτό θέλω να παραμείνει για πολύ καιρό. Να μου θυμίζει ότι αν η νεολαία της χώρας αυτής είναι τόσο πίσω, τότε -μάλλον- έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας ακόμα...

Έναν χάρτη, παρακαλώ...

2007-09-03T10:17:00.000+03:00

Τους τα είπε έξω απ' τα δόντια! Μπράβο κοπέλα μου!

Ξεχασμένο στη σκόνη

2007-09-01T21:36:00.000+03:00

Κάτι που είχα γράψει πριν από χρόνια, όταν ακόμα ανακάλυπτα την ταυτότητά μου:

Κι όμως καθόμουν μονάχος κι έκλαιγα,
Στη βροχή εκείνη που πλημμύριζε τα όνειρα μου τα παιδικά,
Τα πρόσωπα από το άλμπουμ το οικογενειακό, τώρα ξένα κι απόμακρα
Κι εκείνοι που η αγάπη τους με στήριζε, τώρα πονάνε το μέσα μου

Η ζωή μου με αρχή το ψέμα
Και το τέλος της, άγνωστο και ψεύτικο κι αυτό
Μήτρα φόβου με γέννησε
Και το στόμα μου ασφάλισε, παθητικά για πάντα

Η επανάσταση, λέξη άγνωστη από της ζωής το βιβλίο
Και ο κλεφτοπόλεμος, παιχνίδι ανάσας ζωτικής
Εκείνοι που αγάπησα, με κλαίνε
Κι όσους πόνεσα, τώρα με πονάνε περισσότερο

Το λάθος με βασίλευε
Και κάθε μου σωστό, έσβηνε στη σκιά παλιών σφαλμάτων
Υποσχέσεις, υποχρεώσεις και όνειρα, για μια ζωή που ποτέ δε θα γίνει δική μου
Μια ζωή που μου όρισαν να ζήσω, να αρχίσω και να τελειώσω, γιατί πρέπει

Μια αλήθεια, τόσο μακρινή, είναι εδώ
Μια αγάπη, που τα πως και τα γιατί του κόσμου θα πεθάνουν
Μια ζωή κρυμμένη στη σκιά του ψέματος
Και οι φίλοι, θεμέλια στην άμμο

Ποια αλήθεια είναι πιο αληθινή απ’ όλες;
Και πιο ψέμα πιο μεγάλο;
Ποια αγάπη συγχωρεί πιο εύκολα;
Και ποια απόρριψη οδηγεί στη λήθη;

Η αλήθεια, λένε, πονάει. Όμως δεν λένε ποιον
Η αποκάλυψη τυφλώνει. Όπως και το μίσος
Μια ζωή μέσα στην άλλη
Να ζητά αυτά που είναι δικά της

Ένα προσωπείο για τον κόσμο
Να κρύβει την ασχήμια του άνθους της ψυχής μου
Κι ένα προσωπείο για μένα
Να κρύβει τα δάκρυα μου σε χαμόγελα ευτυχίας

Με το βλέμμα στο θεό, κοιτάζω μόνο την κρυψώνα του
Στη φωλιά του απομονωμένος, πίσω από τα αστέρια
Χαμογελάει κουνώντας των γραμμένων τα ζάρια
Κι η εγκατάλειψη πνίγει κάθε μου ανάσα

Θέλω να βγω και να φωνάξω
Να λουστώ στα δάκρυα μου τα λυτρωτικά
Να σπάσω κάθε αλυσίδα που πίσω με κρατά
Να φύγω, να χαθώ

Όμως η αδυναμία είναι πιο δυνατή από τη θέληση
Και η συνήθεια, αρρώστια ανίατη
Ο φόβος, σύμμαχος κι εχθρός
Στον ιστό του με έχει φυλακίσει

Αναπολώντας το τώρα

2007-09-01T02:02:00.001+03:00

Κάθομαι στο σπίτι. Μόνος. Σπαταλάω το χρόνο μου, τις λίγες ώρες που μου έμειναν πριν αρχίσω το «σκληροπυρηνικό» διάβασμα.

Κάνω το λάθος και βάζω ένα τραγούδι στην playlist. Σκέφτομαι…

Σκέφτομαι πως θα είμαι μετά από χρόνια. Όταν η φοιτητική ζωή θα έχει τελειώσει. Όταν τους στόχους που τώρα βλέπω μεγάλους και ακατόρθωτους, θα τους έχω επιτύχει. Όταν πλέον θα έχω τελειώσει κάθε μορφής εκπαίδευση, θα παίρνω το μισθό μου, θα έχω το αυτοκίνητο και το σπίτι το δικό μου. Όταν θα έχω όσους φίλους θα έχουν μείνει και τους καινούριους που θα έχω αποκτήσει. Όταν θα έχω το σκύλο μου.

Σκέφτομαι πως θα είναι το σπίτι μου. Θα προτιμούσα μια μονοκατοικία, με αυλή και κήπο και ένα γκαράζ για το αυτοκίνητο. Μια μονοκατοικία που απέξω θα έχει πηλιορείτικο στυλ και μέσα θα είναι η προσωποποίηση του industrial τρόπου ζωής. Μέταλλο και γυαλί. Προϊόντα τεχνολογίας, gadgets, οικολογικά σχεδιασμένο. Το παλατάκι που ονειρεύομαι.

Με φαντάζομαι να φοράω μια λεπτή φόρμα και να κάθομαι στο γραφείο που θα είναι δίπλα σε ένα από τα μεγάλα παράθυρα, πάνω από σημειώσεις και βιβλία, με το σκύλο να μου γλύφει τα δάχτυλα του ποδιού παρακαλώντας για λίγες αγκαλίτσες.

Με φαντάζομαι να σηκώνομαι, να βάζω ζεστό καφέ στην παλιά την κούπα, να ανάβω τσιγάρο και να σηκώνω το ακουστικό του τηλεφώνου. Παίρνω τηλέφωνο τον (πολλά χρόνια κολλητό μου) Ά. Μαθαίνω από τον τηλεφωνητή πως έχει πάει με το (επίσης επί πολλά χρόνια) αγόρι του διακοπές. «Τις είχαν ανάγκη και οι δυο τους» σκέφτομαι και κατεβάζω το ακουστικό. Με τον καφέ στο χέρι, σηκώνομαι και πηγαίνω προς το cd-player. Ακούω ένα όμορφο τραγουδάκι. Κάτι ήρεμο και με ωραίο στίχο.

Επιστρέφω πίσω στον καναπέ και παίρνω για άλλη μια φορά το ακουστικό του τηλεφώνου. Αυτή τη φορά θα ψάξω την Λ. Είμαι σίγουρος πως δε θα είναι (ως συνήθως) στην Ελλάδα, αλλά έχω ανάγκη να την ακούσω. Έχουμε καιρό να τα πούμε. …καλεί… το σηκώνει… «Μανάρι μου! Τι έκπληξη ήταν αυτή! Δυστυχώς θα πρέπει να σε αφήσω… Δεν μπορώ να μιλήσω! Είμαι σε ένα συνέδριο στο Μαρόκο με τον Jonathan (ο Άγγλο-Γερμανός σύζυγός της). Θα σε πάρω εγώ κάποια στιγμή. Σε φιλώ γλυκά»

Το ακουστικό γλιστράει επάνω στη βάση του τηλεφώνου. Κοιτάζω γύρω μου. Κοιτάζω όσα κατάφερα να αποκτήσω. Όλα όσα δούλεψα και κατάφερα να τα κάνω δικά μου. Κοιτάζω την υλική υπόσταση των κόπων μου. Κοιτάζω και αναπολώ:

…όταν ακόμα ήμουν φοιτητής ήθελα να τα αποκτήσω όλα αυτά! Διάβαζα, αλλά παράλληλα περνούσα όσο πιο καλά μπορούσα! Έβγαινα, διασκέδαζα, έκανα σεξ, έκανα τρέλες, γελούσα. Έκανα και μια-δύο προσπάθειες να ερωτευτώ, αλλά αποδείχθηκαν μια μεγάλη αποτυχία. Θυμάμαι που αναγνώριζα το πόσο δύσκολο είναι να βρεις κάποιον να σε αγαπήσει και γι’ αυτό είχα ορκιστεί στον εαυτό μου πως θα αφιερωθώ στο λειτούργημά μου. Πως θα γίνω ο καλύτερος. Ελπίζοντας πως έτσι θα καλύψω τα κενά. Αλλά τότε δε φοβόμουν ακόμα! Πάντα ήταν κάποιος δίπλα μου. Γονείς, φίλοι, συμφοιτητές, παρέες, γκόμενοι… Ποτέ δεν ένιωσα μόνος! Περνούσα πολύ ωραία!

Για μια ακόμα φορά ο σκύλος μου γλύφει το πόδι και με γυρίζει πίσω στην πραγματικότητα. Κοιτάζω ξανά γύρω μου. Έχω χτίσει ένα παλάτι. Ένα σπίτι φτιαγμένο για δύο ανθρώπους. Ένα παλάτι που του λείπει ο βασιλιάς. Ακόμα και ο κρεβάτι μου είναι διπλό, αλλά κοιμάμαι μόνος. Έχω χτίσει μια ζωή, με πολύ κόπο, αλλά δεν υπάρχει κάποιος να την μοιραστώ πραγματικά.

Ρουφάω άλλη μια γουλιά από τον καφέ. Είναι πικρός. Πρώτη φορά είναι τόσο πικρός. Πάντα σκέτο τον έπινα, αλλά αυτή τη φορά είναι πιο πικρός από ποτέ! Πάντα ονειρευόμουν να ξυπνάω το πρωί, να πηγαίνω στο σαλόνι και να βλέπω το αγόρι μου, κουλουριασμένο στον καναπέ να χαζεύει τις πρωινές ειδήσεις με την κούπα του καφέ στο χέρι. Κι εγώ να κουλουριάζομαι γύρω του και να χαζεύω τα μάτια του. Και η μυρωδιά του σκέτου καφέ να δένει αυτό το σκηνικό. Να μετατρέπει αυτή τη γλυκιά ρουτίνα σε ευτυχία.

Αναπολώ ξανά… θυμάμαι τότε, όταν ήμουν νέος ακόμα, που στις βραδινές προσευχές μου παρακαλούσα για το αγόρι που θα έρθει και θα μου ζητήσει να μείνει δίπλα μου για πάντα… θυμάμαι πως φοβόμουν ότι δε θα έβρισκα ποτέ αυτό το παιδί ή κι αν το έβρισκα, δε θα ήξερα πώς να το κρατήσω… Πίνω λίγο ακόμα καφέ…

Κι όμως είναι πικρός… πιο πικρός από ποτέ…

Gone!

2007-08-31T22:47:00.000+03:00

Και να που το καλοκαίρι τελείωσε!

Τι να θυμηθώ πρώτο και τι να αφήσω πίσω, να λιώσει στα ζεστά καζάνια της χαράς και της λήθης αυτού του καλοκαιριού;

Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω δύο φράσεις για να περιγράψω όσα συνέβησαν αυτό το καλοκαίρι, θα έλεγα ίσως πρώτο ένα γνωμικό που έχω ακούσει: «Την πρώτη ευκαιρία τη δικαιούται κι από το Θεό. Τη δεύτερη από άνθρωπο. Την τρίτη, από μ*λ*κ*». Kαι σαν δεύτερο ότι η εργασιοθεραπεία δεν κάνει μόνο θαύματα για να προχωρήσεις μπροστά, αλλά βοηθάει και στο να ανακαλύψεις ποιος είναι ο πραγματικός σου έρωτας. Και για μένα αυτός αποδείχθηκε η δουλειά μου!

Ας γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος:
Το παραμύθι που είχαμε με τον Γ. δυστυχώς δεν τελείωσε με το «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», αλλά με το «έφυγε το πριγκιπόπουλο με τον στρατηγό της φρουράς». Τελικά τα ψέματα όχι μόνο υπήρχαν, αλλά ίσως να ήταν και πολύ περισσότερα από τις αλήθειες που αυτό το άτομο κατάφερε ποτέ να μου πει.

Δυστυχώς, στους δύο, τρίτος δε χωρεί. Και όταν προσπαθήσεις να τον χωρέσεις, το μόνο που καταφέρνεις είναι να πιέζεις τόσο πολύ τον άλλο, που να τον κάνεις να πονάει αφάνταστα. Το αίσθημα αυτό του πνιγμού, της ανάγκης για ανάσα, για λίγη αλήθεια και λίγο φως το ένιωθα και ας μην ήθελα να πιστέψω το γιατί.

Τελικά το έμαθα. Ίσως με έναν τρόπο που σε κάποια άλλη στιγμή να χλεύαζα και να θεωρούσα πράξη μιαρή. Κι όμως έπρεπε να το κάνω. Έπρεπε να ανασάνω κι ας άφηνα την αξιοπρέπεια μου να βουλιάξει… Έψαξα το κινητό του… και τέλος! Η σταχτοπούτα επέλεξε να είναι δίπλα στις στάχτες της. Τις στάχτες που πλέον δεν ήταν από τα ξύλα, αλλά από την καρδιά της.

Θρήνησα. Έκλαψα. Πόνεσα. Χάθηκα και ξαναβρέθηκα. Είχα δύο επιλογές: Να κλειστώ στον εαυτό μου και να παλέψω με τους δαίμονες μου σε έναν άνισο αγώνα ή να ασχοληθώ με κάτι που θα βοηθούσε να κάνω κτήση της λήθης όσα συνέβησαν.
Επέλεξα το δεύτερο.

Αφιέρωσα το καλοκαίρι μου στο νοσοκομείο. Επέλεξα να κάνω εθελοντική εργασία στο νοσοκομείο του τόπου μου για περισσότερο από ένα μήνα. Με πρόγραμμα αυστηρό και απαιτητικό. Επέλεξα να περνάω πάνω από εικοσιτέσσερις ώρες μέσα στο νοσοκομείο και να βοηθώ όπως μπορώ ώστε να απαλύνεται ο πόνος των άλλων ανθρώπων. Επέλεξα να υποβάλω το σώμα μου στην υπερκόπωση και το μυαλό μου στη συνεχή εργασία, μήπως και η καρδιά μου βρει χρόνο να ξεκουραστεί. Και πραγματικά συνέβη το «θαύμα». Αφενός, κάθε φορά που έβλεπα κάποιον να φεύγει χαμογελαστός, άνοιγε και μια μικρή χαραμάδα στο μαύρο που σκέπαζε τα πάντα μέσα μου και άφηνε λίγο φως να περάσει. Αφετέρου αγάπησα περισσότερο από ποτέ αυτό που επέλεξα να κάνω στη ζωή μου. Το ερωτεύτηκα. Πωρώθηκα!

Ίσως να έχασα τις διακοπές. Ίσως να μην πήγα κάποιο ταξίδι. Ίσως να μην «το έκαψα» μέσα στο καλοκαίρι. Έκανα όμως κάτι που έχτισε μέσα μου πράγματα που κράτησαν και θα κρατήσουν. Αγάπησα ξανά εμένα. Αγάπησα τη «δουλειά» μου και τους ανθρώπους και έκανα καινούριους φίλους.

Οπότε να ‘μαι πάλι. Πίσω στη Λάρισα, αγκαλιά με τα βιβλία και τα μαθήματά μου. Αγκαλιά με τους φίλους και τους ανθρώπους που γνωρίζω πως με αγαπούν και δε θα με προδώσουν τόσο εύκολα!

Back to the basics

2007-07-15T17:11:00.000+03:00

[σημείωση: πριν το διαβάσεις, διάβασε το post Η Αγάπη]

Ο Γ. είναι ένα άτομο που με είχε κάνει να πιστέψω ότι χτίζουμε μαζί αυτήν την πυραμίδα πάνω στην οποία μπορούμε να στηρίξουμε τη λέξη «αγάπη». Έδειχνε να έχει και τα τέσσερα χαρακτηριστικά που στη δική μου κοσμοθεωρία σμίγουν και πλάθουν αυτήν την πανέμορφη δημιουργία που αποκαλείται «αγάπη».

Χθες το βράδυ όμως διαπίστωσα κάτι φρικτό. Μιλούσαμε (όπως κάθε βράδυ) από το τηλέφωνο, όταν διαπίστωσα πως μου λέει ψέματα. Συγκεκριμένα δύο. Το ένα από αυτά είχε γενέθλιο ημέρα στις 10 Ιουλίου και απλά δε δεχόμουν να το παραδεχτώ (αν και σαν σκέψη είχε ωριμάσει πολύ νωρίς μπέσα στο μυαλό μου) και το άλλο ήταν δημιούργημα εκείνης της στιγμής.

Σημασία δεν έχει ούτε το περιεχόμενο, ούτε η σοβαρότητα των δύο αυτών ψεμάτων. Σημασία -για μένα- έχει ο λόγος ύπαρξής τους. Το γεγονός, δηλαδή, ότι ο Γ. δεν μπορεί να είναι ειλικρινής απέναντι μου. Δεδομένου, μάλιστα, ότι από τα πρώτα πράγματα που τον άφησα να μάθει για μένα είναι ότι το ψέμα αποτελεί το αιχμηρότερο εγχειρίδιο και μπορεί να με πληγώσει βαθειά. Εκεί που φυλάσσω τα πιο απόκρυφα και δυνατά μου συναισθήματα.

Με αφορμή, λοιπόν, αυτό και αφού κλείσαμε το ακουστικό, βυθίστηκα σε μια δίνη σκέψεων, με τη συνοδεία βότκας και τσιγάρων (είχα πολύ καιρό να πιω). Και οι σκέψεις που έκανα με οδήγησαν στο φρικαλέο συμπέρασμα. Το «οικοδόμημα της αγάπης» είχε καταρρεύσει!

Ακολούθησε το συλλογισμό μου εκείνες τις στιγμές:

1. Αρκετές μέρες τώρα ο Γ. έδειχνε να έχει χάσει την επιθυμία να βρίσκεται δίπλα μου. Αν και θα μπορούσε να προσαρμόσει έτσι το πρόγραμμα του ώστε να βρεθούμε πριν φύγω από Λάρισα (όπως θα έκανε κάποιος που πραγματικά εννοεί το «μου λείπεις»), περιορίστηκε μόνο στο να προτείνει καλοκαιρινά ταξίδια, τη στιγμή, μάλιστα, που γνώριζε πως για διάφορους λόγους αυτό θα ήταν από πολύ δύσκολο, έως αδύνατο για μένα. Ή -επί παραδείγματι- προτάσεις για «συγκατοίκηση» στο σπίτι του, μέσα στο καλοκαίρι, «απούσης της μητρός». Που τελικά κι αυτό αποδείχθηκε «πρόταση» (όταν αποφάσισα να το δεχτώ) και ίσως τίποτα παραπάνω.
Αν επέλεγα να σκεφτώ ακόμα πιο «πονηρά» (και λόγο για να το κάνω θα δεις παρακάτω πως έχω) θα μπορούσα να το θεωρήσω ως μια «εκ του ασφαλούς δικαιολογία». Επέλεξα να μην το κάνω όμως.
Το θέμα είναι πως ένιωθα ότι η κορυφή της πυραμίδας είχε αρχίσει να ραγίζει, αν όχι να κατακρημνίζεται.

2. Ενδιαφέρον. Το ενδιαφέρον περιλαμβάνει -μεταξύ άλλων- και την έγνοια του να είναι καλά και να αισθάνεται καλά ο άλλος. Δυστυχώς, δεν περιορίζεται μόνο σε συγνώμες και υποσχέσεις για αλλαγή, μετά από γεγονότα που στεναχωρούν, πληγώνουν, πονάνε. Αντίθετα, έγκειται κυρίως στην προσπάθεια για αποφυγή αυτών.
Τις τελευταίες όμως μέρες (για διάφορους λόγους και με ποικίλες αφορμές) περιοριστήκαμε στο πρώτο. Στην αλλεπάλληλη παράθεση «απολογιών» και υποσχέσεων ότι τα νοσηρά γεγονότα που τις προκάλεσαν, δε θα επαναληφθούν.
Το «προτελευταίο σκαλί» της πυραμίδας έμοιαζε κι αυτό σαθρό.

3. Σεβασμός. Πράξεις υποτιμητικές (όπως το απότομο κλείσιμο του τηλεφώνου) ή φράσεις ταυτόσημες της απεχθούς λέξης «σκάσε» (που για μένα αποτελεί κόκκινο πανί) έκαναν την εμφάνισή τους, διαβρώνοντας την πεποίθηση που ήθελα να τρέφω, ότι αντιμετωπίζομαι με σεβασμό. Τουλάχιστον ως ανθρώπινο ων, πόσο μάλλον και ως κάτι περισσότερο.
Το επίπεδο πριν τη θεμέλια βάση της πυραμίδας άρχισε να εκλείπει.

4. Ειλικρίνεια. Το μοναδικό πράγμα που απαίτησα, απαιτώ και θα απαιτώ από τον εαυτό μου και τους ανθρώπους γύρω μου. Ίσως και να είναι υστερική αυτή μου η εμμονή με την ειλικρίνεια, αλλά την θεωρώ ακρογωνιαίο λίθο για οποιαδήποτε ανθρώπινη σχέση και έχω μιλήσει -ήδη- αρκετές φορές γι’ αυτήν.
Η ειλικρίνεια, λοιπόν, έμοιαζε να είναι απούσα κι αυτή. Το διαισθανόμουν. Προσπαθούσα να το εκφράσω, πρώτα στον εαυτό μου και μετά στον Γ.. Οι σκέψεις μου το φώναζαν, αλλά η καρδιά μου αρνούνταν πεισματικά να το πιστέψει. Μέχρι που αναγκάστηκα να εκμαιεύσω τις απαντήσεις που επιβεβαίωσαν ό,τι απευχόμουν.

Ο Γ. δεν μπορούσε να είναι ειλικρινής μαζί μου.

Έκανα όλες αυτές τις σκέψεις, σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, με μόνο φως που με καθοδηγούσε στην αναζήτηση του ποτηριού με το λυτρωτικό αλκοόλ, να προέρχεται από την άκρη του τσιγάρου που δεν έσβηνε ποτέ (φάνταζε ραβδί μαγικό, ικανό να βάλει σε τάξη όσα σκόρπια το μυαλό έπλαθε). Κάνοντας, λοιπόν, αυτές τις σκέψεις, έβλεπα την πυραμίδα να καταρρέει μπροστά μου και μετέωρη να μένει μια λέξη στο κενό. Μια λέξη που άλλοτε έλαμπε και τώρα έμοιαζε ξεθωριασμένη, σαν να ήταν απλώς βαμμένη με χρυσόσκονη, που την ξέπλυναν τα δάκρυα.

Τρομοκρατήθηκα. Όχι τόσο για τη διαπίστωση που έκανα. Περισσότερο για το ότι άφηνα τον εαυτό μου να «αγνοεί» τα προειδοποιητικά «STOP». Για το ότι άργησα να βάλω τις σκέψεις μου στη σειρά. Άργησα να διαπιστώσω όσα έβλεπα να γίνονται γύρω μου.
Τρομοκρατήθηκα γιατί ήταν σα να βλέπω αυτό που προσπαθούσα να χτίσω με τον Γ. να γυρίζει προς τα πίσω. Σαν να πάτησε κάποιος το rewind σε μια ταινία που η πλοκή είχε φτάσει σε τέλμα και την «γυρνούσε στην αρχή» πριν την επιστρέψει απογοητευμένος στο σκονισμένο ράφι του video-club της γειτονιάς.

Για μια ακόμα φορά -ενσυνείδητα αυτή τη φορά και αγνοώντας την πιθανότητα να ξανακάνω παλιά λάθη- αποφάσισα να κλείσω τα μάτια και να κάνω τη βουτιά στο κενό. Ελπίδα μου είναι να μπορέσω να πιάσω στον αέρα -πριν πέσει και σπάσει σε χίλια κομμάτια, μικρά δάκρυα- αυτήν τη λέξη, πριν χαθεί. Και να αρχίσω την «αναστύλωση» των θεμελίων της.

Back to the basics, λοιπόν, ευχόμενος αυτήν τη φορά να χτίσω κάτι πιο σταθερό. Γιατί από μικρός είχα πιστέψει στην ιστορία ότι ο Φοίνικας αναγεννάται από τις στάχτες του.

Πόσες φορές, όμως, αντέχει μια καρδιά να τις καρφώσουν την ταμπέλα «Καμένη Γη»; Δεν το ξέρω. Θα προσπαθήσω όμως, όσο θα βλέπω λουλουδάκια να ανθίζουν μέσα από τα αποκαΐδια. Ακόμα κι αν είναι από εκείνα τα αγριολούλουδα που μεγαλώνουν μόνα τους χωρίς κανείς, ποτέ να δει τη λαμπρή φορεσιά τους, ή -χειρότερα- κάποιοι «ασυνείδητοι» ποδοπατούν (ακούγομαι σαν τη Ματίνα Μανταρινάκη; Ναι! Και, περίπου, το ίδιο απελπισμένος νιώθω).

Θα συνεχίσω. Με πιο προσεκτικό, όμως, και φοβισμένο βήμα.

Άκουσέ το... Πρόσεξέ το... [lyrics]

Αφιερωμένο...

2007-07-12T15:54:00.000+03:00

Αφιερωμένο στα λάθη που έκανα και ποτέ δεν κατάφερα να διορθώσω.

Αφιερωμένο στον πόνο που προκάλεσα και ποτέ δεν κατάφερα να απαλύνω.

Αφιερωμένο σε όσα έχασα και ποτέ δεν διεκδίκησα ξανά.

Αφιερωμένο σε όσα θέλησα και ποτέ δεν κατάφερα να κρατήσω δικά μου.

Αφιερωμένο σε ό,τι αγάπησα και εγκατέλειψα για να μην το καταστρέψω.

Αφιερωμένο σε ό,τι εγκατέλειψα και τώρα δεν μπορώ να επιστρέψω.

Αφιερωμένο στα μαθήματα που άργησα να μάθω.

Αφιερωμένο στο ἦν, στο ἐστί, στο ἒσται...

Dido - White Flag

I know you think that I shouldn't still love you,
Or tell you that.
But if I didn't say it, well I'd still have felt it
where's the sense in that?

I promise I'm not trying to make your life harder
Or return to where we were

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

I know I left too much mess and
destruction to come back again
And I caused nothing but trouble
I understand if you can't talk to me again
And if you live by the rules of "it's over"
then I'm sure that that makes sense

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

And when we meet
Which I'm sure we will
All that was there
Will be there still
I'll let it pass
And hold my tongue
And you will think
That I've moved on....

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

Η Αγάπη

2007-07-12T12:57:00.000+03:00

Με αφορμή ένα σοβαρό τσακωμό με τον Γ., κάθισα χθες το βράδυ, μόνος στο σπίτι και σκεφτόμουν τι σημαίνει για μένα η λέξη «αγάπη».

Δεν ήταν εύκολο να δώσω έναν ορισμό. Περνούσαν από το μυαλό μου φράσεις που έχουν πει κατά καιρούς διάφοροι, συναισθήματα που έχω νιώσει και εικόνες από στιγμές που έχω ζήσει. Έπρεπε όλα αυτά να τα βάλω σε μία τάξη.

Πήρα λοιπόν τα τσιγάρα και το τασάκι, ξάπλωσα και άφησα το μυαλό μου να κουραστεί…

Κατέληξα ότι δεν μπορώ να την ορίσω. Μπορώ να προσδιορίσω όσα -για μένα- χρειάζεται να υπάρχουν ώστε να την νιώσω. Κάτι σαν πυραμίδα που στην κορυφή, βασίλισσα φτιαγμένη από χρυσό είναι η αγάπη και από κάτω υπάρχουν τέσσερα διαφορετικά, απλά και καθόλου φανταχτερά στοιχεία που στηρίζουν το θρόνο της και χτίζουν από τα θεμέλια ως την κορυφή αυτό το «οικοδόμημα»:

1. Ειλικρίνεια
Απέναντι στον εαυτό σου και στον άλλο.
Να μπορείς να συζητάς ειλικρινά με τον εαυτό σου, κάνοντας την αυτοκριτική σου και αναγνωρίζοντας το ποιος είσαι, τι θέλεις, τι σκέφτεσαι, τι ελπίζεις, τι φοβάσαι, τι περιμένεις, τι απαιτείς. Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να μιλάς ειλικρινά στον εαυτό σου, γιατί δείχνει ότι έχεις καταφέρει να ξεπεράσεις τους εσωτερικούς σου φόβους και τα taboo και έχεις γνωρίσει το πραγματικό σου «εγώ».
Να μπορείς να λες στον άλλο πάντα την αλήθεια. Είτε είναι όμορφη ή άσχημη. Δίνοντας του έτσι τη δυνατότητα να σε γνωρίσει. Να μάθει τα θετικά και τα αρνητικά σου. Να είναι προετοιμασμένος για το ποιον επιλέγει να έχει δίπλα του. Να μπορείς να παραδέχεσαι τις πράξεις και τις σκέψεις σου, ώστε να νιώθει ο άλλος την ασφάλεια ότι δε θα τον περιμένει μια απρόσμενη έκπληξη στη γωνία, να του αλλάξει την εικόνα που σχηματίζει για σένα και να του γκρεμίσει όσα ήλπιζε και σχεδίαζε.
Έχω ξαναμιλήσει για την ειλικρίνεια, σε άλλο μου post. Οπότε δε θα πω περισσότερα τώρα.

2. Σεβασμός
Μία αξία που δεν αποτελεί θεμέλιο λίθο μόνο για την αγάπη, αλλά σχεδόν για κάθε κοινωνική σχέση.
Να μπορείς να θεωρείς τον άλλο ισάξιο σου. Ως άνθρωπος που έχει την αξιοπρέπεια του και δεν έχει κανείς δικαίωμα να του τη μειώνει ή -χειρότερα- να του την αφαιρεί. Είτε ως συνομιλητή, είτε ως συνάνθρωπο, είτε ως τον άνθρωπο που επιλέγεις δίπλα σου. Να μπορείς να δέχεσαι όσα σου λέει και όσα κάνει, ακόμα κι αν δε συμφωνείς με αυτά. Να μπορείς να μην τον προσβάλεις με σκέψεις, λόγια ή πράξεις, αλλά να του δείχνεις τη διαφωνία σου, συμμεριζόμενος ακόμα και την αδυναμία του να καταλάβει το μέρος σου.
Να μπορείς να σέβεσαι, πέρα από τις απόψεις του, τον τρόπο ζωής του, το χρόνο του, τις επιλογές που έχει κάνει και τον χαρακτηρίζουν, χωρίς να προσδίδεις a priori «ταμπελίτσες» που ίσως τον θίγουν. Άλλωστε όλοι κάνουμε τις επιλογές μας και κάποιες από αυτές δεν είναι «άγιες». Όλοι έχουμε επιλέξει να κάνουμε κάποια λάθη και δε θα θέλαμε να τα χρησιμοποιούν εναντίον μας.
Ωστόσο το σημαντικότερο στο σεβασμό είναι να εφαρμόζεις αυτό που από μικροί μαθαίναμε στο σχολείο «μην κάνεις στον άλλο, αυτό που δε θέλεις να σου κάνουν».
Και λογικό είναι ο σεβασμός να μην μπορεί να αναπτυχθεί σε έδαφος που προηγουμένως δεν έχει καλλιεργηθεί η ειλικρίνεια. Πέρα από το αυτονόητο, ότι ένα ψέμα είναι απόδειξη πως δε σέβεσαι κάποιον, το να μην μπορείς να είσαι απόλυτα ειλικρινής σε κάποιον δείχνει ότι δεν τον θεωρείς ικανό και άξιο όσο ο «εαυτούλης» σου να δεχθεί και να κρατήσει την αλήθεια που αποκρύπτεις.
Δεν μπορείς να πεις ότι σέβεσαι κάποιον, αν δεν είσαι -πρώτα- ειλικρινής μαζί του.

3. Ενδιαφέρον
Ξεκινά από το απλό ενδιαφέρον («πώς είσαι», «τι κάνεις», «πώς τα πέρασες») και προοδευτικά αναπτύσσεται στο ενδιαφέρον για ολόκληρη τη ζωή του άλλου. Ενδιαφέρον για την υγεία του, τη διάθεση του, τα σχέδια του, τους φόβους και τις ελπίδες του. Ενδιαφέρον για οποιαδήποτε πτυχή της ζωής του. Ενδιαφέρον να μοιραστείς τις πτυχές αυτές και να συμμετέχεις σε όσες τα φτερά σου, σου επιτρέπουν να ανοιχτείς. Ενδιαφέρον που να μην περιορίζεται σε λέξεις, αλλά σε πράξεις. Χαρά για το καλό, θλίψη για το άσχημο. Προσπάθεια να πολλαπλασιάσεις τα χαμόγελα σε όμορφες στιγμές και προσπάθεια να στεγνώσεις τα δάκρυα σε άσχημες στιγμές. Ενδιαφέρον πηγαίο και αληθινό.
Και απαραίτητο για την ύπαρξη του ενδιαφέροντος είναι ο σεβασμός. Προσωπικά μου φαντάζει αδιανόητο να επικαλεστεί κάποιος ενδιαφέρον για ένα άτομο το οποίο δε σέβεται. Πέρα από ειρωνικό είναι και απόλυτα αντιφατικό.

4. Επιθυμία
Η επιθυμία να βρίσκεσαι με τον άλλο. Να θέλεις να τον βλέπεις χαρούμενο από τα λόγια και τα «έργα» σου. Να θέλεις να ξέρεις ότι είναι καλά και ότι περνάει καλά. Και ότι σε όλα αυτά μερίδιο «ευθύνης» (μεγάλο ή μικρό) έχεις κι εσύ.
Η επιθυμία να τον αγγίζεις, να τον βλέπεις, να τον νιώθεις, να του μιλάς, να τον φροντίζεις. Να είναι η «καλημέρα» σου πριν τον πρωινό καφέ και η «καληνύχτα» πριν κλείσεις τα μάτια και αγκαλιάσεις το μαξιλάρι.
Και φυσικά η επιθυμία ανθίζει μόνο με το νερό του ενδιαφέροντος. Αλλιώς μετατρέπεται σε «χυδαία, χοϊκή έλξη» και εγωιστικό «θέλω».

Συνειδητοποίησα ότι στις σχέσεις μου μέχρι τώρα προσπαθούσα να ακολουθήσω ένα-ένα τα βήματα αυτά. Να χτίζω τα θεμέλια πάνω στα οποία θα έδινα υλική μορφή στα όνειρά μου. Και διαπίστωσα επίσης πως όσες φορές κατέρρευσε το όνειρο, ήταν γιατί βιάστηκα και προχώρησα, χωρίς να βεβαιωθώ για τη σταθερότητα των προηγούμενων «σκαλιών».

Ελπίζω αυτή τη φορά να φερθώ πιο συνετά. Για μένα και για εκείνον.

Για το μωρό μου

2007-07-10T14:02:00.000+03:00

Κι ένα post αφιερωμένο στον Γ. μου!

I miss you... I need you...

Σκέφτομαι πριν φύγω...

2007-07-09T20:58:00.000+03:00

Και ξαφνικά η εξεταστική τελειώνει! Πάει και η τελευταία δικαιολογία που με κρατούσε στη Λάρισα...

Οι φίλοι μου, ένας-ένας μαζεύουν την «πραμάτια» τους και εγκαταλείπουν το «καυτόν άστυ» (σ.σ. Λάρισα) αφήνοντας πίσω εμένα να συμμαζέψω τα σπασμένα του χειμώνα, να ξεσκονίσω τις λαδιές που κάναμε, να αλλάξω σεντόνια για το Σεπτέμβριο που θα επιστρέψουμε, να κλειδώσω τα όμορφα και άσχημα που σημάδεψαν τη χρονιά που πέρασε και να φύγω κι εγώ με τη σειρά μου.

Κλειδοκράτορας ή τελευταίος ξεχασμένος; Όποιος από τους δύο χαρακτηρισμούς κι αν με αντιπροσωπεύει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Χαιρετάω σιγά-σιγά τους φίλους και αρχίζω να γεμίζω τις βαλίτσες μου. Και τι να βάλω μέσα; Να βάλω τα βιβλία μου που θα με συντροφεύουν όλο το καλοκαίρι; Να βάλω κανένα μαγιό μήπως και ο θεός Ποσειδώνας θυμηθεί ότι έχουμε καιρό να τα πούμε και με καλέσει για κανένα tea-party; Να βάλω τα ωραία μου τα βραδινά για καμιά «πονηρή» βολτίτσα; Να βάλω τα πρόχειρα για ένα ήσυχο καλοκαίρι στο χωριό παρέα με τις κοτούλες και τα προβατάκια και να τους αναλύω την ανθρώπινη φυσιολογία; Να βάλω τη φωτογραφία του καλού μου που θα τον ξαναδώ -καλά να είμαστε- μετά τον δεκαπενταύγουστο;

Τα σχέδια μου για το καλοκαίρι που έρχεται ήταν τελείως διαφορετικά! Προγραμμάτιζα να μείνω στη Λάρισα και να διαβάσω μέχρι τέλη Ιουλίου (ναι λοιπόν! Υπάρχουν άνθρωποι που αντέχουν τις θερμοκρασίες της ερήμου) και αρχές Αυγούστου να πάω κανένα ταξιδάκι με τον καλό μου.

Λίγο όμως κάποια απρογραμμάτιστα γεγονότα, λίγο τα οικονομικά μου που αποφάσισαν να με κρεμάσουν (είμαι κι εγώ όμως! Παιδί για σπίτι! Δεν προνόησα να κάνω ένα κομποδεματάκι), λίγο τα μαθήματα που δεν κατάφερα να δώσω σε αυτήν την εξεταστική και αθροίστηκαν με τα μαθήματα του Σεπτεμβρίου. Πολύ θέλει ο άνθρωπος για να πάρει το δρόμο προς την «μητρική αγκαλιά» και τις σπιτικές ανέσεις; Που για ποια αγκαλιά μιλάμε; Μουρμούρα τύπου seven-video-net είναι (24/7), αλλά όπως και να το κάνουμε και το κλιματιστικούλι μου θα το έχω και τα καθαρά μου τα ρουχαλάκια και ένα ψυγείο που θα γεμίζει ως δια μαγείας χωρίς να χρειάζεται να τρέχω κάθε τόσο και να παριστάνω τον σκεπτόμενο άνθρωπο μπροστά στα ράφια του σούπερ μάρκετ.

Κάθε καλοκαίρι, όμως, γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Κι αυτό γιατί κάθε καλοκαίρι με φέρνει όλο και πιο κοντά στο οριστικό «αντίο» προς τα φιλαράκια μου. Βλέπεις η παρέα μου είναι σχεδόν εξολοκλήρου από άλλη σχολή. Και όταν αυτοί θα παίρνουν πτυχίο, εγώ ακόμα θα είμαι στα «μισά» και το πτυχίο μου μόνο με κιάλια θα το βλέπω, κάπου χαμένο ανάμεσα σε εξεταστικές, καλοκαίρια γεμάτα διάβασμα και χειμώνες γεμάτους τρέξιμο και υποχρεώσεις.

Και το ξέρω πως δεν τα πάω καλά με τους αποχωρισμούς. Ακόμα θυμάμαι το κλάμα που έριξα όταν αποχαιρετίσαμε τον έναν κολλητό [ήμασταν το «τρίο μπελ-κάν’το – όλα τα κάναμε :-)]. Το ξέρω πως το επόμενο καλοκαίρι θα κρύβει και τον τελευταίο αποχαιρετισμό για κάποια από τα παιδιά που μοιράζομαι την καθημερινότητα -και όχι μόνο- μαζί τους. Τα παιδιά που με έχουν δει να κλαίω, που με έχουν κάνει να γελάσω, που με έχουν εκνευρίσει και τα έχω εκνευρίσει. Που έχουμε τσακωθεί και μετά ξαναγαπηθεί.

Πόσο πολύ ήθελα να τελειώσει αυτό το εξάμηνο και να έρθει το καλοκαίρι. Γιατί τώρα το φοβάμαι; Γιατί με τρομοκρατεί αυτή η αλλαγή στις συνήθειες τις καθημερινότητας; Αφού το ξέρω πως θα είναι μόνο για ένα μήνα.
Παραλογίζομαι; Ίσως. Αλλά τους αγαπώ και θα μου λείψουν.

Και το αγόρι μου; Πού το πας αυτό το θέμα; Το αγόρι μου πότε θα το ξαναδώ; Προγραμματίζαμε να πάμε μαζί διακοπές, αλλά δυστυχώς... Μου έχει ήδη λείψει πάρα πολύ. Τουλάχιστον τώρα μιλάμε ελεύθερα στο τηλέφωνο. Όταν πάω στην «μητρική θαλπωρή» πώς θα μιλάω μαζί του, που θα έχω την Μαμά-Λαμπίρη πάνω από το ακουστικό να αποκρυπτογραφεί και να ελέγχει κάθε μου τηλεφώνημα; Πώς να της δικαιολογήσεις το «κι εγώ...» στο τέλος του τηλεφωνήματος, χωρίς να της πεις ψέματα;

Αυτά κι άλλα πολλά σκέφτομαι και έχω πέσει λίγο σήμερα.

Αύριο το προτελευταίο και την Πέμπτη το τελευταίο μάθημα. Και μετά, ο Θεός, βοηθός!

Anamorphosée

2007-07-07T22:04:00.000+03:00

Διάβαζα ένα post στο blog του γλυκού μου του Apsoy και άκουσα ένα τραγουδάκι που είχα καιρό να ακούσω… το "Laisse le vent emporter tout" της Mylene Farmer από τη συλλογή που έβγαλέ το 1995, "Anamorphosee".

«Δεν έχω ιδέα τι λένε οι στίχοι...» έγραψε ο Apsoy, γι’ αυτό και προσπάθησα να κάνω μια όσο το δυνατόν καλύτερη μετάφραση των στίχων!

Το τραγούδι είναι απολαυστικό... άκουσέ το...

[FR]
Laisse le vent emporter tout

Mais tout ce qui s'est passé
Glisse à côté
Comme l'eau sur les joues
Rester comme ça attaché
Quand l'autre a quitté

Et tous ces mots qu'on a dit
Mots qu'on a fuit
Où sont ils allés
Rester comme ça attaché
Ne peut rien changer
Alors va

Je laisse le vent emporter tout
Laisse le vent prendre soin de tout
Je laisse le vent emporter tout
Laisse le vent prendre soin de tout

Je t'ai rêvé homme sans pied
Dieu ou névé
Ou comme un bruit doux
Là j'irai bien te chercher
J'ai tellement changé

Mais tout ce qui s'est passé
Glisse à côté
Comme l'eau sur les joues
Quand je t'ai pris par la main
C'était un matin
Bien

Je laisse le vent emporter tout
Laisse le vent prendre soin de tout
Je laisse le vent emporter tout
Laisse le vent prendre soin de nous

[GR]
Laisse le vent emporter tout
(Άφησε τον άνεμο να παρασύρει τα πάντα)

Κι όμως ό,τι έχει γίνει
Γλιστρά στη γωνία
Σαν το νερό στα μάγουλα
Μείνε έτσι, προσκολλημένος
Όταν ο άλλος έχει εγκαταλείψει

Κι όλα όσα έχουμε πει
Λέξεις που μας διέφυγαν
Που έχουν πάει;
Μείνε έτσι, προσκολλημένος
Μην μπορώντας τίποτα να αλλάξεις
Εμπρός, λοιπόν

Αφήνω τον άνεμο να παρασύρει τα πάντα
Άφησε τον άνεμο να τα γιατρέψει όλα
Αφήνω τον άνεμο να παρασύρει τα πάντα
Άφησε τον άνεμο να τα γιατρέψει όλα

Σε ονειρεύτηκα άντρα δίχως πόδια
Θεό ή “névé”
Ή σαν ήχος απαλός
Εκεί θα πηγαίνω για να σε ψάχνω
Έχω αλλάξει εντελώς

Κι όμως ό,τι έχει γίνει
Γλιστρά στη γωνία
Σαν το νερό στα μάγουλα
Όταν σε κράτησα από το χέρι
Ήταν ένα πρωινό
Καλώς

Αφήνω τον άνεμο να παρασύρει τα πάντα
Άφησε τον άνεμο να τα γιατρέψει όλα
Αφήνω τον άνεμο να παρασύρει τα πάντα
Άφησε τον άνεμο να μας γιατρέψει

Sultanlar aşkına

2007-07-05T20:31:00.000+03:00

Κοίταξε...!

Άκουσε...!

Διάβασε...!

[EN]

For Sultan’s Sake

All the story starts like a fairy tale
Ages got old in Constantinapole
Which is the city of finished loves
A light is on and never put out

He dreams in his room alone
He asks his heart who he is in this world
He looks for the eternity in the blue waters
Stars in the sky shines for his this purpose

For sultan’s sake,wounded years
The song of castle walls,silent waves
Again waiting, loves and disappointed dreams
Castles are surrendered by the wind

This was a belief from the holy book
A mission left by the ancestors
Moon rises ,and shines again
Although the time is gone for constantinapole

[TR]
Sultanlar aşkına

Bir masal gibi başlar hikaye
Çağlar eskimiş konstantinapolde
Bitmiş aşkların sessiz şehrinde
Bir kandil yanar sönmez gecelerce

Hayaller kurar yalnız odasında
Kalbine sorar kimsin bu cihanda
Sonsuzu arar masmavi sularda
Gökte yıldızlar parlar bu uğurda

Sultanlar aşkına dilfigar yıllar
Surların şarkısı suskun dalgalar
Bekliyor yine aşklar küsmüş rüyalar
Rüzgarın ruhuna teslim hisarlar

Bir inançtı bu kudret kitabında
Bir görev bilir kalmış atalardan
Ay doğar yine parlar üzerinde
Solsa da zaman konstantinapolde.

[σημείωση: ευχαριστώ πολύ το Mert, ένα φίλο από Τουρκία, για τους στίχους και τη μετάφρασή τους]

Μαμά, πονάει ο λαιμός μου...

2007-07-05T19:52:00.000+03:00

Οι τελευταίες μέρες με βρήκαν ξαπλωμένο σε ένα κρεβάτι να ψήνομαι στον πυρετό. Αρχικά στο σπίτι μου και αργότερα στην κλίνη ενός θαλάμου που ήταν μέρος κτηρίου-δωρεάς στο ΕΣΥ, που χτίσθηκε πριν ακόμα γεννηθεί η μητέρα μου.

Έπεσαν οι θερμοκρασίες και δεν άντεξα να αποχωριστώ αυτό το υπέροχο αίσθημα αποπνικτικής δυσφορίας. Οπότε αποφάσισα να πάθω μια αμυγδαλίτιδα, να ανεβάσω και ένα 40άρι, για να νιώσω ότι όλα εξακολουθούν να είναι το ίδιο αφόρητα.

Δευτέρα βράδυ, με δύο-τρεις ορούς στο χέρι μου, το θερμόμετρο να έχει κολλήσει ειρωνικά στο 39,8 κι εγώ να ψάχνω να βρω τρόπους να παρακάμψω τα κακτάκια που φύτρωσαν στο λαιμό, ώστε να πάρω τις απαραίτητες ποσότητες νερού (η επιδερμίδα χρειάζεται νερό για να είναι ενυδατωμένη και απαλή :P). Δεν βρίσκω τρόπο να σκοτώσω την ώρα μου, οπότε κρατάω ένα πρόχειρο, mini-blog στο κινητό μου. Το παραθέτω αυτούσιο:

«Ο απολογισμός μια νύχτας στο (τρελάδικο) νοσοκομείο:
1. 05.30 – ο πυρετός 39,8 και δεν υπάρχει κανένας να μου δώσει ένα γ*μ*-ponstan
2. σηκώνομαι με μετέωρο βήμα (το ένα πατάει εδώ και το άλλο στο περίπου υπολογίζει που και αν θα προσγειωθεί) να πάω στην τουαλέτα (αφού στο θάλαμο δεν υπήρχε – η κοντινότερη ήταν στο τέλος του διαδρόμου), ασυνόδευτος και συνειδητοποιώ πως οι αντρικές δεν έχουν ούτε –έστω- ένα καρφί (δεν περίμενα να βρω ειδικό άγκιστρο) για τον ορό μου. Πάω στις γυναικείες (είχα προηγουμένως εντοπίσει ένα τσιγκελάκι εκεί). «μήπως με πήραν χαμπάρι;», σκέφτομαι.
3. επιστρέφω στο θάλαμό μου. Αποφασίζω να δω λίγη τηλεόραση. Προσπαθώ να ανασηκώσω το κρεβάτι... «ποιο απ’ όλα αυτά τα σιδερικά που κρέμονται από κάτω κάνει αυτό που θέλω;»... Προσπαθώ. Δεν εγκαταλείπω. Προσπαθώ. Τελικά εγκαταλείπω! Κανένα δε λειτουργεί. Άκυρο θα μείνω ξαπλωμένος.»

Σήμερα δε μου φαίνονται και τόσο τραγικά όλα αυτά. Ούτε το πρωινό ξύπνημα στις 6 για την θερμομέτρηση και την ενδομυική στον ποπό (αχ... ακόμα πονάει λιγάκι), ούτε οι επιθέσεις στο κυλικείο (δεν κατηγορώ τη μαγείρισσα. Απλά εγώ δεν τρώω τραχανά με βραστά λαχανικά και κρεμμύδια), ούτε το τσιγάρο στα μουλωχτά, πίσω, στο κρυφό μπαλκονάκι, με τον Δ. που νοσηλευόταν δίπλα.

Ίσως μάλιστα να μου έλειψαν και λίγο (πόσο ιδρυματισμένος είμαι πια;) τα καλαμπουράκια με τις νοσηλεύτριες και τα mini-μαθήματα ΩΡΛ από τους θεράποντες γιατρούς μου.

Πάντως -κακά τα ψέματα- την υγειά μας να έχουμε και να την προσέχουμε!

Υ.Γ.1. Την εικονίτσα παραπάνω, τη ζωγράφισα σε μια από τις πολλές στιγμές που η ανία έπιανε το στυλό και έβρισκε διέξοδο σε κάτι επιδέσμους που μου έφεραν να χρησιμοποιήσω για κομπρέσες...
Υ.Γ.2.Το τραγουδάκι άσχετο. Αλλά το σιγοσφύριζα συνεχώς στο νοσοκομείο, σαν κατάδικος που σκοτώνει την ώρα του...

«Εντάξει νινί μου;»

2007-06-27T00:27:00.000+03:00

Με πήρε τηλέφωνο σήμερα ένας φίλος, ο Α. Δεν ήταν καλά. Τον άφησα να μου πει τι συνέβη…

«Μπήκα χτες το βράδυ στο σπίτι. Ήταν εκεί (το αγόρι του), γιατί τα φώτα ήταν ανοιχτά. Πήγα προς το δωμάτιο μας. Προσπάθησα να κάνω όσο το δυνατόν λιγότερο θόρυβο, γιατί ήταν αργά και δεν ήθελα να τον ξυπνήσω. Πριν ανοίξω την πόρτα, κοντοστάθηκα. Τον άκουσα που μιλούσε στο τηλέφωνο και δεν ήθελα να τον τρομάξω. Τον άκουσα: «Καληνύχτα! Θα τα πούμε αύριο! Εντάξει νινί μου;» Άκουσα καλά; Μήπως δεν άκουσα σωστά; Μήπως είπε κάτι άλλο;»

Και κάπως έτσι κατέρρευσε μπροστά του ένα παλάτι που είχε χτίσει. Ούτε από τη ριπή ενός ανέμου, ούτε από το κτύπημα ενός κεραυνού. Κατέρρευσε από μια απλή φράση «νινί μου». Αυτή η τόσο όμορφη φράση που άλλες φορές τον έκανε να νιώθει ότι πετάει στα ουράνια, τώρα του έδενε αλυσίδες σιδερένιες, σκουριασμένες από τα δάκρυα που θα ακολουθήσουν. Τον κρατούσε τόσο δυνατά στη γη που ένιωθε πως δεν είχε πλέον ανάστημα. Πως ήταν ένα με τη θεμέλια ουσία αυτού του κόσμου. Ένα με το νεκρό χώμα.

Πώς μπορεί μια λέξη να μας δημιουργήσει τόσα πολλά συναισθήματα! Πώς μπορεί μια κατάσταση να μας δημιουργήσει τόσα πολλά συναισθήματα! Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να μας δημιουργήσει τόσα πολλά συναισθήματα! Πώς μπορεί ένα ψέμα να μας δημιουργήσει τόσα πολλά συναισθήματα!

Περισσότερο ή λιγότερο όλοι μας επιλέγουμε το ψέμα. Άλλοι απλά κλείνουμε τα μάτια και δε θέλουμε να το δούμε και άλλοι απλά το δημιουργούμε γύρω μας για να κρύψουμε τις ανομίες μας. Πάντως κάποια στιγμή στη ζωή μας όλοι έχουμε περάσει και από τις δύο καταστάσεις.

Γιατί όμως να κλείσεις τα μάτια και να ορμήσεις με φόρα πάνω σε ένα σκληρό, πέτρινο τοίχο; Πάνω στο ψέμα.
Γιατί έχουμε την ανάγκη να νιώθουμε πως μας σκέφτονται. Πως μας νοιάζονται. Πως μας αγαπούν. Και όταν τα πράγματα γύρω μας ουρλιάζουν πως αυτό παύει να ισχύει, όταν οι καταστάσεις τσιρίζουν μέσα στο μυαλό μας, εμείς απλά κλείνουμε μάτια και αυτιά, κάνουμε το σταυρό μας και τρέχουμε! Τρέχουμε με φόρα να γλιτώσουμε από τη λογική που τριβολίζει το μυαλό και ορμάμε στο ψέμα.
Η αλήθεια πονάει. Πονάει τόσο που επιλέγουμε να πληγωθούμε μόνοι μας κι ας ανοίξουμε πληγές που θα αργήσουν περισσότερο να γιατρευτούν. Κερδίζουμε χρόνο. Χρόνο για να προετοιμαστούμε για τον πόνο. Λες και μπορούμε να το κάνουμε. Χτίζουμε τείχη προστατευτικά γύρω μας, φτιαγμένα από την πιο λεπτοφυή και σαθρή ουσία που έπλασε η φύση. Το ψέμα. Και όταν τα τείχη αυτά προσβληθούν από την αλήθεια -που αργά ή γρήγορα θα έρθει-, πονάμε.
Είναι άραγε τόσο κουτό όσο ακούγεται; Ίσως! Το σίγουρο είναι πως κάποιες φορές είναι η μόνη λύση. Όταν κάποιες στιγμές έχεις τόσο μεγάλη ανάγκη να έχεις δίπλα σου κάποιον. Κάποιον άλλο πέρα από τον σκληρό καθρέφτη που βλέπει μόνο τα πάθη και τα λάθη σου, τότε ίσως και να επιλέξεις το ψέμα. Όπιο. Ναρκωτικό. Καταπραϋντικό. Εθιστικό. Σκληρό. Κακό. Βίαιο. Κι όμως τόσο γλυκό. Τόσο γλυκό που καμιά φορά μας μεθάει η γεύση του και ξεχνάμε ότι είναι ψεύτικο.

Από την άλλη, για ποιο λόγο να κρύψεις τις ανομίες σου; Για ποιο λόγο να φτιάξεις ένα διάφανο κουκούλι από ψέμα και να τις φυλάξεις μέσα; Αφού το ξέρεις πως αργά η γρήγορα θα αποκαλυφθούν. Και, κατ’ αρχάς, για ποιο λόγο να κρύψεις αυτό που συνειδητά κάνεις; «για να μην πληγώσω τον άλλο» «για να του το πω όταν είμαι έτοιμος» «δεν είμαι σίγουρος» «ίσως να κάνω λάθος»
Ποιον προσπαθείς να κοροϊδέψεις; Αν όχι τον ίδιο σου τον εαυτό, τότε ποιον; Αν υπήρξε λόγος να δημιουργηθεί ένα ψέμα, ο λόγος αυτός μάλλον είναι πολύ δυνατός ώστε να αφήνει μέσα μας αμφιβολίες.
Η φράση που κάποτε άκουσα από μια φίλη «όταν τα έκανε δεν ντρεπόταν;» κρύβει μια μεγάλη ποσότητα αλήθειας μέσα της. Για ποιο λόγο να δημιουργήσουμε ένα ψέμα; Αν όλα μέσα μας έχουν τελειώσει, τότε ποιος ο λόγος να συνεχίζουμε να κατοικούμε στο ίδιο κάστρο. Τη στιγμή μάλιστα που εμείς οι ίδιοι οπλίζουμε τους πολιορκητικούς στρατούς γύρω του με όπλα δυνατά, όπως το ψέμα;
Κι αν, έχουμε μετανιώσει για μια στιγμή αδυναμίας, τότε ποιος ο λόγος να δημιουργήσουμε ένα ψέμα, αντί να παραδεχτούμε το λάθος μας και να δεχτούμε τις συνέπειες. Σχεδόν πάντα είναι από πριν γνωστές και αποτελούν μέρος τις διαδικασίας λήψης της απόφασης.

Τελικά ο Α. επέλεξε να μην κλείσει τα μάτια! Επέλεξε να πονέσει, αλλά να πάρει αυτό που του άξιζε. Μια εξήγηση κι ένα τέλος. Ένα τέλος που σηματοδοτεί μια νέα αρχή. Πτωχή σε ψέματα και πλούσια σε ανακαλύψεις, εμπειρίες και ταξίδι στην αναζήτηση.

Γλυκέ μου Α, σου αφιερώνω το τραγούδι που άκουγα όσο έγραφα αυτό το post.

Αλαλούμ

2007-06-16T17:51:00.000+03:00

Πρωινό ξύπνημα στις 14.30. Σηκώνομαι, δοντάκια, ματάκια, λίγο σαπούνι προσώπου. Μετά κουζίνα, ποτήρι, μια κουταλιά καφέ σε λίγο νερό, «βζζζζζζζζζ», πάγος και νερό. Κάθομαι για την πρωινή μου ενημέρωση στο internet. Ξύπνησα και ένιωθα τόσο ασφαλής. Όσα συνέβησαν τις τελευταίες μέρες είχαν φέρει τα πάνω κάτω μέσα μου και είχαν κάνει αυτήν την καθημερινή ρουτίνα να μοιάζει με «χαμένη αθωότητα».

Διαβάζω για αστυνομικούς που ξυλοφορτώνουν αλλοδαπούς και γυρίζουν βίντεο, επηρεασμένοι από τις Hollywood-ιανές υπερπαραγωγές.
Διαβάζω για άλλους αστυνομικούς που πυροβολούνται μεταξύ τους, γιατί οι συνάδελφοί τους τους έκλεψαν το σενάριο.
Διαβάζω για άρρωστους παπάδες, που νοσηλεύονται με βασιλικές ανέσεις και τους επισκέπτονται παγώνια με πλουμιστά φτερά, τη στιγμή που το ποίμνιο το οποίο «υπηρετούν» καρδιοχτυπά και …προσεύχεται να μη χρειαστεί να βρεθεί σε νοσοκομείο και καταλήξει παραπεταμένο σε κανένα ράντσο.
Διαβάζω για κόμματα, ψαλίδες και «λαϊκή ετυμηγορία» και νιώθω ότι η γνώμη μου έχει μεγαλύτερη αξία στην κάλπη μιας εταιρίας δημοσκοπήσεων παρά τη στιγμή που ασκώ τα «δημοκρατικά μου δικαιώματα».
Διαβάζω για υπουργούς και «μπράβους», που μένουν ελεύθεροι (είπαμε, τα διωκτικά όργανα είναι απασχολημένα με την κινηματογράφηση των υπερπαραγωγών τους).
Διαβάζω για παραδικαστικά κυκλώματα και γιατρούς που η «ηθική» τους δεν τους επιτρέπει να εκμεταλλευθούν το λειτούργημά τους και να πάρουν φακελάκια και γι’ αυτό το ρίχνουν στην τοκογλυφία.

Το βλέπω μόνο εγώ ή όλοι γύρω μου έχουν αρχίσει να τρελαίνονται; Μήπως η χαμένη αθωότητα στην οποία ήθελα να επιστρέψω με τον καφέ και το τσιγάρο, πίσω από την οθόνη του υπολογιστή, τελικά είναι ένα μεγάλο τσίρκο, με πρωταγωνιστή την ύπουλη κακία, την ατιμώρητη και επιτρεπόμενη διαφθορά; Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Πόσοι από τους πρωταγωνιστές όλων αυτών, την ώρα του σχολικού μαθήματος που μας έλεγαν «μην κάνεις στον άλλο ό,τι δε θέλεις να σου κάνουν» ήταν στις τουαλέτες και κάπνιζαν; Πόσο δύσκολο είναι να χτίσεις τα παλάτια σου, χωρίς να κλέβεις από τα παλάτια των άλλων;

Αρκετά διάβασα για σήμερα. Καλύτερα να βάλω ένα τραγουδάκι και να γυρίσω στον δικό μου κόσμο. Πες με ονειροπόλο. Πες με κουτό που δε θέλω να βλέπω την πραγματικότητα. Αλλά αν πρέπει να παίξω με τέτοιους κανόνες, τότε καλύτερα να μείνω εκτός παιχνιδιού.

Λίγο χώμα, παρακαλώ, να χώσω μέσα το κεφάλι μου και το κακό θα περάσει... Δε θα περάσει;

Έφυγε...

2007-06-13T13:25:00.000+03:00

Πώς μπορεί ένα τηλεφώνημα να σου αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή; Πώς μπορούν όσα μέχρι χθες θεωρούσες δεδομένα, να τα δεις να καταρρέουν μπροστά σου, καθρέφτης που ράγισε και έσπασε σε κομμάτια πάνω στο βρεγμένο χώμα της ψυχής;

«Έφυγε». Αυτή που χάρισε τα χρόνια της για να γίνει άντρας το παιδί, πλέον δεν είναι εδώ. Η εικόνα της, το άρωμά των μαλλιών της, τα τραχιά, δουλεμένα χέρια της, το απαλό της δέρμα. Η στρουμπουλή της μορφή που έφτιαχνε μια τεράστια αγκαλιά για όλα μου τα παιδικά γέλια και δάκρυα πλέον έχει φύγει.

[...]

Μπήκα στο σπίτι της. Μπήκα όπως έμπαινα πάντα. Όχι από την κεντρική πόρτα. Από πίσω, από την πόρτα της κουζίνας. Όπως τότε που ήμουν μικρός. Που έμπαινα, «έκλεβα» λίγο από το φρεσκομαγειρεμένο φαγητό και το ζεστό ζυμωτό ψωμί κι ένα-δύο από τα φοντάν που έλεγε πως έχει «κρυμμένα» στο ντουλάπι της, για τους επισκέπτες, αλλά πάντα γνώριζε και γνωρίζαμε πως ήταν για μας, για τα εγγόνια της. Μπήκα και η πρώτη εικόνα που αντίκρισα πλημμύρισε τα μάτια μου με δάκρυα.

Ένα κομμάτι καρό ύφασμα ήταν κρεμασμένο στον τοίχο, δίπλα στον πάγκο της κουζίνας. Ένα κομμάτι ύφασμα που δεν έβγαζε ποτέ από πάνω της αυτή η γυναίκα που συνεχώς είχε «κάτι να κάνει». Ήταν η ποδιά της. Η ποδιά που ήταν πάντα τυλιγμένη γύρω από τη μέση της και στις τσέπες της έκρυβε μικρά δωράκια, καραμελίτσες ή ψιλά «για να πάρεις ένα παγωτό», όπως συνήθιζε να μας λέει. Η ποδιά που χόρευε ρυθμικά γύρω της, στο ρυθμό του αργού, σταθερού, βαριού βήματός της.

Και τώρα στέκεται εκεί. Άψυχη, ακίνητη. Μετά από χρόνια, επιτέλους ξεκουράζεται. Επιτέλους δε χρειάζεται να ανέχεται τη μυρωδιά του φούρνου ή το άρωμα από τα λουλούδια του κήπου, που την χάιδευαν όταν η γυναίκα που τη φορούσε έσκυβε για να μαζέψει τα λαχανικά της ή να ξεχορταριάσει τα λουλούδια της.

Στεκόταν ακίνητη. Ξεκουράζεται. Μόνη της. Χωρίς ζωή. Πόσο θα παρακαλούσε κι αυτή να μπορούσε να χορέψει για μια τελευταία φορά στο ρυθμό της γυναίκας που τη φορούσε.

Δάκρυσα. Τα πάντα ήταν πολύ «αυστηρά» τακτοποιημένα εκεί μέσα. Έλλειπε η κατσαρόλα που άχνιζε και γέμιζε το δωμάτιο γεύσεις. Έλλειπε το αλεύρι που δεν προλάβαινε ποτέ να καθαρίσει από το τραπέζι, όταν άνοιγε τα φύλλα. Έλλειπε η φλόγα από την ξυλόσομπα, που πάντα είχε μια πίτα που «θέλει λίγο ακόμα».

Μόνο το καντηλάκι, πάνω από το ψυγείο, έριχνε το φως του στις εικονίτσες που το αγκάλιαζαν. Όλα τα υπόλοιπα δεν ήταν δικά της. Δεν ήταν όπως τα ήθελε και όπως τα είχε αυτή. Ακόμα και ο αέρας μύριζε διαφορετικά. Άδειος. Άγνωστος. Ξένος.

«Phoebus, έλα μην κλαις. Πάμε να την δεις…» άκουσα μια φωνή, κάπου πίσω μου. Γύρισα, αλλά δεν μπορούσα να διακρίνω ποιος ήταν. Τα δάκρυα είχαν θολώσει τα μάτια μου. «Πάμε γλυκέ μου. Μέσα είναι. Στο σαλόνι» είπε η φωνή της μεγαλύτερης από τις κόρες της και ένιωσα τα δάχτυλά της να τυλίγονται γύρω από το μπράτσο μου.

«Πρόσεξε το σκαλάκι». Όχι! Μην το λες αυτό! Δε θέλω να το προσέξω. Θέλω να σκοντάψω, όπως τότε που σκόνταφτα μικρός, επίτηδες και έβαζα τα κλάματα για να πάρω ένα από τα «δωράκια» που είχε στις τσέπες της, σαν «παρηγοριά».

Δε θέλω να προσέξω! Θέλω να σκοντάψω και τώρα. Επίτηδες πάλι. Και αυτή τη φορά να πονέσω και να κλάψω τόσο δυνατά, ώστε να με ακούσει. Να με ακούσει, μήπως και μπορέσω να την κάνω να έρθει ξανά τρέχοντας, να με σηκώσει και να με πάρει στην αγκαλιά της. Να μου φιλήσει το γόνατο και να μου δώσει το «δωράκι» μου.

«Πάμε γλυκέ μου» μου είπε καθώς με οδηγούσε μέσα από το δωμάτιο που ενώνει την κουζίνα με το σαλόνι. Το δωμάτιο που είχε τις φωτογραφίες της, το ακριβό το σερβίτσιο, τη ντουλάπα με τα «χειμωνιάτικα» και δύο κρεβάτια, πάντα στρωμένα για κάποιο από τα εγγόνια που θα έμενε εκεί το βράδυ.

Μύριζε κι αυτό διαφορετικά. Είχε χάσει το άρωμα της δροσερής πέτρας που είχε. Ο αέρας μύριζε καπνό, ζέστη και …θυμίαμα. Η πόρτα για το σαλόνι ήταν ακριβώς μπροστά μου. Κλειστή. «Άνοιξέ την». Τράβηξα χωρίς δύναμη το πόμολο. Άνοιξε! Γιατί άνοιξε; Δεν ήθελα να ανοίξει. Ποτέ δεν άνοιγε εύκολα. Γιατί άνοιξε τώρα που δεν το θέλω;

«Πάμε, αγόρι μου. Πάμε να την δεις και να σε δει». Πέρασα μέσα. Πέρασα χωρίς πρώτα να κρεμαστώ από την πόρτα, όπως παλιά, να χώσω το κεφάλι μου στο άνοιγμα και να φωνάξω δυνατά «γιαγιά!!» μήπως την τρομάξω και καταφέρω να την αποσπάσω από την ιεροτελεστία που έκανε κάθε βράδυ με το τσιγκελάκι και την κατάλευκη κλωστή. Απλά μπήκα μέσα. Και το κορίτσι μου ήταν εκεί! Στη μέση, ξαπλωμένη, με τόσα πολλά λουλούδια γύρω της. Με τα λουλούδια που τόσο αγαπούσε. Ήταν εκεί. Φορούσε το «ταγιεράκι το καλό», που το κρατούσε «φυλαγμένο για το πτυχίο μου και τους γάμους μας». Τα γκρίζα μαλλάκια της χτενισμένα, όπως την Κυριακή που πήγαινε στην εκκλησία. Ήταν εκεί. Γαλήνια, ήρεμη. Και γύρω της μορφές μαυροντυμένες, που με το κλάμα τους προσπαθούσαν να την ξυπνήσουν.

Έτρεξα. Βρέθηκα δίπλα της. Πήρα τα κρύα χέρια της μέσα στα δικά μου. Πλησίασα το πρόσωπό μου στο δικό της. «Πώς είναι το ποδαράκι σου σήμερα;». Πονούσε κάθε που άλλαζε ο καιρός και της είχα υποσχεθεί «να γίνω γιατρός να της το γιατρέψω». «Και να γίνεις γρήγορα! Πριν παντρευτεί ο ξάδερφός σου. Θέλω να χορέψω στο γάμο του», μου έλεγε κάθε φορά που με έβλεπε.

«Ήρθα, κορίτσι μου, αλλά σήμερα δε θα στρώσεις το τραπέζι να φάμε. Ένας κόμπος στο λαιμό με πνίγει και δε μ’ αφήνει να καταπιώ. Ήρθα να σε δω λίγο» . Τον τελευταίο καιρό την έβλεπα μόνο τόσο λίγο. «Μην προσπαθήσεις να μου μιλήσεις. Είναι σαν να σε ακούω να μου λες να διαβάζω και να φυλάγομαι, να τρώω και να ντύνομαι καλά. Μην προσπαθήσεις όμως να μου μιλήσεις. Κοιμήσου να ξεκουραστείς. Ο καρκίνος έκανε τις τελευταίες σου μέρες δύσκολες. Πονούσες, φοβόσουν. Ίσως και να ήξερες ότι πλησίαζε. Συγχώρεσέ με που δεν ήμουν εκεί, να σου πω να μη φοβάσαι, όπως τότε, όταν βγήκες από το χειρουργείο και σε περίμενα. Συγχώρεσέ με! Δεν ήξερα πόσο πολύ πονούσες και φοβόσουν τις τελευταίες δέκα μέρες. Κανείς δε μου το είπε, για να μην πληγωθώ.

»Όμως τώρα είμαι εδώ, γλυκιά μου. Είμαι εδώ για να σου πω πως σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ για τα χρόνια που μου χάρισες, για τα παραμύθια που μου έλεγες, για τα παιχνίδια που μου έμαθες, για τα δώρα και τα γλυκά που με κακομάθαινες να περιμένω. Σ’ ευχαριστώ που πίστευες σε μένα και περίμενες πολλά από μένα. Σ’ ευχαριστώ που εσύ μου έδωσες περισσότερα. Σ’ ευχαριστώ που μ’ αγαπάς. Κι εγώ σ’ αγαπώ!

»Να προσέχεις εκεί που θα πας τώρα, κορίτσι μου! Να προσέχεις, να μας θυμάσαι και να μας αγαπάς για πάντα»

Κι εμείς αυτό θα κάνουμε...

«Το πρωί με ξυπνάς απ’ τις έξι…»

2007-06-08T11:02:00.000+03:00

«…ξυπνητήρι μικρό, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ!», λένε σε ένα σουξεδάκι τους τα στρουμφάκια. Τι άχαρο και σκληρό να ξυπνάς από τόσο νωρίς. Ειδικά όταν είσαι λάτρης των ονείρων. Όταν κι εσύ - σαν άλλος κυρ-Αντώνης - μέσα από τα όνειρα σου περιμένεις να ξεχάσεις όσα σε κουράζουν. Όσα σε φθείρουν κάθε μέρα. Ένα όνειρο είναι πάντα μια ανανέωση.

Όταν είναι ευχάριστο, ξυπνάμε ευδιάθετοι, γεμάτοι ζωντάνια. Ανοίγουμε τα μάτια και λέμε από μέσα μας «σήμερα θα το κάνω πραγματικότητα». Κι ας γνωρίζουμε ότι λίγα μόνο όνειρα έχουν την μαγική ιδιότητα of coming true.

Όταν πάλι είναι εφιάλτης, μας ξυπνάει λαχανιασμένους και ιδρωμένους. Αλλά οι αισθήσεις μας είναι όλες σε εγρήγορση, έτοιμες να «πιάσουν» την παραμικρή υποψία συναισθήματος στον αέρα. Πόσο πολύτιμο είναι κι αυτό. Να νιώθεις. Να νιώθεις τα πάντα, σε όλη τους την έκταση. Ξεχνάμε να το κάνουμε συχνά αυτό.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που για άλλο λόγο μισούμε το ξυπνητήρι μας; Τι γίνεται στην περίπτωση που το προηγούμενο βράδυ, έχεις ρυθμίσει του ξυπνητήρι σου στις 07.00, για να μπορέσεις να σηκωθείς νωρίς, να ξυπνήσεις το αγόρι σου που πρέπει να πάει στη σχολή του κι εσύ να πρέπει να διαβάσεις για το μάθημα που δίνεις στις 13.00. Και ξαφνικά ανοίγεις τα μάτια και έχεις συνειδητοποιήσει ότι το ξυπνητήρι σου κουράστηκε κάθε πρωί να ακούει κατάρες και μουρμουρητά για το πόσο «άχαρο» και «σκληρό» είναι και αποφάσισε να σου χαρίσει μερικές ώρες ύπνου ακόμα, για να σε «καλοπιάσει». Ή τουλάχιστον έτσι λέει.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι εσύ σαν «σκληρός» και «άκαρδος» αφέντης, το είχες τόσες μέρες/ μήνες να δουλεύει ακούραστο για σένα, να μετράει τις ώρες και τα λεπτά και δε νοιάστηκες να του αλλάξεις μια φορά την μπαταρία. Και ξαφνικά …απεργία!

Ένα ξυπνητήρι… με κάνει να σκεφτώ τόσα πολλά! Είμαι τόσο αχάριστος που έχω τη ζωή μου. Που έχω τις υποχρεώσεις μου, το άγχος μου, τη σχολή μου, τα «πρέπει» μου. Πόσες φορές ευχήθηκα από μέσα μου «να μπορούσα να πάω, έστω για λίγο στη Χώρα του Ποτέ, να ζήσω ξένοιαστος». Γιατί το έκανα; Γιατί είχα κουραστεί να τρέχω πίσω από ένα ξυπνητήρι που σαν κέρβερος του χρόνου και της ζωής μου διαφεντεύει όλη μου την ημέρα.

Κι όμως, το αγαπώ τόσο πολύ αυτό το μικρό μαύρο κουτάκι που κάθε πρωί βάζει τις τσιρίδες για να μου θυμίσει πως πρέπει να ζήσω στο εδώ και στο τώρα. Η ζωή μου είναι εδώ και όλα όσα «πρέπει» να κάνω είναι επιλογές μου για να χτίσω την επόμενη μέρα. Για να χτίσω όσα ποθώ και χρειάζομαι. Αυτό που πραγματικά «μισώ» είναι ο εαυτός μου! Που ζητάει τόσα πολλά από μένα! Που περιμένει τόσα πολλά από μένα! Που με αγαπά, όσο τον αγαπώ κι εγώ και θέλει το καλύτερο από μένα, για μένα!

Μικρό μου ξυπνητήρι, σήμερα κατάλαβα πόσο σε αγαπώ. Σου ακούγομαι χαζός, ε; Ένα δίποδο που λόγω της κακής του σχέσης με το χρόνο, σου κάνει μια αδέξια ερωτική εξομολόγηση. Όχι μικρό μου ξυπνητήρι! Σε αγαπώ γιατί είσαι απλά το καμπανάκι που μου θυμίζει πως θέλω να κάνω τόσα στη ζωή μου και πως μόνο αν προσπαθήσω όσο χρειάζεται θα τα καταφέρω!

Είσαι τόσο μικρούλη κι όμως κλείνεις μέσα σου τόσο μεγάλα γεγονότα της ζωής μου. Θυμάσαι εκείνο το πρωί που με ξύπνησες για να δώσω το τελευταίο μάθημα των πανελληνίων; Τότε ήσουν η μετάβασή μου σε μια άλλη ζωή. Μη μου πεις πως ξεχνάς το πρωί που ήσουν χωμένο σε μια κατσαρόλα και με ξύπνησες για να προλάβω το αεροπλάνο για Amsterdam; Ήσουν το διαβατήριο μου. Ή τα πρωινά που σου έχω δώσει ρεπό, γιατί είμαι στην αγκαλιά του καλού μου; Πάλι εσένα κοιτάζω πρώτο, για να βεβαιωθώ ότι μου φτάνει η ώρα να σηκωθώ και να ετοιμάσω το πρωινό πριν ξυπνήσει. Πόσα βράδια καθόσουν σα φίλος, δίπλα μου και μου έλεγες ότι θα με πάρεις στους δείκτες σου, να με πας ένα ταξίδι μπροστά και θα αφήσουμε τον πόνο πίσω μας; Πόσα βράδια ήσουν εκεί όταν γελούσαμε και διασκεδάζαμε; Έχεις τον τρόπο να τρυπώνεις σε όλες τις στιγμές της ζωής μου.

Μικρό μου ξυπνητήρι, κάθε μέρα μου θυμίζεις τα γενέθλια της ζωής μου. Κάθε μέρα που χτυπάς μου θυμίζεις πως κάτι νέο αρχίζει. Κάθε μέρα μου δίνεις την υπόσχεση πως θα κουνήσεις τα «μαγικά ραβδάκια» που έχεις για δείκτες και θα αφήσεις πίσω τα άσχημα, για να φέρεις τα καινούρια!

Γι’ αυτό σήμερα σου αφιερώνω ένα από τα αγαπημένα σου κομμάτια μουσικής... Τις τέσσερις εποχές...

Love is in the air

2007-06-07T10:20:00.000+03:00

Ξύπνησα κεφάτος σήμερα! Άνοιξα τα μάτια και παρά τα πολλά που στροβιλίζονται στο μυαλό μου και θα έπρεπε να με κάνουν να αγχωθώ ή να «πέσω» ψυχολογικά, εγώ ήμουν ευδιάθετος. Ο ήλιος χάιδευε απαλά την κουρτίνα του παραθύρου που χωρίζει το κρεβάτι μου από τη γειτονιά και η πρωινή δροσιά (κατάλοιπο των βροχών που πεισματικά μας χαρίζει η φύση τις τελευταίες μέρες, αρνούμενη να παραδεχτεί ο Ιούνιος έχει φτάσει και είναι η ώρα να φορέσει κι αυτή το μπικινάκι της και να πάρει τους δρόμους για μια παραλία) με ανάγκαζε να κουλουριαστώ γύρω από το μαξιλάρι μου, που άλλαξε θέση και βρέθηκε μέσα στην αγκαλιά μου.

Υπήρχε ένα διάχυτο φως παντού και η μυρωδιά από καλοκαίρι, μαζί με κάτι ανυπότακτα στο κρύο των τελευταίων ημερών ζουμπούλια της γειτονιάς. Κι όλα αυτά ανακατεμένα με τις αισθήσεις που τόσο καιρό ξεχνούσα να γευτώ. Το πρωινό ψωμί και τα γλυκά κουλούρια που μόλις ξεφούρνισε ο φούρναρης της γειτονιάς, Σειρήνες που σαγηνεύουν τις πρωινές αισθήσεις. Δύο χελιδόνια που προσπαθούσαν με έντονη φραστική διαμάχη να λύσουν κάτι «κληρονομικά» τους στο μπαλκόνι μου και τα αδέσποτα της γειτονιάς, που ένιωσαν τη ζέστη επιτέλους στη γούνα τους και αποφάσισαν σήμερα να ξυπνήσουν λίγο πιο νωρίς από της άλλες μέρες για να το χαρούν.

«Έχει κάτι ο αέρας σήμερα», η πρώτη μου σκέψη. Μια περίεργη αίσθηση, μια περίεργη αύρα. Όλα μοιάζουν όμορφα και ζωντανά. Όλα μοιάζουν να λένε καλημέρα. Όλα μοιάζουν να έχουν ξυπνήσει, και να έχουν τινάξει από πάνω τους την σκόνη της ρουτίνας. Όλα μοιάζουν να ετοιμάζονται για κάτι διαφορετικό. Και δεν είναι μόνο το καλοκαίρι που θυμήθηκε έστω και αργά να κάνει την εμφάνιση του, πίσω από τα σύννεφα του βιαστικού φθινοπωρινού ξαδέρφου του. Κάτι άλλο έχει ο αέρας σήμερα. Μυρίζει ζωή. Μυρίζει χαρά. Μυρίζει ανανέωση και ελπίδα. Μυρίζει Έρωτα.

Χτες το βράδυ με πήρε ξανά τηλέφωνο ο Γ. Όπως και κάθε βράδυ από το σαββατοκύριακο. Μιλήσαμε και του είπα και για τους φόβους μου. Του είπα πως αρκετές φορές πληγώθηκα και πως είμαι κλειστός και επιφυλακτικός μαζί του. Όχι μόνο το δέχτηκε, αλλά με έκανε να νιώσω πολύ όμορφα με όσα μου είπε. Το ταυράκι που μέσα σε δύο μέρες εισέβαλε στη ζωή μου, αποφάσισε πως θέλει να την κάνει πιο όμορφη, πιο φωτεινή, πιο γεμάτη.

Γι’ αυτό και η playlist μου σήμερα έχει μόνο το “Love is in the air” και ελπίζω να το έχει και για πολλές μέρες ακόμα!

Une Génération Désenchantée

2007-06-06T13:56:00.000+03:00

Πίσω λοιπόν ξανά από την οθόνη του υπολογιστή, να γράφω όσα προλαβαίνει η σκέψη να κρατήσει στο κόσκινο της από τον άνεμο της φαντασίας.

Το πρωί ξύπνησα –για μια ακόμα φορά- κουρασμένος. Είχα συμπληρώσει περισσότερες από τις οκτώ ώρες που συστήνει ο γιατρός, για να κάνουμε μια σφριγηλή επιδερμίδα και να φύγουν οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια. Κι όμως εγώ ξύπνησα κουρασμένος. Ακολούθησα την ίδια ρουτίνα που ακολουθώ κάθε πρωί. Παντοφλίτσες, μπάνιο, δοντάκια (ως τυπικός γκέι δίνω ιδιαίτερη σημασία στην υγιεινή του στόματος), μετά κουζίνα, ποτήρι, νερό, μια γεμάτη κουταλιά καφέ, γάλα και πάγος (ζάχαρη; Όχι! Για κάποιον περίεργο λόγο, ο λάτρης της σοκολάτας που γράφει αυτό το post δεν βάζει ποτέ ζάχαρη στον καφέ του. Ίσως το κάνει για να απολαύσει περισσότερο τη γεύση του καφέ. Ίσως το κάνει για να καταφέρει να νιώσει τη γεύση του καφέ που πλέον του φαίνεται κάτι φυσικό –αχ, εξάρτηση-. Ίσως να το κάνει για να δημιουργεί στον εαυτό του την ψευδαίσθηση ότι έτσι «αποφεύγει» κάποιες περιττές θερμίδες)

Κάθισα λοιπόν στον υπολογιστή, άναψα τσιγάρο και άνοιξα την playlist με τίτλο “Mylene Farmer”. Το πρώτο τραγούδι που ξεκίνησε να παίζει ήταν κάποιο που είχα ακούσει εδώ και καιρό, το είχα χορέψει, το είχα μάθει κι όμως δεν είχα κάτσει ποτέ να το προσέξω και να νιώσω τι προσπαθεί να μου πει.

“Nager dans les eaux troubles” – κάτι μας είπες τώρα κυρα-Farmer. Και ποιος δεν έχει προβλήματα; Και ποιος δεν κολυμπάει σε ταραγμένα νερά. Μάθαμε όλοι να λέμε ότι έχουμε δυσκολίες και να γκρινιάζουμε. Κι εμένα ποτέ δε μου φτάνουν τα χρήματα. Κι εμένα η πορεία μου στη σχολή συντηρείται σε οριακό επίπεδο. Κι εμένα οι φίλοι μου έχουν τα προβλήματα τους και τα μοιράζονται μαζί μου. Αλλά δε λυγίζω. Αυτό είναι πολύ εύκολο! Να τα παρατήσω και να αρχίσω να γκρινιάζω. Τι; Να περιμένω να ακούσω παρακάτω;
“Attendre ici la fin” – Ε όχι, δε θα γίνω και πεσιμιστής! Όσο έχει νερό το ποτήρι, εγώ θα το βλέπω μισογεμάτο!
“Pourtant, je voudrais retrouver l'innocence” – Ψάξε μέσα σου. Κάπου εκεί θα κρύβεται…

Α! Κυρα-Farmer σε βλέπω τελείως απρόθυμη να αλλάξεις τα πράγματα γύρω σου! Γιατί; Σου αρέσει αυτό που συμβαίνει; Να περιμένω κι άλλο να ακούσω παρακάτω; Πόσο ακόμα; Μόλις ξύπνησα, με την τσίμπλα στο μάτι, να περιμένω κι άλλο; Τι έχεις να μου πεις που δεν το ξέρω; Καλά! Καλά! Μη με μαλώνεις! Θα περιμένω…

Tout est chaos

A côté

Tous mes idéaux: des mots

Abimés...

Je cherche une âme, qui

Pourra m'aider

Je suis

D'une génération désenchantée,

Désenchantée

Ντρέπομαι! Είχες απόλυτο δίκιο! Γύρω μου όλα είναι χάος. Όλοι γύρω μου δημιουργούν ένα χάος. Εγώ το δημιουργώ το χάος. Πατάω σε λάθος ιδανικά. Όσα έθεσα για τον εαυτό μου ως «αρχές» είναι μόνο λόγια. Πόσα από αυτά πραγματικά κρατώ σαν ιερά; Ίσως και κανένα να μην έμεινε -έστω κι αν ήταν για μια και μόνο στιγμή- απαραβίαστο. Κι όμως πιστεύω ακόμα ότι μπορώ να τα καταφέρω. Μέχρι να έρθει ένα από εκείνα τα βράδια που θα καταρρεύσω πάλι και θα καταρρεύσουν μαζί μου και όλα μου τα πιστεύω. Ένα από εκείνα τα βράδια που θα τρέξω στον Άγγελο, τον κολλητό, τον αδερφό, σαν παιδάκι και θα του πω όσα ήδη γνωρίζει κι αυτός. Θα του πω πως πιστεύω σε ψεύτικα όνειρα και σαθρές ελπίδες και θα αφήσω τα δάκρυα να κυλήσουν. Ένα από εκείνα τα βράδια που θα νιώσω πως πραγματικά ανήκω σε μια “génération désenchantée”.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί μέσα σε μια στιγμή αφήνω να καταρρεύσει ό,τι με κρατάει όρθιο και μου δίνει δύναμη να στηρίζω τον εαυτό μου και τους φίλους μου; Χτίζω πάνω στην άμμο; Χτίζουμε όλοι μας πάνω στην άμμο; Ή απλώς είναι μια ανάγκη να μηδενίσουμε και να ορίσουμε καινούριος στόχους; Κι όμως, κάθε φορά ορίζω τους ίδιους στόχους. Δίνω στον εαυτό μου τις ίδιες ελπίδες και προχωρώ με τα ίδια βέλη στην φαρέτρα μου.

Αν ήταν τόσο λάθος όλα αυτά, νομίζω πως σε κάποια κρίση εξυπνάδας θα αναγνώριζα το λάθος μου και θα τα άλλαζα. Ίσως να είναι αυτά που πραγματικά θέλω, απλά ξεχνάω πως όσο πιο όμορφο είναι αυτό που ζητάς, τόσο πιο δύσκολα το αποκτάς. Καταρρέω γιατί κουράζομαι να πολεμάω. Κανένας πολεμιστής δεν είναι αλώβητος. Όλοι χρειάζονται να σταματήσουν για λίγο. Να κλάψουν, να σιωπήσουν και μετά να συνεχίσουν. Μέχρι να κατακτήσουν την Τροία τους ή να βρουν την Ιθάκη τους. Και ακόμα δυσκολότερο γι’ αυτούς τους «ανόητους» σαν κι εμένα που θέτουν ταυτόχρονα και τους δύο στόχους.

Και βλέπω γύρω μου πως σχεδόν όλοι αντιμετωπίζουν μέσες άκρες τα ίδια προβλήματα. Σχολή, έρωτας, χρήματα. Είμαι λοιπόν αναγκασμένος να είμαι désenchantée επειδή έτσι είναι και η génération από την οποία προέρχομαι;

Αυτό λοιπόν θέλεις να με βάλεις να σκεφτώ, γλυκιά μου Mylene; Να με κάνεις να δω το πρόβλημα από την χειρότερη του πλευρά, για να το καταλάβω και να το παλέψω; Και όλο αυτό μέσα από ένα «ζωντανό» bit-άκι, που γουστάρω να χορεύω τρελά;

Σ’ ευχαριστώ! Με έβαλες να σκεφτώ κάποια πράγματα που περνούσαν μέσα στο μυαλό μου, σαν χάρτινα καραβάκια, αλλά έλιωναν πριν προλάβω να τα καταλάβω. Τώρα κατάλαβα γιατί κάθε πρωί ξυπνάω κουρασμένος. Τώρα κατάλαβα γιατί πάντα θέλω περισσότερα. Τώρα κατάλαβα γιατί ποτέ δεν είπα «μου φτάνω». Γιατί όσα έχω τα αφήνω να περνούν, χωρίς να βάζω όλο μου το είναι για να τα κάνω πολύτιμα, πρώτα για μένα και μετά για τους ανθρώπους που τα μοιράζομαι. Γιατί περιμένω να μου δώσουν για να γεμίσω εσωτερικά, χωρίς να χτίζω μέσα μου. Όχι λοιπόν! Δεν θα μου επιτρέψω να καταλήξω désenchantée! Δε θα αφήσω τα πράγματα γύρω μου να οδεύουν προς το χάος! Όχι όσο περνάει από το χέρι μου.

[…]

Πολλή φιλοσοφία για σήμερα. Τελείωσε και ο καφές και στο τασάκι μετράω έξι τσιγάρα.

Ώρα για διάβασμα!

Υ.Γ.: Εγώ πότε θα ανήκω στους τυχερούς που παρακολούθησαν μια συναυλία σου; Να κουνήσω κι εγώ τη δική μου σημαία, στο ρυθμό της μουσικής σου!

And so the story goes…

2007-06-05T17:47:00.000+03:00

Παραλείπω ένα μεγάλο μέρος του παρελθόντος (ή μάλλον προσωρινά προτιμώ να κρατήσω για μένα, μέχρι να έρθει η στιγμή που θα το παρουσιάσω σιγά-σιγά) και μπαίνω στο κυρίως θέμα.

Ήταν Πέμπτη βράδυ – 23.30, όταν μιλήσαμε. Ο Γ., τελειόφοιτος συμφοιτητής στο τμήμα των Αθηνών, γύρω στα 25, μου έστειλε μήνυμα σε γνωστό site γνωριμιών, έχοντας ένα πολύ promising profile, που σε κάνει να φοβάσαι να στείλεις μήπως το ίδιο το site γελάσει με το θράσος που έχεις. Η πρώτη σκέψη που πέρασε από το – κουρασμένο από τις πολλούς φαύλους κύκλους – μυαλό μου ήταν «άλλος ένας θα προστεθεί στη λίστα του msn».

Έτσι κι έγινε! Ο Γ. βρέθηκε στις επαφές μου και ξεκίνησε ένας τυπικός διάλογος: «Ποιος είσαι, πως είσαι, τι ψάχνεις». Φαινόταν πως τελικά δεν είχα πέσει και πολύ έξω. Καμιά διαφορά από τους υπόλοιπους. Όταν ξαφνικά είπε αυτό που για πρώτη φορά άκουγα, χωρίς να το ζητήσω: «δε με νοιάζει τι μπορεί να συμβεί, απλά θέλω να με αφήσεις να περάσω μαζί σου ένα βράδυ, να σου κάνω έρωτα και μετά να σε κοιμίσω στην αγκαλιά μου».

Αν είχα γράψει όσα αφήνω για αργότερα, τα κτερίσματα του παρελθόντος μου, θα καταλάβαινες ότι οι λέξεις αυτές ήχησαν αρχικά σαν την καμπάνα της Παναγίας των Παρισίων μέσα στο μυαλό μου. Ένας ήχος δυνατός που σου τρυπάει το κεφάλι, κι όμως ο ήχος από κάτι όμορφο, ιερό και γλυκό. Μια έκρηξη που αντί να σκορπάει συντρίμμια, γεμίζει τον αέρα με ροδοπέταλα.

Γρήγορα ανταλλάξαμε τηλέφωνα και συνεχίσαμε την κουβέντα μας με έναν πιο intimate τρόπο. Επί τρεις ώρες μιλούσαμε. Χωρίς να σταματήσουμε. Είπαμε για πάρα πολλά πράγματα. Μου μιλούσε για όσα έχει κάνει, για τα σχολή, για τον εαυτό του… ήταν σαν να τον ήξερα και απλά να μου θυμίζει κάποια πράγματα που είχα ξεχάσει γι’ αυτόν.

Ήθελε να έρθει να με δει το σαββατοκύριακο. Δεν ήξερα αν έπρεπε να επιτρέψω κάτι τέτοιο. Πολλές από τις αλυσίδες που με τραβούσαν πίσω δεν είχαν σπάσει και κάποιοι φόβοι μου επέβαλλαν να του αρνηθώ. Γι’ αυτό και του είπα μονολεκτικά «έλα».

Την Παρασκευή επίσης μιλήσαμε στο τηλέφωνο και αυτή τη φορά το ήξερα πως ήθελα να έρθει. Δεν ξέρω αν ήταν η περιέργεια να τον δω από κοντά, δεν ξέρω αν ήταν η πρόκληση του να πείσω κάποιον που με γνωρίζει τόσο λίγο να κάνει μια απόσταση τεσσάρων ωρών για να με δει. Δεν ήξερα αν ήταν το ρίσκο του να φιλοξενήσω κάποιον που γνώριζα ελάχιστα. Όμως το ήθελα. Το ήθελα, το ζήτησα και το δέχτηκε.

Σάββατο απόγευμα, μετά από ένα ταξίδι γεμάτο καθυστερήσεις και ταλαιπωρία (γιατί όπως είναι και το σλόγκαν «ο ΟΣΕ οδηγεί προς το μέλλον») ο Γ. ήταν στη Λάρισα κι εγώ στο σταθμό του ΟΣΕ να τον περιμένω γεμάτος αγωνία. Φορούσα τα ίδια ρούχα με αυτά που φορούσα στη φωτογραφία που του έστειλα. Κατέβηκε από το βαγόνι και ήταν …πανέμορφος.

Δεν ήταν το μοντέλο, που περνάει και κοιτάζουν όλοι, άντρες-γυναίκες. Απλά είχε αυτό το κάτι, που για το δικό μου γούστο, είναι must. «Καλά πάμε για αρχή» σκέφτηκα. Χαιρετηθήκαμε και ξεκινήσαμε για το σπίτι μου, να αφήσει τα πράγματά του. (Σημείωση: εντύπωση μου έκανε που δε δεχόταν να κουβαλήσω εγώ τα πράγματα του και εντύπωση –όπως μου είπε- του έκανε που επέμενα να το κάνω. Τελικά πέρασε το δικό μου.)

Στο δρόμο μιλούσαμε. Περί ανέμων και υδάτων. «Ω Θεοί του Ολύμπου! Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου» σκέφτηκα. Θα μπαίναμε στο σπίτι, θα μου έλεγε πως δεν ήμουν όπως ακριβώς με περίμενε και θα περνούσαμε ένα σαββατοκύριακο σαν δύο καλά φιλαράκια. Δε βαριέσαι! Shit happens (Ok! But why do they have to happen again and again?)

Μπήκαμε στο ασανσέρ. Πάτησα το 3 και κάρφωσα το βλέμμα στο πάτωμα. Μη με ρωτήσεις! Δεν ξέρω γιατί το κάνω. Απλά φαίνεται να περνάει γρηγορότερα η ώρα έτσι.

Ένιωσα τα χέρια του στους ώμους μου. Μου τίναξε το κεφάλι ψηλά και πριν προλάβω να σηκώσω τα μάτια μου, ένιωθα δύο υγρά και απαλά χείλη να αγγίζουν τα δικά μου. «Παρακαλώ;» ρώτησα τον εαυτό μου.

[...]

Το σαββατοκύριακο κύλησε τόσο γρήγορα. Τρεις λέξεις μόνο θα μπορούσαν να το χαρακτηρίσουν. Ένταση. Πάθος. Τρυφερότητα. Και ξαφνικά βρέθηκα να τον αποχαιρετάω στο σταθμό του ΟΣΕ, Κυριακή απόγευμα, δύο ώρες αργότερα από την ώρα που έγραφε επάνω το εισιτήριο του (δεν ξέρω αν ο ΟΣΕ τελικά οδηγεί προς το μέλλον, αλλά αυτή η καθυστέρηση δε με πείραξε καθόλου).

Τρίτη σήμερα. Τα βράδια της Κυριακής και της Δευτέρας πέρασαν με το τηλέφωνο αγκαλιά (δυστυχώς κατά τη διάρκεια της ημέρας είμαστε πολύ πιεσμένοι και οι δύο και η μοναδική πολυτέλεια επικοινωνίας που έχουμε είναι τα SMS).

Το περιστατικό εννοείται πως συζητήθηκε στην παρέα. Αλλά οι γνώμες που έπεσαν στο τραπέζι ήταν ομόφωνες και πολύ επιτακτικές: «πρόσεξε να μην ξαναπληγωθείς»

Αποφάσισα να προσέξω. Μήπως όμως έτσι χάνω όσα θα μπορούσα να νιώσω; Μήπως έτσι δεν είμαι αρκετά ειλικρινής απέναντί του; Μήπως δεν είμαι ειλικρινής απέναντι σε μένα; Μήπως ξέχασα να πάρω το lexotanil;

Η αυτοψία θα δείξει…

To start with...

2007-05-16T19:20:00.000+03:00

Βρήκα την παρακάτω ιστορία στο blog μιας κοπέλας! Τη θεώρησα ως ένα πολύ όμορφο και ρομαντικό post για αρχή αυτού του blog και γι’ αυτό θέλω να την μοιραστώ…

Είναι η ιστορία 2 φίλων που περπατούν στην έρημο. Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δυο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.

Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.

Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε.

Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα:
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ.

Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε :
"όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. Γιατί?"
Ο άλλος φίλος απάντησε :
«όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν. Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει».

ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ.

Σύντομα θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα posts…

Όσο σκληρά και αν προσπαθώ στις σκέψεις μου γυρνάς
Όταν μ’ ακούς να τραγουδώ, στ’ αλήθεια κλαίω για σένα