Μικρός που είναι ο κόσμος (ή «Ο λύκος κι αν εγέρασε»)

Πριν λίγο έκλεισα το τηλέφωνο, κάθισα στο κρεβάτι και άναψα ένα τσιγάρο, προσπαθώντας να χωρέσω στο κεφάλι μου όσα μόλις άκουσα. Ήταν ένας φίλος από τη Θεσσαλονίκη, ο (ας πούμε) Φίλιππος. Ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερα στενές σχέσεις με τον Φίλιππο. Η γνωριμία μας περιοριζόταν σε μια κοινή παρέα και ένα τηλέφωνο που είχαμε ανταλλάξει προ καιρού, για να μην χαθούμε τελείως. Είναι φοιτητής στη Θεσσαλονίκη και μένει εκεί τα τελευταία 5 χρόνια.

Η αφορμή για να με πάρει ο Φίλιππος τηλέφωνο ήταν το τελευταίο μου post, το οποίο διάβασε και θέλησε να μοιραστεί μαζί μου τη δική του εμπειρία. Από την αρχή του τηλεφωνήματος περίμενα πως θα εντυπωσιαστώ με όσα επρόκειτο να ακούσω, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να φανταστώ τι ακριβώς είχε να μου πει.

Πριν από τρία χρόνια (πριν ακόμα γνωρίσω εγώ τον Φίλιππο) ο φίλος μου είχε την τύχη να μιλήσει με έναν πολύ όμορφο άντρα, ένα πανέξυπνο παιδί, τον (ας πούμε) Πάνο, που μόλις τελείωσε τις σπουδές του στην Κοζάνη, πήγε στη Ζυρίχη για να κάνει έρευνα. Η γνωριμία τους ξεκίνησε με τον παραδοσιακό διαδικτυακό τρόπο, αφού η απόσταση και οι υποχρεώσεις ήταν απαγορευτικές και για τους δύο ώστε να συναντηθούν από κοντά.

Παιδί αυτής της «γνωριμίας» ήταν μια πολύ δυνατή έλξη και από τις δύο πλευρές. Ο Πάνος στο laptop του στη Ζυρίχη κι ο Φίλιππος στα net-café της γειτονιάς, να γεμίζουν τα καλώδια του Web με μέλια, ανταλλάσσοντας γλυκόλογα, υποσχέσεις, ενδόμυχες σκέψεις, συναισθήματα, φόβους, επιθυμίες, όνειρα (ήταν τότε που κολλούσαν τα πάντα στο ίντερνετ! Αυτοί οι δύο μας το σορόπιασαν και κόλλησε το σύμπαν). Ήθελαν πάρα πολύ και οι δύο να συναντηθούν.

Ο καιρός πέρασε, τα παιδιά συνέχισαν να μιλάνε καθημερινά μέχρι που έφτασε η στιγμή της επιστροφής του Πάνου. Η μέρα, αν και η πιο ζεστή του Ιουνίου, ήταν γιορτινή για τον Φίλιππο. Δεν τον ενδιέφερε ούτε ότι θα συναντιόντουσαν για πρώτη φορά μέσα στο αρχιτεκτονικά άθλιο «Μακεδονία», με την «διακριτική» παρέα του αναπόσπαστου από το σκηνικό Κινέζου (που προωθεί την αιχμή της τεχνολογίας στα άχρηστα ηχορυπαντικά μαραφέτια), ούτε η θανατηφόρα διαδρομή του 78Ν (για τους μη Θεσσαλονικείς, το συγκεκριμένο αστικό έχει τέρμα στο αεροδρόμιο, αλλά πρώτα σε κάνει βόλτα σε ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη Θεσσαλονίκη). Ένιωθε την ανάγκη να πάει. Να είναι εκεί για να τον υποδεχτεί. Δεν άντεχε να χάσει ούτε λεπτό από την παρουσία του ανθρώπου που τον μάγεψε τόσο. Και όντως περίμενε στις αίθουσες αναμονής του Μακεδονία επί τρεις ώρες, μέχρι να αφιχθεί η πτήση από τη Ζυρίχη.

Τελικά έφτασε. Ομορφότερος απ’ όσο τον έδειχνε η κάμερα του υπολογιστή, με ένα χαμόγελο που λύγιζε και την πιο άκαμπτη αντίσταση (δεν είχε σκοπό να το παίξει πολύ «εύκολος» ο Φίλιππος), ο Πάνος δεν χρειάστηκε να κάνει πολλά για να καταφέρει να τον φιλήσει σε κάποιο απόμερο σημείο του αεροδρομίου.

Λίγες μέρες αργότερα, ο Πάνος προσκάλεσε τον Φίλιππο στην Κοζάνη. Ο Φίλιππος πήγε και πέρασαν μαζί επτά αξέχαστες ημέρες. Γεμάτες αγκαλιές, φιλιά, χάδια, ατελείωτες συζητήσεις. Μια εβδομάδα αργότερα ήρθε η σειρά του Πάνου να φιλοξενηθεί στου Φίλιππου, στη Θεσσαλονίκη, με τα ίδια ροζ κορδελάκια να τυλίγουν αυτό το όμορφο σκηνικό. Ωστόσο κάτι δεν του άρεσε του Φίλιππου. Ο κολλητός του Πάνου δεν σταματούσε να τον «ενοχλεί» στο τηλέφωνο. Κάθε μέρα, πολλές φορές την ημέρα. Αλλά όταν είσαι ερωτευμένος, οι «ενοχλητικοί φίλοι» είναι το τελευταίο πράγμα που σε απασχολεί. Το ίδιο ίσχυε και για τον Φίλιππο.

Τον Ιούλιο (και ενώ η επικοινωνία τους ήταν ασταμάτητη μέσω τηλεφώνου/μηνυμάτων – ήταν τότε που ξεκίνησαν και τα πακέτα για τις «τηλε-παρέες») συναντιούνται «τυχαία» (έτσι νόμιζε τουλάχιστον ο Πάνος) στην Κέρκυρα, όπου ο Φίλιππος πήγε να κάνει έκπληξη στον έρωτά του, γιατί γνώριζε πως είναι η μόνες ημέρες διακοπών των Πάνου, τις οποίες θα περνούσε με φίλους του.

Είχε ετοιμαστεί. Είχε βάλει και το σέξι το μαγιό που αγόρασε για την περίσταση. Έβαλε και την πανάκριβη τη σαγιονάρα (αν δεν σου λύθηκε μέχρι τώρα η απορία, gay είναι το παιδί). Και ξαφνικά οι μάσκες έπεσαν. Μέσα από μια συνάντηση (την οποία ο Φίλιππος ακόμα εύχεται να μην είχε επιδιώξει ποτέ) αποκαλύφθηκε πως ο Πάνος ήταν με τη σχέση του στο νησί. Και ο Φίλιππος ένιωσε την ανάγκη να φύγει προδομένος κολυμπώντας, όσο πιο γρήγορα μπορούσε, μακριά του.

Δεν έπαψε όμως να είναι ερωτευμένος μαζί του. Λίγο καιρό αργότερα, και ενώ ο Πάνος τον διαβεβαίωνε πως όλα είχα λάβει τέλος με την προηγούμενη του σχέση, μαθαίνει (το «πώς» είναι μια μεγάλη ιστορία, που δε θα σας πω, περίεργα αγοράκια μου) πως όχι μόνο ο «κολλητός» που τηλεφωνούσε συνεχώς υπήρχε ακόμα στη ζωή του Πάνου, αλλά πριν ο τελευταίος φύγει από Ζυρίχη είχε αφήσει ανοιχτές «εκκρεμότητες» με ένα παιδί που ακόμα ύφαινε στον αργαλειό τον έρωτα του ελπίζοντας πως θα είναι ξανά με τον Greek Lover του, αγνοώντας τα όσα συμβαίνουν πίσω στην Ελλάδα...

Ο Πάνος ήξερε καλά να παίζει το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Αυτό που δεν προέβλεψε ήταν ότι στο παιχνίδι υπήρχαν και ποντικοπαγίδες και πως όσο έτρεχε να «ξεφύγει» από τις γάτες, τόσο με ορμή πλησίαζε τις παγίδες που ο ίδιος έστηνε στον εαυτό του.

Είναι δυνατόν κάποιοι άνθρωποι να είναι τόσο εγωιστές που να μην πληγώνονται καθόλου οι ίδιοι όταν πληγώνουν άλλους; Είναι δυνατόν να είναι τόσο κενοί μέσα τους, που να μην ακούγεται εκείνο το μικρό «κρακ», που ραγίζει μέσα στον καθένα μας, όταν νιώθουμε ότι κάναμε κάτι κακό σε κάποιον; Είναι δυνατόν να έχουν τόσο μεγάλη εικόνα για τον εαυτό τους, που ο ένας σύντροφος -όσο έρωτα κι αν τους δείχνει- να μην είναι ποτέ αρκετός;

Ο Πάνος, πάντως, είναι ακόμα εκεί έξω... Και έγκυρες πηγές του blog (η Minerva) λένε πως συνεχίζει να πληγώνει...

(Αν και θα ήθελα να βάλω άλλη ατάκα από το Κωνσταντίνου κι Ελένης: "Φιόνα, μοναδική μου αγάπη")