Είμαι Gay. Αυτό είναι μια σίγουρη και αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Δεν χωράει καμία αμφιβολία. Οι ερωτικές μου επιλογές, το γούστο μου, οι απόψεις μου, οι σκέψεις μου, οι επιλογές της καθημερινότητάς μου, είναι όλα Gay. Και δεν εννοώ «αδερφίστικα». Εννοώ Gay.Γιατί όμως είμαι Gay; Σίγουρα για να διαβάζει κάποιος αυτό το post θα έχει αναρωτηθεί έστω και μία φορά (κάποιοι σαν εμένα ή τον Apsoy το σκεφτήκαμε πολλές περισσότερες) «γιατί είμαι Gay;» ή «τι με έκανε Gay;».
Και οι δύο ερωτήσεις, λένε οι επιστήμονες, είναι σωστές στη βάση τους. Το γιατί να τις κάνουμε είναι ένα μεγάλο θέμα, το οποίο περιλαμβάνει ελλιπή εκπαίδευση, ενημέρωση, κοινωνικά ταμπού, ρατσισμό και κάθε λογής διάκριση που αντιμετωπίζουν οι Gay. Ωστόσο οι δύο αυτές ερωτήσεις γίνονται. Και δέχονται πολλές απαντήσεις.
Gay λοιπόν γεννιέσαι ή γίνεσαι; Και αν γεννιέσαι, δεν έχεις μετά καμία «ελπίδα»; Και αν γίνεσαι, ποιο ήταν το «μοιραίο λάθος» στην ανατροφή σου που σε έκανε Gay; Ας δούμε λοιπόν μία-μία τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις που έχουν δοθεί κατά καιρούς, για να φτάσουμε στις επικρατέστερες (ούτε διαγωνισμός Miss-Hellas να ήταν).
Gay γεννιέσαι ή γίνεσαι; Η άποψη ότι όλα ή σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς και του χαρακτήρα ενός ανθρώπου είναι ε
πίκτητα («γίνεσαι» δηλαδή) είναι γνωστή και ως tabula rasa («κενό πινάκιο»). Κάποτε η άποψη αυτή φαινόταν ως η λογική εξήγηση των στοιχείων της συμπεριφοράς ενός ανθρώπου. Δεδομένου όμως ότι σήμερα γνωρίζουμε πως και οι δύο παράγοντες («γεννιέσαι» και «γίνεσαι») παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα ενός ανθρώπου, η άποψη αυτή μοιάζει (κατά πολλούς επιστήμονες) μάλλον αφελής. Όταν ρώτησαν τον γνωστό ψυχολόγο Donald Hebb, λέγεται πως η απάντηση που έδωσε ήταν: «τι από τα δύο συμβάλει περισσότερο στο εμβαδόν ενός τριγώνου; Η βάση ή το ύψος;». Άρα λοιπόν το να είσαι Gay (όπως και κάθε άλλη έκφανση της προσωπικότητας ενός ανθρώπου) δεν είναι ούτε αποτέλεσμα γονιδιακής επιρροής, ούτε αποτέλεσμα επίδρασης του περιβάλλοντος, αποκλειστικά.«Και τι μας νοιάζει ρε Phoebus αν γεννιέσαι ή αν γίνεσαι;»
Μας νοιάζει γιατί αν δεχτούμε ΜΟΝΟ ότι «γίνεσαι» τότε είτε μιλάμε για κάποια επιλογή την οποία θα μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει (όπως κάποιοι στενόμυαλοι ετεροφυλόφιλοι θέλουν να πιστεύουν) είτε να την ξανακάνουμε, επιλέγοντας το «σωστό» μονοπάτι της ετεροφυλοφιλίας. Γιατί τότε θα δικαιολογήσουμε και αυτούς που θέλουν να μας αλλάξουν είτε με την «πειθώ» είτε με τη βία (ας θυμηθούμε τα πειράματα/βασανιστήρια με ηλεκτροσόκ που έκαναν οι Ναζί στους ομοφυλόφιλους, για να τους «επαναπροσανατολίσουν» σεξουαλικά). Και ακόμα κι αν δεν είναι επιλογή μας, αλλά αποκλειστικά «λάθος της μαμάς ή του μπαμπά» και πάλι φορτίζουμε με ενοχές τους ανθρώπους που χάρισαν τις ζωές τους για να μας αναθρέψουν και να μας βοηθήσουν να φτάσουμε εδώ που είμαστε τώρα. Δυστυχώς πολλοί από αυτούς δεν γνωρίζουν ότι το να είναι ο γιος τους Gay δεν είναι κάτι κακό, με αποτέλεσμα να μην είναι σπάνια η ερώτηση «τι έκανα λάθος, παιδί μου;»
Κι όμως, δεν έχουν κάνει κάτι λάθος. Αν εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις κακομεταχείρισης (που εύχομαι να μην υπήρχαν),
οι περισσότεροι ήταν άριστοι γονείς και ελάχιστα πράγματα έκαναν διαφορετικά κατά την ανατροφή των Gay παιδιών τους, σε σχέση με όσα έκαναν οι γονείς των ετεροφυλόφιλων παιδιών.Ακόμα κι αν δεν έκαναν κάτι λάθος οι γονείς, ίσως το λάθος να έγινε στον κοινωνικό περίγυρο. Ίσως στο σχολείο. Ίσως στην ομάδα ποδοσφαίρου ή στα μαθήματα γαλλικών. Αλήθεια, πιστεύει κανείς μας ότι έγινε Gay επειδή τον έστελναν να κάνει 10 ώρες γαλλικά την εβδομάδα; Ή κάποιος από μας έγινε Gay επειδή έβλεπε σε μικρή ηλικία τα «πουλάκια» των συναθλητών του στα αποδυτήρια; Η αλήθεια είναι πως ακριβώς επειδή ήταν Gay διέπρεψε στα γαλλικά και ακριβώς επειδή ήταν Gay εντυπωσιαζόταν από το πουλάκι του Γιωργάκη και όχι (όπως όλα τα υπόλοιπα παιδάκια της ομάδας) από τα καινούρια παπούτσια με «τάπες» που μόστραρε.
Με το να λέμε λοιπόν «γίνεσαι» είτε κρατάμε το μπαλάκι εμείς και φέρουμε την «ευθύνη» αυτού του μιαρού και απεχθούς είδους ανθρώπων που είμαστε (αμφιβάλλεις ότι πολλοί έχουν τέτοια άποψη για τους Gay;) είτε οδηγούμε τη μαμά στον ψυχίατρο, για ώρες ψυχανάλυσης, μήπως και βρει το λάθος στις κόκκινες γόβες που φόρεσε το πρώτο Πάσχα που μας πήγε στην Εκκλησία ή στα ροζ κεράκια της πρώτης τούρτας των γενεθλίων μας.
Αν από την άλλη δεχτούμε ότι για όλα «φταίνε» ΜΟΝΟ τα γονίδια, γλιτώνουμε και το λιθοβολισμό από τους θεριακλήδες και τα λεφτά από τους ψυχιάτρους της μαμάς. Ωραία, θα έλεγε κάποιος. Αυτό μας συμφέρει.
Μας συμφέρει όμως όντως; Δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από μια γονιδιακή μετάλλαξη; Κάτι σαν την μεσογειακή αναιμία. Είμαστε μια γονιδιακή πάθ
ηση, η οποία ίσως βρει τη γιατρειά της με τα μαγικά που κάνει η Γενετική; Και πάλι όχι! Γιατί αν ήμασταν απλώς ένα παιχνίδι των γονιδίων, τότε και ο παππούς μου θα έπρεπε να συμμετείχε στο Pride και ο μπαμπάς μου να μερακλώνει με Madonna, αντί για Κατερίνα Στανίση. Τη στιγμή μάλιστα που η γιαγιά και η μαμά θα έκαναν κόντρες με τις Harley τους, για να εντυπωσιάσουν «αθώα κοριτσάκια». Δεν είναι έτσι όμως! Ως γνωστόν, οι Gay δεν γεννάμε (κι ας σπάνε το κεφάλι τους κάποιοι για να βρουν πως πολλαπλασιαζόμαστε), άρα λοιπόν δεν κληροδοτούμε το «χαλασμένο» μας γονίδιο. Η Επιστήμη της Γενετικής μας λέει από την πλευρά της ότι το να συμβαίνει η ίδια μετάλλαξη, σε τόσα πολλά άτομα και σε τόσα πολλά σημεία ανά τον κόσμο (10% λένε οι επίσημες στατιστικές - αν ρωτήσεις τα «κρεβάτια» ορισμένων, θα σου δώσουν ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά) είναι μάλλον απίθανο. Πως λοιπόν διασπείρεται αυτό το γονίδιο, το οποίο μας κάνει να τα βλέπουμε όλα ροζ;Γι’ αυτό ας επιστρέψουμε στο «εμβαδόν του τριγώνου». Είμαστε ολοκληρωμένες προσωπικότητες (με μερικές εκρήξεις υστερίας καμία φορά, το δέχομαι) γιατί αυτοί είμαστε. Ίσως να είχαμε την προδιάθεση, ίσως και να μας επηρέασε το περιβάλλον. Αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι από όλα αυτά, μόνο του και αποκλειστικό. Γίναμε αυτό που είμαστε, όπως όλα τα παιδάκια. Είμαστε ένα από τα χρώματα της παλέτας που ζωγραφίζει αυτόν τον κόσμο. Και ακόμα κι αν κάποιοι θέλουν να μας παρομοιάσουν με το μαύρο, ας τους απαντήσουμε ότι ακόμα κι αυτό είναι πολύτιμο. Χρωματίζει τις σκιές και δίνει βάθος και προοπτική.
Αν σε κάποιους δεν αρέσει το χρώμα μας, ας ζήσουν στο δικό τους, μονόχρωμο καμβά. Η διαφορετικότητα είναι ομορφιά. Όσοι μπορούν να τη διακρίνουν, θα μπορούν να αποδεχτούν πρώτα τον εαυτό τους και μετά τους άλλους. Οι υπόλοιποι, απλά θα παρακολουθούν αποχαυνωμένοι...
Υ.Γ.: Ζητώ συγνώμη από την αισθητική κάποιων, σχετικά με τη μουσική μου επιλογή, αλλά τα λέει πολύ καλά ο Πανούσης...
27 τον άκουσαν...:
είναι γνωστή η διαμάχη κληρονομικότητα ή περιβάλλον σε οποιαδήποτε έκφανση της ανθρώπινης "συμπεριφοράς" , βλέπε πχ. δείκτης νοημοσύνης, τάσεις παραβατικότητας κτλ., και η σύχρονη επιστήμη δέχεται ότι οι δύο αυτοί παράγοντες αλληλεπιδρούν και συνδιαμορφώνουν. οπότε προσυπογράφω το κείμενό σου αυτό φοίβο.
Γειά σου Φοιβάκο !
Θίγεις θέματα που πάντα θέλω να μιλήσω κι εγώ γι’αυτά αλλά που ποτέ δε βρίσκω το χρόνο… (τελικά δε ξέρω τι θα κάνω με το blog μου… αλλά αυτό είναι προσωπικό θέμα…xa xa xa)
SHOULD WE FUCKING CARE … ??? Η απάντηση στο ερώτημα σου!!!
Ούπς… !!!! (…έτσι μου βγήκε συγνώμη…)
Αναρωτιέσαι κι εσύ όπως όλοι μας κάποια στιγμή - ές για τα «πώς» και τα «γιατί».
Λογικό και καθόλου κατακριτέο.
Σύντομα και υποκειμενικά… :
Θυμάμαι πάρα πολύ καλά πως από πολύ μικρός (πρώτες τάξεις του δημοτικού… ) την έλξη που ένιωθα για τα αγόρια. Ίσως δεν συνειδητοποιούσα τι ακριβώς ήταν αυτό στην αρχή αλλά πολύ σύντομα κατάλαβα απολύτως… Έπαιζα τα ίδια παιχνίδια με τον αδερφό μου και τους φίλους μας, είχα την ίδια αντιμετώπιση από τους γονείς μου και απ’ το περιβάλλον (σχολικό, κοινωνικό) κλπ. Τίποτα δεν θεωρώ πως με «έκανε» gay. Νιώθω, γνωρίζω, είμαι σίγουρος πως γεννήθηκα έτσι. Δε ξέρω εάν πρέπει να το πούμε «γονιδιακό» ή όχι και φυσικά δεν φαίνεται να είναι κληρονομικό.
Όμως ξέρεις κάτι;
Έχει πάψει εδώ και πολύ καιρό να με ενδιαφέρει. Με απασχόλησε πάρα πολύ σε αρκετά νεαρή ηλικία και παρ’ ολίγο να μου κοστίσει όσα μπορώ να χαρώ τώρα. Έχω δεχτεί αυτό που είμαι και δεν μ’ ενδιαφέρει να το ψάξω πλέον. Ακόμη κι αν κάποια στιγμή η επιστήμη αποδείξει τα «πως» και τα «γιατί», έστω κι αν με «εκπλήξει» , νιώθω πως μέσα μου δεν θα αλλάξει τίποτα. Δε με ενδιαφέρει καθόλου.
Όμως αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί πραγματικά… είναι το γιατί μας «απασχολεί» τόσο πολύ να βρούμε τις απαντήσεις στο θέμα αυτό !!!
Μήπως εάν δεν ήμασταν κυνηγημένοι από την κοινωνία, την εκκλησία, τις κυβερνήσεις σε βαθμό που να νιώθουμε μιάσματα, τα πράγματα να ήταν εντελώς διαφορετικά ;
Γιατί εάν νιώθεις φυσιολογικός τότε τι λόγο έχεις να ψάχνεις «γιατί» είσαι φυσιολογικός ; Τουλάχιστον αυτό μόνο φυσιολογικό δε θα ήταν σωστά;;;
Αλλά όλοι αυτοί έχουν τους λόγους τους να μας αντιμετωπίζουν έτσι… και ο βασικότερος είναι ο εξής…: Είμαστε «άχρηστοι» για την «βασική παραγωγική αλυσίδα»… Για παράδειγμα, ΔΕΝ γεννάμε… παιδιά-σκλάβους «γραναζάκια» για το κωλο-σύστημα. Συνεπώς τέτοια πρότυπα, πληθυσμιακές ομάδες πρέπει εφόσον δεν μπορούν φυσικά να εξοντωθούν (είμαστε πολλοί περισσότεροι απ’ όσους θα μπορούσαν) τουλάχιστον να περιθωριοποιούνται με ΚΑΘΕ τρόπο !!!
…αχ δε θέλω να συνεχίσω άλλο. Θα καταλήξω να βαραίνω το blog σου σε σημείο που θα με βρίσεις κάποια μέρα.
Βρε Φοίβο, φυσικά και γεννάμε...
Πόσοι γκέι είναι παντρεμένοι, έχεις ιδέα; αν υποθέσουμε ότι είναι γονιδιακό το θέμα, τότε "περνάει", κληρονομείται.
ΑΝ είναι έτσι.
Από την άλλη, κι εγώ μια χαρά γονείς έχω, όπως λες! είμαστε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Παρόλα αυτά όμως, ο αδελφός μου είναι στρέητ ενώ εγώ όχι. Έφταιξε η μαμά ή ο μπαμπάς; ε, δεν νομίζω.
Θυμάμαι ότι από πάρα πολύ μικρός είχα αυτή την κλίση, αν μπορώ να την πω έτσι! Δεν μου άρεσαν ΠΟΤΕ τα κορίτσια αλλά πάντα έλεγα ότι είτε είναι μια.. φάση είτε είμαι πολύ σεμνός και περιμένω να ερωτευτώ, χαχα! Τι ανόητες δικαιολογίες μπορεί να βρει κανείς!
Κάθε φορά που σε διαβάζω σε σέβομαι όλο και πιο πολύ. Μπορεί να τα είπαμε μια φορά αλλά φίλε μου σκέφτομαι όλα αυτά που λέγαμε.
Συνέχισε έτσι κι εμείς εδώ θα είμαστε, δίπλα σου.
υγ. όσο για τον Πανούση, τι να πω? είναι ίσως το αγαπημένο μου κομμάτι. είναι τόσο αληθινό, δυστυχώς...
τα φιλιά μου φοίβο
Δεν ξέρω αν γεννιέσαι ή γίνεσαι gay...εκείνο που ξέρω είναι οτι ΕΙΜΑΙ GAY και θέλω να ζήσω σαν ένας κανονικός άνθρωπος που να μην ντρέπομαι γιαυτό που ειμαι και που να μην με ενδιαφέρει το τι θα πει η κοινωνία...Ειναι δύσκολο αλλα αν θες κατι πολυ τότε μπορείς νατο πετύχεις......
Φοιβούλη έγραψες πάλι!
Εμάς μας αρέσεις όπως ακριβώς είσαι...τώρα αν έγινες ή αν γεννήθηκες τι σημασία έχει;;;;
Είσαι ο Φοίβος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο!!!!
ΥΓ. Μορφέα ακριβώς το ίδιο ήθελα να σχολιάσω για το τραγούδι του Πανούση...μόνο που είναι το αγαπημένο χωρίς "ίσως" και θλιβερά αληθινό!
Καλησπέρα.
Η ανάλυση είναι όντως τρομερή, αντικειμενική όσο γίνεται.
Όσο για τις επιλογές που κάνει ο καθένας, είναι υπεύθυνος και υπόλογος μόνο ο ίδιος - δεν πέφτει λόγος σε κανέναν άλλο!
Αυτά γιατί συγχίστηκα πάλι με τους τραγοπαπάδες και τις ανωμαλίες τους.
γεννιέσαι ή γίνεσαι ; δεν ξέρω..ότι και να ισχύει περιθώρια επιλογής δεν υπάρχουν . αν ήταν στο χέρι μου δεν ξέρω αν θα το είχα επιλέξει , αλλά και πάλι δεν θα ήμουν αυτός που είμαι τώρα ..αν φυσικά σέβεσαι τον εαυτό σου και δεν θέλεις να καταλήξεις με μανιοκατάθλιψη. χάος .η ανάλυση είναι όντως άψογη , μια απορία μονό , «γιατί » ;γιατί να είναι τόσο περίπλοκο ; ώστε να πρέπει να ξανάχτισες την ψυχολογία σου από το 0 ;
τι αλλο να πεις, ειδικά και μετα τον Πανούση .υποκλίνομαι.
Πολύ σωστά τα γράφεις. Δεν είμαστε ούτε το αποτέλεσμα κάποιου "ελαττωματικού" γονιδίου που μπορεί να "θεραπευθεί", ούτε γίναμε αυτό που είμαστε επειδή έχουμε εκτεθεί σε κάποια συγκεκριμένα βιώματα που μπορούν να προβλεφθούν ή να αποτραπούν. Υπάρχει γενετική προδιάθεση, υπαρχουν ορμονικές και ψυχολογικές παράμετροι, υπάρχουν και εμπειρίες στη ζωή που λειτουργούν ως καταλύτης. Η ανθρώπινη σεξουαλικότητα δεν είναι προβλέψιμη και δεν μπαίνει σε καλούπια.
Προσυπογράφω κι εγώ το προφανές: συμφωνώ με όλα όσα λες. Πράγματα αυτονόητα για μένα και αόρατα σε τόσο πολύ κόσμο.
Πραγματικά όταν είσαι "φυσιολογικός" δεν αναρωτιέσαι γιατί είσαι έτσι. Όπου φυσιολογικός βέβαια όρα normal, κανονικός, ενταγμένος, μέλος της πλειοψηφίας - όχι "φυσικός" ούτε "σωστός" όπως νομίζουν πλείστοι όσοι συμπολίτες μας.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, το φύλο μας ταυτοποιεί κοινωνικά - και η σεξουαλική ταυτότητα είναι κομμάτι του φύλου. Ποια είναι η πρώτη ερώτηση που κάνουμε για ένα μωρό που γεννήθηκε;
Σωστά: "αγοράκι ή κοριτσάκι;". Για να ξέρουμε αν θα του χαρίσουμε ροζ ή γαλάζια ρουχαλάκια, μπάρμπι ή τραινάκια, κουζινικά ή εργαλεία.
Άντε μετά να ξεφύγεις...
Τί σημασία έχει αν γεννήθηκες gay ή αν έγινες στην πορεία της ζωής σου? Το αποτέλεσμα μετράει και το αν είσαι ευτυχισμένος... Μερικοί από σας μου τη σπάτε... Φαίνεστε τόσο συνειδητοποιημένοι από τα blog σας και τελικά αναρωτιέστε αν αυτό που είστε είναι φυσιολογικό ή όχι... Πλάκα μου κάνετε? Μερικές φορές αναρωτιέμαι κι εγώ αν εντέλει είναι οι άλλοι (οι str8 εννοώ) κομπλεξικοί ή εμείς...
Αγκάλη των θεών,
είμαι της γνώμης ότι ασχολείται κανείς με τη φύση της σεξουαλικότητάς του στο βαθμό που αυτή τραβάει την προσοχή και τον κάνει να αισθάνεται ξεχωριστός.
Όταν δεν ξεχωρίζεις από τη μάζα για κανένα λόγο, είτε αυτός λέγεται σεξουαλικότητα, είτε ύψος, είτε νοημοσύνη, είτε εμφάνιση, τότε κατά πάσα πιθανότητα δεν ασχολείσαι με τον εαυτό σου και με το γιατί είσαι έτσι όπως είσαι. Όταν όμως είσαι ο Συρανό, τότε ασχολείσαι με τη μύτη σου, επειδή η μύτη σου είναι τόσο διαφορετική από των περισσότερων άλλων ώστε τραβάει την προσοχή (με θετικό ή αρνητικό τρόπο, πάντως την τραβάει). Και όταν είσαι αποκλειστικά ομοφυλόφιλος σε μια κοινωνία που απεχθάνεται την ομοφυλοφιλία, υφίστασαι τέτοιες διακρίσεις (αρνητικές ή και θετικές, αδιάφορο αυτό) και γίνεσαι τόσο δακτυλοδεικτούμενος, ώστε ασχολείσαι κι εσύ με τον εαυτό σου.
Επίσης, έχει γίνει και γίνεται ακόμη τόση συζήτηση από μέρους των συντηρητικών ετεροφυλόφιλων ως προς τα αίτια της ομοφυλοφιλίας, και επιχειρείται τόσο ευρέως να διαδοθεί η άποψη ότι η ομοφυλοφιλία είναι διαστροφή, ανωμαλία, παθολογία ή ότι άλλο παρόμοιο, ώστε είναι εύλογο να επιθυμεί ένας ομοφυλόφιλος να αντικρούσει τα επιχειρήματα αυτής της άποψης, για λόγους αυτοάμυνας.
Kalispera...
Akouw tautoxrona to "voices" tis madonna kai anarwtiemai: mas endiaferoun oles oi "voices" tou perigyrou??prepei na mas noiazei kati parapanw apo ti zwi mas???mou evgale,tolmw na pw,to sygkekrimeno post tin aisthisi enoxis pou lanthasmena pithanws na exoun oi perissoteroi apo emas kathws kai tin amesi anagki gia endelexi dikaiologisi tis "katastasis" mas etsi wste mesw ektenwn epixeirimatwn na tin katastisoume mi aporriptea... !!!
Dld nomizw pws kapoia pragmata ta diamorfwnoume emeis oi idioi...(pws einai to xaraktiristiko paradeigma me ti moda pou de ftiaxnei auti emas alla vice versa :P)kai dh oti afora emas tous idious...
Einai nomizw antilhpto pws prepei pleon na dinoume ligoteri simasia stis "voices" pou mas dimiourgoun tin aisthisi tou anikanopoiitou kai tasi pros apologia...eimaste opws oloi oi alloi kai tautoxrona oi pio diaforetikoi....mia enotita diaforetikwn katastasewn kai pragmatwn pou de zitoun oute diakaiologisi oute tpt pio vathy....APLA YPARXOUN
Πάντως (σόρρυ για το off topic) αυτό που βλέπω είναι ότι ενώ είμαστε πάρα πολλοί οι συνειδητοποιημένοι γκέι στην Ελλάδα, δεν είμαστε καθόλου οργανωμένοι.
Γιατί να το ψάξεις περισσότερο; Είσαι αυτό που είσαι. Και αυτό αρκεί.
Soy αφήνω το ίδιο σχόλιο που άφησα και σε αυτή την ανάρτηση ενός φίλου http://xomeritis.blogspot.com/2008/06/blog-post_29.html, γιατί δεν νομίζω πως έχω να πώ κάτι περισσότερο.
"Αν και πιστεύω στην γενετική προέλευση, νομίζω είναι ύποπτη γενικά όλη αυτή η συζήτηση. Η γενετικά προερχόμενη ομοφυλοφιλία, σε λίγα χρόνια θα "γιατρεύεται" με προγεννητικό γονιδιακό έλεγχο, η επίκτητη ομοφυλοφιλία θα "γιατρεύεται" με φάρμακα και ψυχοθεραπεία???
Ας μάθουμε να αποδεχόμαστε το κοινωνικά διαφορετικό ως μέρος της βιοποικιλότητας της έμβιας ζωής στη Γή. Η συνειδητή ή γενετικά προκαθορισμένη σεξουαλική συμπεριφορά κάποιου, δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβίζει ή να ενοχλεί."
Καλό σου απόγευμα
Το γεγονός ότι υπάρχει ομοφυλοφιλία και στα ζώα, εμένα μου λέει κάτι... Βασικά αυτό που πιστεύω είναι ότι υπάρχουν περιπτώσεις και περιπτώσεις. Κάποιοι θα ήταν γκέι σε οποιοδήποτε περιβάλλον και αν μεγάλωναν (αυτό μάλλον ισχύει για τους περισσότερους)και κάποιοι, ίσως πιο λίγοι, επιρρεάστηκαν και από άλλους παράγοντες... Αλλά είμαι πεπεισμένος πως το θέμα κλίνει προς την γονιδιακή αιτιολογία.
Όσο για την ''θεραπεία'', μου ήρθε στο μυαλό η τρίτη ταινία των Χ-ΜΕΝ. Χαχα... Γιατί κάποιος να θέλει να θεραπεύσει τον μαζοχισμό, την προτίμηση των αντρών στις μικρότερες γυναίκες, τα φετίχ στο σεξ...? Το ίδιο μάταιο βρίσκω και την ''γιατρειά'' της ομοφυλοφιλίας... Άσε υπάρχουν πολύ πιο ουσιώδεις ''θεραπείες'' τις οποίες θα έπρεπε να ανακαλύψει η επιστήμη... Εγώ ένα έχω να πω :
Μ' ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ GAY !!!
Βρέ που είσαι ????????????
Αυτό είναι το αγαπημένο μου ποστ του κολλητού μου και το θεωρώ από τα πιο πετυχημένα σε ανάλυση και παρουσίαση. Δεν πιστεύω πως είναι κακό να εξερευνά κανείς την "ανησυχία" του για τη σεξουαλική του ταυτότητα από τη στιγμή που καθημερινά βιώνει την αγωνία ή το άγχος που του δημιουργεί η αντίδραση του κοινωνικού και οικογενειακού του περίγυρου γι' αυτήν. Και σαφώς πιστεύω πως όλοι μας είμαστε σε κάποιο βαθμό περήφανοι για το ότι είμαστε gay, bi ή trans και πως δεν υπάρχει "πρέπει" ή "δεν πρέπει" στην εσωτερική αναζήτηση και ούτε υποδηλώνει κομπλεξισμό.
Mailo(R), ο Φοίβος είναι στην πόλη του για το καλοκαίρι και είναι απασχολημένος με δουλειές γι' αυτό και δεν απαντάει!
Κώστα, δεν ξέρεις πόσο συμφωνώ στο ότι είμαστε ανοργάνωτοι. Όμως φαντάζομαι πως ξέρεις τους προφανείς και μη λόγους που ισχύει αυτό ;)
Καλό καλοκαίρι μάγκες και μάγκισσες! :P
Το τραγούδι του Τζίμη το άκουσα όλο.. λέει αλήθειες όπως και να το πάρει κανείς.
Σχετικά τώρα με το θέμα μας, νομίζω ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός, ότι επιλογές και να κάνει. Υπάρχουν άτομα που δεν είναι απόλυτοι gay, άλλοι πάλι που δεν είναι απόλυτοι str8.
Δεν είναι θέμα επιλογής γιατί όπως λες και συ θα ξέραμε το σημείο που έγινε αυτή η επιλογή. Απο την άλλη δεν είναι εντελώς "γονιδιακό". Υπάρχει μια τύπου προδιάθεση, η οποία κάτω απο χιλιάδες παράγοντες, καταστάσεις και προυποθέσεις σταδιακά μετατρέπεται σε στάση ζωής. Μπορεί όμως και όχι. Το σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει ΜΙΑ αλήθεια πίσω απο όλα αυτά. Είναι τόσο μαγικό, γιατί είναι και τόσο περίπλοκο..
Asxeto me to 8ema alla prepei na r8w na mou dei3eis thn gay zwh sth larisa giati 4 xronia xampari de phra san foitiths ekei :p
Πριν απ’ όλα θέλω να σας ευχαριστήσω ΌΛΟΥΣ, που μέσα στη ζέστη μπήκατε στον κόπο όχι μόνο να διαβάσετε το ποστ, αλλά και να απαντήσετε!
Όπως είπε και ο glengolars το καλοκαίρι δούλευα, σχεδόν επί 24ώρου βάσης, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να παρακολουθώ το μπλογκ. Ωστόσο τέθηκαν ερωτήματα και λίγο έως πολύ οι απαντήσεις δόθηκαν. Επιφυλάσσομαι όμως, με αφορμή δύο σχόλια που διάβασα, να γράψω κι ένα follow-up ποστ, για τους λόγους που με οδήγησαν να γράψω το τρέχον.
Σας ευχαριστώ όλους και πάλι και σας φιλώ!
Γειά σου Φοίβο,
Επέτρεψέ μου να προσθέσω my two cents (όπως λένε και τα αμερικανάκια), στο ανεξάντλητο ζήτημα που έχεις ανοίξει.
Προσωπικά, πιστεύω ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ομοφυλόφίλων γεννιέται, αν όχι 100% gay τουλάχιστον με μία προδιάθεση προς την ομοφυλοφιλία.
Υπάρχει γονίδιο ομοφυλοφιλίας? Μπορεί και να υπάρχει. Οι gay εξάλλου αποκτούν παιδιά (πολλες φορές μέσα από γάμους φαρσοκωμωδιές...), άρα το γονίδιο της ομοφυλοφιλίας -αν υπήρχε- δεν θα εξέλιπε.
Ωστόσο, υποστηρίζεται τελευταία η άποψη ότι η ομοφυλοφιλία δεν έχει να κάνει μόνο με τα γονίδια αλλά και με τις χημικές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια της κύησης.
Έχω παρακολουθήσει μάλιστα και σχετικό ντοκιμαντέρ. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, μεταξύ διδυμων αδερφών, αν ο ένας είναι gay o δεύτερος έχει 50% πιθανότητες να είναι επίσης gay.
Όπως και να' χει, συμφωνώ με την άποψή ότι το ζητούμενο δεν είναι να εξηγηθεί επιστημονικά η ομοφυλοφιλία, με την ίδια λογική που δεν ενδιαφέρουν την επιστήμη οι αριστερόχειρες.
Γειά σου Φοίβο,
Επέτρεψέ μου να προσθέσω my two cents (όπως λένε και τα αμερικανάκια), στο ανεξάντλητο ζήτημα που έχεις ανοίξει.
Προσωπικά, πιστεύω ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ομοφυλόφίλων γεννιέται, αν όχι 100% gay τουλάχιστον με μία προδιάθεση προς την ομοφυλοφιλία.
Υπάρχει γονίδιο ομοφυλοφιλίας? Μπορεί και να υπάρχει. Οι gay εξάλλου αποκτούν παιδιά (πολλες φορές μέσα από γάμους φαρσοκωμωδιές...), άρα το γονίδιο της ομοφυλοφιλίας -αν υπήρχε- δεν θα εξέλιπε.
Ωστόσο, υποστηρίζεται τελευταία η άποψη ότι η ομοφυλοφιλία δεν έχει να κάνει μόνο με τα γονίδια αλλά και με τις χημικές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια της κύησης.
Έχω παρακολουθήσει μάλιστα και σχετικό ντοκιμαντέρ. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, μεταξύ διδυμων αδερφών, αν ο ένας είναι gay o δεύτερος έχει 50% πιθανότητες να είναι επίσης gay.
Όπως και να' χει, συμφωνώ με την άποψή ότι το ζητούμενο δεν είναι να εξηγηθεί επιστημονικά η ομοφυλοφιλία, με την ίδια λογική που δεν ενδιαφέρουν την επιστήμη οι αριστερόχειρες.
μόλις εντόπισα το blog σου και διαβάζω..
εύγε!!
Ρε παλιοαδελφές,
δεν γεννηθήκατε αδερφάρες, γίνατε στην πορεία.
Αλλά μπορείτε να γιατρευτείτε.
10 σφαλιάρες την ημέρα και έρχεστε στα ίσα. Λουκρητίες. Καλτσοδέτες. Λούγκρες.
@Ανώνυμος
εγώ γουστάρω γαμήσι και ξύλο θες να την βρούμε τα 2 μας?
Ανάρτηση Σχολίου