Τον τελευταίο καιρό συζητώντας με φίλους, γνωστούς και συμφοιτητές, διαπιστώνω ένα γενικευμένο άγχος. Ένα παραλήρημα και μια αίσθηση ότι ο χρόνος τρέχει απειλητικά γρήγορα.Οι ρυθμοί τους έχουν αλλάξει. Έχουν βάλει πέμπτη και τρέχουν όλοι μανιωδώς σε έναν αγώνα ταχύτητας χωρίς τερματισμό. Έχει χαθεί η έννοια των ανέμελων φοιτητικών χρόνων. Έχουν πάψει να μας αφορούν θέματα του «τώρα». Όλοι κοιτάζουν μπροστά. Ίσως τόσο μπροστά ώστε να μην διακρίνουν αυτό που προσπαθούν να δουν. Προσπαθούν να προλάβουν κάτι. Να προφτάσουν αυτό που έρχεται. Να αποφύγουν το να μείνουν πίσω.
Έχω ακούσει να λένε για «τον άντρα της ζωής τους», για γάμους και παντρειές. Έχω ακούσει να λένε για σταθερή εργασία και μεροκάματο. Έχω ακούσει να λένε για οικογένεια και παιδιά. Έχω ακούσει να λένε για όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που κάθε άνθρωπος ονειρεύεται να χαρίσει στον εαυτό του, αλλά σε μεγαλύτερη ηλικία.
Μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι τα παιδιά που ένα εξάμηνο πριν ήταν ακόμα «παιδιά», ξαφνικά αποφάσισαν να μεγαλώσουν.
Νιώθω ορισμένες στιγμές (ίσως σε αυτό να φταίει ότι η δική μου σχολή είναι εξαετούς φοίτησης, ίσως απλά ότι αρνούμαι να μεγαλώσω) ότι η Χώρα του Ποτέ που είχαμε χτίσει στη Λάρισα έχει αρχίσει να ερημώνει... Τα «χαμένα παιδιά» έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν κι εγώ να μένω πίσω, φωνάζοντας με όλη τη δύναμη της σιωπής μου “No Wendy, don’t go!!”. Προσπαθώντας ίσως να κρατήσω πίσω και τη δικιά μου νιότη. Γιατί φοβάμαι να μεγαλώσω. Φοβάμαι ότι αν αφήσω τον εαυτό μου να φύγει από αυτήν την Χώρα του Ποτέ, θα αρχίσει να ψάχνει το Αύριο. Τα προβλήματα μου δε θα είναι το «κρυφτό με τον Hook». Θα πρέπει να στεναχωριέμαι και να αγχώνομαι για πράγματα που τώρα μου φαίνονται μακρινά και ανούσια. Θα πρέπει τα ψέματα που θα λέω να μην είναι παιδικά αστεία, αλλά δόλιες και στοχευόμενες παγίδες. Θα πρέπει αυτά που λέω να μην είναι οι σκέψεις μου, αλλά οι καθρέφτες όσων οι άλλοι θέλουν να ακούσουν. Θα πρέπει -για να κερδίσω- να μην τρέξω δίκαια, αλλά να χρησιμοποιήσω κάθε μέσο που θα μου δίνεται.
Κι όμως, τώρα που βλέπω τη ζωή ακόμα από ψηλά, όλα αυτά μου φαίνονται ένα παιχνίδι. Ίσως δύσκολο, αλλά παιχνίδι. Το Αύριο, το Γιατί, το Πώς. Ένα πολύ καλά στημένο και δύσκολο παιχνίδι που μπορώ να παίξω. Κοιτάζοντας όμως τους «μεγάλους» γύρω μου, παρατηρώ ότι σταμάτησαν να το βλέπουν ως παιχνίδι. Σταμάτησαν να βλέπουν τη χαρά που κρύβει μέσα τους το παιχνίδι και αφοσιώνονται στο να το «κερδίσουν». Για να φτάσουν πού; Στο τέρμα; Και μετά; Μετά τι θα κάνουν; Όταν το παιχνίδι θα έχει τελειώσει και όταν θα έχουν χάσει τη χαρά ακόμα και των αποτυχιών...
Και συνειδητοποιώ πως όλη αυτή η μανιακή καταδίωξη του αύριο πηγάζει από το γεγονός ότι είμαστε πλέον στο 4ο έτος. Το τελευταίο έτος για τους περισσότερους της παρέας μου. το έτος που «κλείνουν» παλιούς λογαριασμούς, χωρίς να ανοίγουν καινούριους, γιατί απλά δεν τους φτάνει ο χρόνος που έχουν στη διάθεση τους (και γενικά στη Λάρισα και ειδικά, λόγω υποχρεώσεων/εργασιών κτλ κτλ)
Πριν αφήσω το ποτάμι κι εγώ να με παρασύρει, θα φωνάζω! Θα φωνάξω σε όλους να μείνουν μαζί μου. Εδώ πίσω. Θα αφήσω τον φόβο μου να γίνει η ασπίδα μου! δε θα μεγαλώσω! Όχι πριν εξαντλήσω κάθε μου εναλλακτική. Μου αρέσει πολύ περισσότερο εδώ. Ακόμα κι αν χρειαστεί να μείνω μόνος στο τέλος, θα έχω συντροφιά μου την νεραϊδόσκονη και τη φοιτητική μου ζωή. Μέχρι το τελευταίο λεπτό που θα είμαι στη Λάρισα...
33 τον άκουσαν...:
http://filippidisyannis.blogspot.com/
πήγαινε εδώ, στο blog του φίλου μου του γιάννη, διάβασε την τελευταία του ανάρτηση, και βρες και διάβασε το σχόλιό μου.
τέτοια σύμπνοια απόψεων βρε φοίβο μου!
φιλιά πολλά
Σήμερα σε ανακάλυψα τυχαία. Διάβασα αρκετά απο αυτά που γράφεις και τα γράφεις πολύ ωραία.Σκέφτηκες να γράψεις κανένα βιβλίο??? Θα επιδιώκω να σε διαβάζω γιατί είναι ωραίο να βλέπεις προβληματισμένα άτομα. keep going :)
Απόσπασμα από σχόλιο του morfeas:
"Δεν είμαστε ίσοι μπροστά στη ζωή, δεν γεννιόμαστε όλοι με τις ίδιες ευκαιρίες. Και για αυτό όσοι παλεύουν και καταφέρνουν να ακουμπήσουν το όνειρό τους λίγο στην άκρη του, νιώθουν τέτοια μεγάλη χαρά. Όποτε κι αν το καταφέρουν."
Κι αυτοί που τρέχουν, που μάχονται, που παλεύουν κ το μόνο που καταφέρνουν είναι να απομακρύνονται;;;
Αυτοί τι νιώθουν άραγε;
@ανώνυμος
Κατ' αρχάς να σε ευχαριστήσω. Ακόμα κι όταν όσα γράφεις δεν είναι παρά αποτυπώματα της ζωής σου στο χαρτί, είναι όμορφο να λαμβάνεις θετική ανταπόκριση...
Δεν έχω θελήσει να γράψω βιβλίο. Έχω σκεφτεί πως θα ήταν αν το προσπαθούσα. Και μπορώ να σου το εγγυηθώ πως θα ήταν μια αποτυχία. Όταν προσπαθήσεις να βάλεις ένα ρυάκι μέσα σε ένα κανάλι, να περιμένεις να χάσει το κρυστάλινο του χρώμα, να χάσει τη ζωή και την ομορφιά του...
Κάπου έγραψες οτι ένας κινητήριος παράγοντας είναι και ο εγωισμός μας. Σωστά! ΑΛΛΆ! Δεν είναι άσχημο να είμαστε δέσμιοι του ίδιου μας του ευατού? Γιατί να συγκρινόμαστε πάντα με τις "ευκαιρίες" των άλλων? Απο τη στιγμή που κάποιος αντιλαμβάνεται τις δικές του ίσως κατώτερες ευκαιρίες δεν έχει παρά να κάνει το καλύτερο που μπορεί με τις ευκαιρίες του και να τις "αυγατίσει" Γιατί και οι άλλοι με τις περισσότερες και καλύτερες δεν σημαίνει οτι είναι πιο τυχεροί. Και φυσικά ούτε καλύτεροι επειδή κάτι τους έτυχε καλύτερο. Ασε που πολλοί επαναπάυονται και τις χαραμίζουν άδικως. Π.Χ. Για σένα μετράει ο αυτοδημιούργητος ή ο πλούσιος κληρονόμος σε στυλ Πάρις Χίλτον? Και φυσιολόγικός να ήτανε και όχι Πάρις πάλι δεν του άνηκει κάτι. Ίσα- ίσα δεν έχει την ευκαιρία να αποδείξει τον ευατό του και παραμένει στάσιμος. Είμαι κοπέλα και είμαι straight. Το γεγονός οτι είσαι gay στο μόνο που με προδιαθέτει απέναντί σου είναι το θετικό οτι είσαι ακομπλεξάριστος και γνωρίζεις το τι θέλεις, και άτομα ακομπλεξάριστα είναι πιο αυθεντικά.
Ίσως να πήρα λίγο αυθαίρετα το λόγο για τα παραπάνω αλλά για να αλλάξουμε θέμα σου προτείνω ένα βιβλίο που υπάρχει το
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΥΣ ΟΜΟΤΕΧΝΟΥΣ
ΠΟΛΥ ΜΗΛΙΩΡΗ
Σε περίπτωση που θέλεις να δοκιμάσεις. Να σαι καλά
Εγώ έχω φτάσει το έκτο έτος μιας σχολής τετραετούς φοίτησης και βιώνω έντονα αυτά που γράφεις. Με συγκίνησες!
Πάω να προσπαθήσω να διαβάσω τώρα!!
Δεν ξέρω φίλε μου.
Μακάρι να είχα όλες τις απαντήσεις, ακόμα και τις πιο δύσκολες...
Χμμμ...
Μιλας εσυ???Εγω τι να πω ρε???
Που ειμαι ο απολυτος ξεφτιλας και ακομα μα ακομα μα ακομα μα ακομα (Απο το 2000) ενα γαμωπτυχιο δεν εχω παρει?Και ναι...τα 2 πρωτα χρονια γαμησε τα γιατι δεν πατησαμε...κυριολεκτικα...(Μας εφαγε...η Αθηνα)...μετα???
Εγω σε πιανω..
Απο την μια στανταρ καριολιζεις να ερθει η ωρα και η στιγμη να παρεις πτυχιο και απο την αλλη δεν θες με τιποτα...
<--παραληρει...Εσυ φταις..εσυ ξεκινησες φοιτητο-ποστ
Γιατι???Τι ζηταω..ενα πτυχιο...
Ασχετο..σημερε με πηρε η αδερφη του κολλητου μου (επειδη ξερει πως λυνω και δενω στα ΤΕΙ -οχι για μενα..για ολους τους αλλους-) να της βρω λεει κοπελα να την πληρωσει να παει τον Ιουνη να της περασει μαθηματα....και ερωτω...ξερεις ποσοι εχουνε παρει πτυχια με μπινιες???Θα το κανω..γιατι ειπαμε λυνω και δενω...αλλα σε εμενα γιατι δεν μπορω να το κανω???εεε?....
Αχ.....ειναι σκατα να εισαι φοιτητης...
@ανώνυμος (-η)
Σ' ευχαριστώ ακόμη μία φορά. Πρέπει όμως να ξέρεις (και νομίζω πως αυτό θα πρέπει να πάρει την έκταση ολόκληρου post και όχι απλού σχολίου) πως για να καταφέρω να αγγίξω τον σημερινό (ακομπλεξάριστο για σένα) τρόπο σκέψης, έπρεπε πρώτα να αντιμετωπίσω τόσο τα δικά μου κόμπλεξ, όσο και τα κομπλεξ των γύρω μου! Είναι δύσκολο να δέχεσαι κριτική (κυρίως άσχημη) για κάτι που δεν αποτελεί επιλογή σου!
Το βιβλίο που μου πρότεινες θα βρίσκεται Δευτέρα πρωί στα ράφια της βιβλιοθήκης μου, με την προοπτική να διαβαστεί το συντομότερο δυνατό!
Σ' ευχαριστώ και πάλι κ ελπίζω να ξαναδώ τα σχόλια σου...
@revqueer
Γλυκέ μου, δεν μπορείς να φανταστείς ΠΟΣΟ χαρούμενο με έκανες! Αν το post μου ήταν έστω και στο ελάχιστο ένα κίνητρο για να διαβάσεις, νιώθω πολύ ευτυχής!!
Απλά ζήτα το μου και θα ανεβάσω πολλά τέτοια παρόμοια post! :Pp
@morfeas
Δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις! Θα έχανες τη χαρά της ανακάλυψης και της μάθησης... ;-)
@Jojee-kun Gosha
Δεν είναι και τόσο άσχημα να είσαι φοιτητής!
Άσχημα είναι όταν χάνεις την εμπιστοσύνη στον εαυτό σου ότι μπορείς να καταφέρεις να τελειώσεις αυτό που άρχισες!
Μην αφήνεις τον εαυτό σου να χάνει τη φλόγα που κρύβει μέσα του... ;-)
"χάνεις την εμπιστοσύνη στον εαυτό σου ότι μπορείς να καταφέρεις να τελειώσεις αυτό που άρχισες!" se ayti ti fasi eimai ego tora!
aaaaaaa to ksexasa:P
poli oraio videaki!!!
Έτσι είναι.
Τα φοιτητικά χρόνια περνάνε και πλέον στον τελευταίο χρόνο τα πάντα είναι διαφορετικά.
Κάθομαι και αναπολώ πολλές φορές την απέραντη ξεγνοιασιά των πρώτων εκείνων αξέχαστων ημερών που δε σε ένοιαζε τίποτα. μα τίποτα. παρά μόνο να περάσεις καλά...
φιλί φοίβο!
Καταρχας να θεωρεις τον εαυτο σου τυχερο που μπορεσες και εζησες ηδη 4 χρονια φοιτητικα. Καλως η κακως η φοιτητικη ζωη ειναι πολύ ωραια και ανεμελη εγω εχω προλαβει να ζησω μονο 1 χρονο φοιτητικη ζωη καθως εκτοτε δουλευω συνεχως και προσπαθω να συνδυασω και τα 2.
Δε θελω να σε ταραξω αλλα ναι, με το που θα τελειωσει η σχολη σου (αφου εχεις την δυνατοτητα μεχρι τωρα και συντηρουν αλλοι-εαν καταλαβα καλα) θα δεις ο ολη η ζωη ειναι ενας αγωνας ταχυτητας μια εξισωση χρονου και χρηματος στην οποια προσπαθεις μηπως και μπορεις να βαλεις ενα μικρο κλασματακι προσωπικης ζωης.
Αλλα να σου πω και κατι ειναι η φυσικη εξελιξη, οι περισσοτερες γυναικες παντρευονται 26-30 αν εχουνε τελειωσει γυρω στα 23-24 ειναι λογικο οτι θελουν να "σοβαρευτουν". Τα αγορια θελουν να ξεμπερδευουν με στρατους κτλ για να μπορεσουν να εδραιωθουν σε μια καλη δουλεια και να εχουνε προοπτικες και status σε μια κοινωνια φτιαγμενη απο χρημα.
Δε ξερω γιατι σου κανει τοση εντυπωση?
Μηπως αρνεισαι να μεγαλωσεις πεισματικα?
Αυτη ηταν η χωρα του ποτε.
Οι Αντιρησσιες.
Ο εξ ουρανού με κάλυψε απολύτως.
Μερικοί είχαν/έχουν την πολυτέλεια να ζουν μια φοιτητική ζωή, να θέλουν την παράτασή της, εξαρτώμενοι από τους άλλους ίσως, να μη θέλουν να μεγαλώσουν και να θεωρούν "μανιακή καταδίωξη" την πορεία που ακολουθούν οι άλλοι για να ανταπεξέλθουν (επειδή η ζωή είναι πολύ δύσκολη εκεί έξω, αν δεν έχεις πλάτες, και δεν λαϊκίζω τώρα πίστεψέ με!). Για όλους τους υπόλοιπους από εμάς ίσως δεν ήταν έτσι τα πράγματα, ίσως για το καλύτερο βέβαια. Δες γύρω σου πόσοι 30αρηδες ζουν στο ίδιο σπίτι με τους γονείς τους, πόσοι κληρονόμησαν ένα σπίτι από τους δικούς τους και κάθονται εκει, κι όχι μόνο η κατοικία, ποσοι είναι συη δουλειά του πατέρα τους, πόσοι βρήκαν δουλειά με κονέ και μέσον. Για τους άλλους που δεν έχουν "στον ήλιο μοίρα" ναι η νεραϊδόσκονη δεν αρκεί!
&σίγουρα μπορείς να'χεις παιδική καρδιά ακόμη κι αν κάνεις πιο "σοβαρές" επιλογές στη ζωή σου. Ακόμη κι αν έχεις "μεγαλώσει" που εσύ το θεωρείς μεμπτό. Οι στιγμές, οι μικρές στιγμές αν έχουν νόημα, ποιότητα και παιδική αθωότητα, όπως αφήνεις να εννοηθεί, είναι που διαποτίζουν ολη μας τη ζωή και την ομορφαίνουν. Ας μην είμαστε άπληστοι. Δεν χρειάζεται να είναι όλη μας η καθημερινότητα έτσι! Τριαλαλό τριαλαλά! Ίσως αυτοί για τους οποίους μιλας απλά δεν εχουν την πολυτέλεια να συνεχίσουν άλλο στον "κόσμο" σου, αυτό το σκέφτηκες; Σκέψου -για να γυρίσω και σε δικές μας συζητήσεις που κάναμε στο msn- αν τλκ κι εσύ άφησες τον εαυτό σου να "παρασυρθεί" και να μοιράσει τη νεραϊδόσκονη σου γύρω του. Ή αν κλείστηκες στο καβούκι σου απογοητευμένος, πράγμα που το'πες και σε παρελθόντα ποστς σου. Γιατί το να κρατάς τη νεραϊδόσκονη για τον εαυτό σου και μόνο δεν λέει τπτ, λέει;
(από αγάπη στα "ψάλλω" και το ξέρεις)
@Equilibrium
Γλυκέ μου Equilibrium δεν θα ποτέ -ειδικά από εσένα- να παρερμηνεύσεις κατ’ αυτόν τον τρόπο το post μου!
Σαν φοιτητής έχω μάθει να κάνω μια ιδιαίτερα λιτή ζωή, χωρίς πολλά έξοδα, χωρίς φώτα, ξέφρενη διασκέδαση, σπατάλη και κυρίως χωρίς τη βεβαιότητα του αύριο! Δε μου άρεσε ποτέ σαν όρος, αλλά μάλλον ανήκω κι εγώ στα «χωρίς μοίρα παιδιά». Η δουλειά του πατέρα μου δεν είναι κάτι που μπορώ να «κληρονομήσω», τα οικονομικά του γνωρίζω πως μου επιτρέπουν να σπουδάσω ΜΌΝΟ για τα 6 χρόνια που προβλέπει η σχολή μου και το «μετά» είναι γεμάτο αβεβαιότητα! Ποτέ δεν βασιζόμουν στις πλάτες του πατέρα μου! Πάντα έψαχνα και ψάχνω τρόπους να καλύπτω -στο βαθμό που μπορώ- τις ανάγκες μου.
Δεν κατηγόρησα τους φίλους μου για τις ώρες διαβάσματος! Εγώ διαβάζω περισσότερο. Δεν τους κατηγόρησα για τα όνειρα που κάνουν. Εγώ κάνω περισσότερα. Δεν τους κατηγόρησα για τα σχέδια που έχουν! Αντιθέτως μάλιστα, είπα πως είναι κάτι πολύ όμορφο και κυρίως αυτό που ο καθένας θέλει για τη ζωή του!
Αυτό που κατηγόρησα είναι ότι πλέον στις αποφάσεις τους έχει εκλείψει ο συναισθηματισμός. Έχει χαθεί η παιδική αθωότητα και όλα κρίνονται με γνώμονα το χρήμα, την επιτυχία, το κέρδος! Οι σοβαρές επιλογές είναι λογικό να γίνονται τώρα που η ζωή μας είναι σε ένα μεταίχμιο. Αυτό που με προβλημάτισε όμως και με έκανε να γράψω το post είναι ότι οι επιλογές γίνανε ο αυτοσκοπός! Το βαθύτερο νόημα τους έχασε το χρώμα του και έγινε ένα στεγνό και σκληρό υλικό πάνω στο οποίο θα «στηθεί» μια ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ζωή (πόσο παράλογο μου ακούγεται).
Με άλλα λόγια είναι αυτό που λέγαμε κάποτε για τα ταξίδια στο εξωτερικό: Κάποιοι νιώθουν «άτυχοι» που είναι αναγκασμένοι να αφήνουν το σπίτι τους τόσο συχνά, ενώ άλλοι νιώθουν τυχεροί που βλέπουν (έστω και από το παράθυρο του αεροπλάνου) πράγματα που ο μέσος άνθρωπος ίσως να μην έχει τη δυνατότητα να δει ποτέ!
Ένιωσα απογοητευμένος που έμεινες στις λέξεις και δεν προσπάθησες να μπεις στο συναίσθημα μου την ώρα που διάβαζες το post… Ειλικρινά...
(ελπίζω να κάλυψα και τον x-oyranoy)
@comingthrough
Μην το κάνεις! Ή αν το κάνεις, τότε φρόντισε να μάθεις όσα περισσότερα μπορέσεις από αυτό!
(το video είναι promo της νέας ταινίας της Disney: TinkerBell – είμαι εντελώς gay :Pp)
@foolish cloud
Κατ’ αρχάς νιώθω υπερήφανος (και το εννοώ) που σχολιάζεις στο blog μου!
Αυτό που ήθελα να βγει από το post δεν ήταν μια «γλυκιά ανάμνηση» όσων έζησε ο καθένας, αλλά η πεποίθηση ότι πάντα μπορούμε να είμαστε «φοιτηταριό», ακόμα κι όταν ο κόσμος γύρω μας στενεύει ασφυκτικά!
Και στο blog σου βλέπω ότι εσύ το κάνεις! Ένας λόγος παραπάνω που χαίρομαι που απάντησες...
Τεντώνοντας τα χέρια μου και κουνόντας τα δάχτυλα μου σε στυλ "κου-πε-πε" αλλά σε fast forward...
σου λέω πως:
"Με-νου-με πά-ντα παι-διάαααααα"
(την σκότωσα την περιγραφή ;))
Μικρέ μου η παγίδα είναι να μπεις σε αυτή τη διαδικασία χωρίς να το καταλαβαίνεις. Όσο έχεις συναίσθηση του τι κάνεις και πως θες να το κάνεις, θα μπορείς να "ζυγίζεις" την παιδικότητα και την ωριμότητα σου καλύτερα! :)
Φιλάκιαααααααααα
@aspoy
Γυρισέεεεεε!! Γυρισέεεεεε!!
(Μουσικό χαλί από καμπάνες που χτυπούν χαρμόσυνα, ένα γενικό πλάνο, πάνω από μια πλατεία που ο κόσμος χαρούμενος πετάει ροδοπέταλα! Και η κάμερα zoomάρει, πιο μέσα... Και στο κέντρο ο Apsoy!!! – Γύρισε! Είναι μαζί μας! Είναι γεγονός!)
Το ξέρω γλυκέ μου πως κι εσύ, όσα όπλα κι αν σε βάλουν να κουβαλήσεις, θα βρίσκεις τον τρόπο σου να τα κάνεις να ανθίζουν λουλούδια από τις κάνες τους!
(By the way, που ήσουν τόσο καιρό!? Μη μου πεις πως παίζατε κρυφτό με τα υπόλοιπα «Χαμένα Παιδιά», τελείωσε το παιχνίδι και ξεχάστηκες να «ξεκρυφτείς»? :Pp)
@phoebus
καλέ μου μάλλον εσύ παρερμήνευσες το σχόλιό μου. Δεν είχε προσωπική αναφορά προφανώς για να απολογηθεις επι προσωπικου. Δεν ξέρω πως ζεις σαν φοιτητής, ή αν στηρίζεσαι σε ξένες πλάτες. Απλά σου αντιπαρέβαλλα τι κάνουν οι άλλοι που δεν μπορούν να παραμείνουν στον κόσμο σου. Ούτε είπα τπτ για τη μελέτη.
Πιστεύω στο μέτρο. Και γιαυτο μίλησα για στιγμές με νεραϊδόσκονη. Ο συναισθηματισμός δε μετράται για να δεις ποσο εχουν ή οχι, ούτε το ότι θέλουν να κάνουν οικογένεια (και να τη ζουν μεσα απο μια σταθερη εργασια αυτους τους "χαλεπους" καιρους της τρομακτικης ανεργιας) σημαίνει πως αυτομάτως στερούνται συναισθηματισμού. Χρήμα και επιτυχία: πότε έγιναν μεμπτά, όταν επιδιώκονται στα πλαίσια του μέτρου (να ζήσω την οικογένειά μου) κι αποκτώνται με νομιμο τροπο και τον ιδρωτα μας; Εσύ δλδ θες να γίνεις ένας αποτυχημένος γιατρος; Ποτε αυτά τα κινητρα στερουνται της δυνατοτητας να συνοδευονται απο συναισθηματισμο και γινονται τα "κακα" κριτηρια;
Προτεινεις δλδ να συνεχιστουν επ'απειρον τα ανεμελα φοιτητικα χρονια; (δεν νομιζω) Τι ειναι ομως ανεμελια; Το μη μεγαλωμα; Η μη ωριμανση; Η σου ειπε καποιος οτι ωριμοτητα και παιδικη αθωοτητα δεν μπορουν να περπατουν χερι-χερι; Τι σημαινει οτι αρνεισαι να μεγαλωσεις;; Σκεφτεσαι οπως ενα παιδι;(δεν νομιζω) Κοιτα χαριν "λυρικοτητας" να μην τα ισοπεδωνουμε ολα. Αλλο παιδικη αθωοτητα στη σκεψη κι αλλο ειμαι παιδι (αφου οι άλλοι, η παρέα σου, είναι πια "χαμενα παιδια")... Δεν ηξερα το οτι "μεγαλωνω" οπως προτεινει σημαινει: λεω ψεματα που "ειναι δολιες και στοχευμενες παγιδες" "χρησιμοποιω καθε μεσο" "αυτα που λεω δεν ειναι σκεψεις μου αλλα οι καθρεφτες οσων οι αλλοι θελουν να ακουσουν".. Τοτε ούτε καποιοι απο μας μεγαλώσαμε με βάση αυτή σου τη προσέγγιση!
Διαφωνώ. Μεγαλώνω δεν σημαίνει γίνομαι και χειρότερος. Δε σημαινει εξαντλητικος προγραμματισμος και απουσια αυθορμητισμου. Νομιζω οτι ειναι πιο απλα τα πραγματα. Για σενα το τελος της φοιτητικης σου ζωής οπως λες αργει ακομη (είναι σε δυο χρονια) ομως αυτων εφθασε (γιατι ειναι 4οετεις αλλης σχολης προφανως) και σε αγχωνει η επερχομενη μοναξια.
(Η σύγκριση δε με τα ταξιδια ατυχής γιατί δεν ειπώθηκε έτσι η φράση, απ'τη μια, από την αλλη, κι εγω ειμαι μαζι σου σε αυτο οπως το θετεις εξυπνα, προφανως δεν τιθεται θεμα επιλογης για μενα, αν θελω να'μαι με τους τυχερους ή τους ατυχους)
Σόρρυ που σου προκάλεσα απογοήτευση αλλά οπως βλέπεις δεν ημουν ο μονος που δεν το πιασα ακριβως οπως ηθελες να το περασεις.. Τλκ ξερεις; μάλλον συμφωνούμε αλλά δεν γιναμε κατανοητοί. Συμβαίνει καμια φορα :)
@equilibrium
Λυπάμαι που αυτό το post γίνεται πεδίο αντιπαράθεσης... Ίσως να ήθελα κάτι τέτοιο σε άλλα posts, αλλά όχι στο συγκεκριμένο!
Θα περιοριστώ μόνο να διασαφηνίσω ορισμένα σημεία:
1. Το post "απεικονίζει" κυρίως άτομα κοντινά μου, τα οποία ορισμένες φορές δεν χάνουν το μέτρο, αλλά χάνουν τον ρομαντισμό που τα διέκρινε. Οι στιγμές «νεραϊδόσκονης» ήταν ο κανόνας και όχι οι φαεινές εξαιρέσεις. Η σκέψη στροβιλιζόταν στο τώρα, στο «εμείς». Το αύριο ήταν ένα όνειρο, το οποίο χτίζαμε (ατομικά και ομαδικά) με κομμάτια από τα μικρά όνειρα που κάναμε. Σαφώς και το χρήμα, η επιτυχία, η οικογένεια δεν έβγαιναν απ’ έξω, αλλά δεν έπαιρναν τη μορφή αγχωτικού τέρατος που κατασπαράζει την ανεμελιά. Γιατί ανεμελιά δε σημαίνει ανευθυνότητα. Μην είμαστε παράλογοι! Ποτέ δεν είπα κάτι τέτοιο. Γιατί το να κάνεις το καλύτερο που μπορείς -με ελπίδα για το μέλλον- δεν εξισώνεται με το να αγχώνεσαι γι’ αυτό. Γιατί το αύριο είναι αυτό που θα ξεδιπλωθεί μπροστά μας και όχι αυτό που μας δεσμεύει σε όσα θα πρέπει επιτακτικά να κάνουμε τώρα.
Δεν ευχήθηκα ποτέ στον εαυτό μου να γίνω ένας αποτυχημένος γιατρός (όπως ευφυώς είπες). Αλλά δεν έγινε αυτοσκοπός μου. Θέλω να είναι το αποτέλεσμα των συνδυασμένων πράξεων και επιλογών μου και όχι ο στόχος που θα επισκιάζει την πορεία.
2. Δεν νομίζω να ζήτησα πουθενά μέσα στο post από κανέναν να παραμείνει φοιτητής ενώ έχει τη δυνατότητα να πάρει πτυχίο. Αντιθέτως σε κάποια παιδιά της παρέας μου, είμαι εγώ που γίνομαι πιεστικός να διαβάσουν. Γι’ αυτό ακριβώς θα συμφωνήσω μαζί σου ότι καλό θα είναι να μην είμαστε ισοπεδωτικοί, αν και το λέω για τελείως διαφορετικό λόγο! Δε με υποχρεώνει κανένας να γίνω κακός, ψεύτης και υποκριτής μεγαλώνοντας. Αλλά -κακά τα ψέματα- στους χαλεπούς αυτούς καιρούς, δεν είναι μόνο η ανεργία που μαστίζει τους «μεγάλους». Είναι και η υποκρισία και το ψέμα και ο δόλος! Και φοβάμαι ότι αν αφήσω τους φίλους μου να φύγουν από τη «Χώρα του Ποτέ» που χτίσαμε εδώ, θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι με όλα αυτά. Αναπόφευκτα θα πρέπει να συμβεί αυτό! Όπως αναπόφευκτα η Wendy γύρισε πίσω, όσο κι αν την παρακαλούσε ο Peter Pan. Αυτό όμως δε θα μου στερήσει το δικαίωμα να φωνάζω...
3. Έχεις απόλυτο δίκιο ότι με αγχώνει η μοναξιά. Ξέρω όμως ότι θα αργήσει να μου χτυπήσει την πόρτα. Και πέραν τούτου, θα ήμουν πολύ εγωιστής αν η κινητήριος δύναμη μου για να γράψω όσα έγραψα ήταν ο φόβος της μοναξιάς! Πολύ περισσότερο ήθελα να βγει η έκκληση να παραμείνουν παιδιά τα άτομα που αγαπώ, ακόμα κι αν είναι μακριά μου, παρά να μείνουν δίπλα μου... Μπορεί να είμαι αθεράπευτα ονειροπόλος, αλλά δε θα γίνω κλινικά παράλογος.
4. Ελπίζω αυτή τη φορά να σε κάλυψα, ώστε να το «πιάσεις όπως ήθελα να το περάσω» ή τουλάχιστον να προσπαθήσεις. Και να μην μείνεις στα «κενά νοήματος» που η ανεπαρκής συγγραφική μου ικανότητα αφήνει.
5. Ίσως και να διαφωνούμε κάθετα! Και τι πειράζει; Αυτή δεν είναι η ομορφιά της διαφορετικότητας; Όσο -βέβαια- υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός... Όταν χαθεί, τότε η διαφωνία γίνεται στείρα λογομαχία.
Εγώ πάω καπώς αντίθετα. Είμαι 22 και δε σκέφτομαι γάμους και παιδιά, μακρια από μένα. Το μόνο που θέλω είναι να ζήσω σαν φοιτητής μέχρι τα 35. Μετά βλέπουμε για αποκατάσταση...
Τελικά νομίζω ότι είναι πολύ απλό το θέμα. Μεγαλώνοντας πρέπει να βρεις τον καλύτερο δυνατό συνδυασμό* ρομαντισμού και πράξης.
Καλός ο ρομαντισμός, η ανεμελιά και η παιδικότητα, αλλά κάποια στιγμή πρέπει κανείς να δει και τις πρακτικές δυσκολίες της ζωής, χωρίς όμως να χάσει κάθε ίχνος συναισθήματος που έχει μέσα του.
Η χρυσή τομή είναι διαφορετική για τον καθένα.
*μερικοί θα το πουν συμβιβασμό
Μην τους ακούς όλους αυτούς ότι δήθεν αγωνιούν για το μέλλον τους και αγχώνονται επειδή περνάνε τα χρόνια. Από τα 15 τους καριερίστες ήταν και ωφελιμιστές, ψάχνουν να βρουν μια τρύπα να τρυπώσουν, μια ευκαιρία να τακτοποιηθούν, την κατάλληλη περίσταση για να προσκολληθούν. Το ότι κάποιος "δεν έχει στον ήλιο μοίρα" δεν είναι δικαιολογία για να μάθει από τα φοιτητικά του χρόνια να γλείφει και να έρπεται. Από τη φοιτητική μου ζωή θυμάμαι δυστυχώς δύο κατηγορίες: αυτούς που τα είχαν όλα έτοιμα από το μπαμπά και αυτούς που δεν τα είχαν και προσπαθούσαν να τα αρπάξουν. Επέλεξα να μην ανήκω σε καμία από τις δύο - να μην είμαι αδιάφορος, αλλά και να αφήσω κάποια πράγματα να έρθουν από μόνα τους χωρίς να τα πιέζω. Δεν το μετάνιωσα. Τώρα βιώνω ένα επαγγελματικό περιβάλλον και σε διαβεβαιώ ότι τα αρπαχτικά και οι αναρριχητές μόνο τον πρώτο χρόνο χαίρονται. Τελικά δημιουργούν γύρω τους τόσες αντιπάθειες που οι προσπάθειές τους πάντα τους γυρίζουν μπούμερανγκ. Αν είσαι σεμνός και πάντα άψογος στη δουλειά σου, δεν έχεις ποτέ τίποτα να φοβηθείς.
φοίβο, εγώ είμαι που σου έστειλα το μέιλ χτες για συγχαρητήρια. απ¨ότι βλέπω δεν είμαι ο μόνος που έχει εκτιμήσει το ταλέντο σου. πραγματικά είσαι ένας χείμαρρος. λέξεις, συναισθήματα, προβληματισμοί. ειλικρινέστατα νιώθω πολύ τυχερός που έπεσα πάνω στο blog σου. είναι μια όαση και μου δίνει κουράγιο. ξέρω ότι κάπου εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποισαν κι εσένα που πιθανόν να με καταλαβαίνουν καλύτερα. ξέρεις τι λέει ο ramazzotti σαν ένα στίχο; grazie d' esistere
@voltsek
Χαχαχαχα!!! Θα συμφωνήσω απόλυτα, αν το «σαν φοιτητής» είναι μια απλή μεταφορά ;-) (ειδάλλως θα ακούσω τα μύρια όσα από τον Equilibrium)
@κώστας
You got it...
@gay super hero
Νομίζω ότι συμπεριέλαβες και την «γλοιώδη» πλευρά του συνδρόμου της τετραετίας! Κακώς που δεν την ανέλυσα, αλλά -ευτυχώς- δεν υπάρχουν τέτοια παραδείγματα στο άμεσο φιλικό μου περιβάλλον...
Σε βλέπω σαν ένα «παραθυράκι στο μέλλον»!
@tovene592
Κατ’ αρχάς να σ’ ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια!
Κατά δεύτερον να ανταποδώσω, προσθέτοντας και πολλές ευχές για το δικό σου blog.
Και κατά τρίτον να σου αφιερώσω ένα τραγουδάκι με τη σειρά μου: ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ - Σ' ΟΠΟΙΟΝ ΑΡΕΣΟΥΜΕ (ξέρεις εσύ...)
www.arelis.gr
περιεχει το ερωτονομικον
με τις πιο καυτες ιστοριες
gay and straight
Ανάρτηση Σχολίου