Μικρός που είναι ο κόσμος (ή «Ο λύκος κι αν εγέρασε»)

Πριν λίγο έκλεισα το τηλέφωνο, κάθισα στο κρεβάτι και άναψα ένα τσιγάρο, προσπαθώντας να χωρέσω στο κεφάλι μου όσα μόλις άκουσα. Ήταν ένας φίλος από τη Θεσσαλονίκη, ο (ας πούμε) Φίλιππος. Ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερα στενές σχέσεις με τον Φίλιππο. Η γνωριμία μας περιοριζόταν σε μια κοινή παρέα και ένα τηλέφωνο που είχαμε ανταλλάξει προ καιρού, για να μην χαθούμε τελείως. Είναι φοιτητής στη Θεσσαλονίκη και μένει εκεί τα τελευταία 5 χρόνια.

Η αφορμή για να με πάρει ο Φίλιππος τηλέφωνο ήταν το τελευταίο μου post, το οποίο διάβασε και θέλησε να μοιραστεί μαζί μου τη δική του εμπειρία. Από την αρχή του τηλεφωνήματος περίμενα πως θα εντυπωσιαστώ με όσα επρόκειτο να ακούσω, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να φανταστώ τι ακριβώς είχε να μου πει.

Πριν από τρία χρόνια (πριν ακόμα γνωρίσω εγώ τον Φίλιππο) ο φίλος μου είχε την τύχη να μιλήσει με έναν πολύ όμορφο άντρα, ένα πανέξυπνο παιδί, τον (ας πούμε) Πάνο, που μόλις τελείωσε τις σπουδές του στην Κοζάνη, πήγε στη Ζυρίχη για να κάνει έρευνα. Η γνωριμία τους ξεκίνησε με τον παραδοσιακό διαδικτυακό τρόπο, αφού η απόσταση και οι υποχρεώσεις ήταν απαγορευτικές και για τους δύο ώστε να συναντηθούν από κοντά.

Παιδί αυτής της «γνωριμίας» ήταν μια πολύ δυνατή έλξη και από τις δύο πλευρές. Ο Πάνος στο laptop του στη Ζυρίχη κι ο Φίλιππος στα net-café της γειτονιάς, να γεμίζουν τα καλώδια του Web με μέλια, ανταλλάσσοντας γλυκόλογα, υποσχέσεις, ενδόμυχες σκέψεις, συναισθήματα, φόβους, επιθυμίες, όνειρα (ήταν τότε που κολλούσαν τα πάντα στο ίντερνετ! Αυτοί οι δύο μας το σορόπιασαν και κόλλησε το σύμπαν). Ήθελαν πάρα πολύ και οι δύο να συναντηθούν.

Ο καιρός πέρασε, τα παιδιά συνέχισαν να μιλάνε καθημερινά μέχρι που έφτασε η στιγμή της επιστροφής του Πάνου. Η μέρα, αν και η πιο ζεστή του Ιουνίου, ήταν γιορτινή για τον Φίλιππο. Δεν τον ενδιέφερε ούτε ότι θα συναντιόντουσαν για πρώτη φορά μέσα στο αρχιτεκτονικά άθλιο «Μακεδονία», με την «διακριτική» παρέα του αναπόσπαστου από το σκηνικό Κινέζου (που προωθεί την αιχμή της τεχνολογίας στα άχρηστα ηχορυπαντικά μαραφέτια), ούτε η θανατηφόρα διαδρομή του 78Ν (για τους μη Θεσσαλονικείς, το συγκεκριμένο αστικό έχει τέρμα στο αεροδρόμιο, αλλά πρώτα σε κάνει βόλτα σε ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη Θεσσαλονίκη). Ένιωθε την ανάγκη να πάει. Να είναι εκεί για να τον υποδεχτεί. Δεν άντεχε να χάσει ούτε λεπτό από την παρουσία του ανθρώπου που τον μάγεψε τόσο. Και όντως περίμενε στις αίθουσες αναμονής του Μακεδονία επί τρεις ώρες, μέχρι να αφιχθεί η πτήση από τη Ζυρίχη.

Τελικά έφτασε. Ομορφότερος απ’ όσο τον έδειχνε η κάμερα του υπολογιστή, με ένα χαμόγελο που λύγιζε και την πιο άκαμπτη αντίσταση (δεν είχε σκοπό να το παίξει πολύ «εύκολος» ο Φίλιππος), ο Πάνος δεν χρειάστηκε να κάνει πολλά για να καταφέρει να τον φιλήσει σε κάποιο απόμερο σημείο του αεροδρομίου.

Λίγες μέρες αργότερα, ο Πάνος προσκάλεσε τον Φίλιππο στην Κοζάνη. Ο Φίλιππος πήγε και πέρασαν μαζί επτά αξέχαστες ημέρες. Γεμάτες αγκαλιές, φιλιά, χάδια, ατελείωτες συζητήσεις. Μια εβδομάδα αργότερα ήρθε η σειρά του Πάνου να φιλοξενηθεί στου Φίλιππου, στη Θεσσαλονίκη, με τα ίδια ροζ κορδελάκια να τυλίγουν αυτό το όμορφο σκηνικό. Ωστόσο κάτι δεν του άρεσε του Φίλιππου. Ο κολλητός του Πάνου δεν σταματούσε να τον «ενοχλεί» στο τηλέφωνο. Κάθε μέρα, πολλές φορές την ημέρα. Αλλά όταν είσαι ερωτευμένος, οι «ενοχλητικοί φίλοι» είναι το τελευταίο πράγμα που σε απασχολεί. Το ίδιο ίσχυε και για τον Φίλιππο.

Τον Ιούλιο (και ενώ η επικοινωνία τους ήταν ασταμάτητη μέσω τηλεφώνου/μηνυμάτων – ήταν τότε που ξεκίνησαν και τα πακέτα για τις «τηλε-παρέες») συναντιούνται «τυχαία» (έτσι νόμιζε τουλάχιστον ο Πάνος) στην Κέρκυρα, όπου ο Φίλιππος πήγε να κάνει έκπληξη στον έρωτά του, γιατί γνώριζε πως είναι η μόνες ημέρες διακοπών των Πάνου, τις οποίες θα περνούσε με φίλους του.

Είχε ετοιμαστεί. Είχε βάλει και το σέξι το μαγιό που αγόρασε για την περίσταση. Έβαλε και την πανάκριβη τη σαγιονάρα (αν δεν σου λύθηκε μέχρι τώρα η απορία, gay είναι το παιδί). Και ξαφνικά οι μάσκες έπεσαν. Μέσα από μια συνάντηση (την οποία ο Φίλιππος ακόμα εύχεται να μην είχε επιδιώξει ποτέ) αποκαλύφθηκε πως ο Πάνος ήταν με τη σχέση του στο νησί. Και ο Φίλιππος ένιωσε την ανάγκη να φύγει προδομένος κολυμπώντας, όσο πιο γρήγορα μπορούσε, μακριά του.

Δεν έπαψε όμως να είναι ερωτευμένος μαζί του. Λίγο καιρό αργότερα, και ενώ ο Πάνος τον διαβεβαίωνε πως όλα είχα λάβει τέλος με την προηγούμενη του σχέση, μαθαίνει (το «πώς» είναι μια μεγάλη ιστορία, που δε θα σας πω, περίεργα αγοράκια μου) πως όχι μόνο ο «κολλητός» που τηλεφωνούσε συνεχώς υπήρχε ακόμα στη ζωή του Πάνου, αλλά πριν ο τελευταίος φύγει από Ζυρίχη είχε αφήσει ανοιχτές «εκκρεμότητες» με ένα παιδί που ακόμα ύφαινε στον αργαλειό τον έρωτα του ελπίζοντας πως θα είναι ξανά με τον Greek Lover του, αγνοώντας τα όσα συμβαίνουν πίσω στην Ελλάδα...

Ο Πάνος ήξερε καλά να παίζει το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Αυτό που δεν προέβλεψε ήταν ότι στο παιχνίδι υπήρχαν και ποντικοπαγίδες και πως όσο έτρεχε να «ξεφύγει» από τις γάτες, τόσο με ορμή πλησίαζε τις παγίδες που ο ίδιος έστηνε στον εαυτό του.

Είναι δυνατόν κάποιοι άνθρωποι να είναι τόσο εγωιστές που να μην πληγώνονται καθόλου οι ίδιοι όταν πληγώνουν άλλους; Είναι δυνατόν να είναι τόσο κενοί μέσα τους, που να μην ακούγεται εκείνο το μικρό «κρακ», που ραγίζει μέσα στον καθένα μας, όταν νιώθουμε ότι κάναμε κάτι κακό σε κάποιον; Είναι δυνατόν να έχουν τόσο μεγάλη εικόνα για τον εαυτό τους, που ο ένας σύντροφος -όσο έρωτα κι αν τους δείχνει- να μην είναι ποτέ αρκετός;

Ο Πάνος, πάντως, είναι ακόμα εκεί έξω... Και έγκυρες πηγές του blog (η Minerva) λένε πως συνεχίζει να πληγώνει...

(Αν και θα ήθελα να βάλω άλλη ατάκα από το Κωνσταντίνου κι Ελένης: "Φιόνα, μοναδική μου αγάπη")

Μήπως είμαι μεταλλαγμένος;

Αυτό σκέφτομαι συνέχεια τις τελευταίες ώρες. Μήπως είμαι μεταλλαγμένος; Μήπως φταίει που γεννήθηκα λίγους μήνες μετά το Cernobyl; Μήπως όσο ήμουν στην κοιλιά της μάνας μου, την κλώτσησε κανένα γαϊδούρι στο χωρίο και βγήκα ζαβό; Μήπως σκέφτομαι σαν γερο-ξεκούτης και συντηρητικός; Μήπως σκέφτομαι σαν χαζο-ρομαντικό παιδάκι;

Σίγουρα πάντως κάποιο πρόβλημα το έχω! Δεν μπορώ να βρω άλλη λογική εξήγηση. Λένε πως όταν βλέπεις ότι όλος ο κόσμος έχει τρελαθεί γύρω σου, τότε μάλλον είσαι εσύ αυτός που έχει τρελαθεί! Τι γίνεται όμως όταν βλέπεις όλο τον κόσμο να κερατώνει γύρω σου; Και μάλιστα όταν εσύ όχι απλά το απαγορεύεις στον εαυτό σου, αλλά δεν νιώθεις την επιθυμία να το κάνεις κιόλας! Κάτι δεν πάει στραβά; Κάποιο πρόβλημα υπάρχει! Δεν είσαι ένα με το κοινωνικό σύνολο, διαφέρεις. Και δυστυχώς η «μετάλλαξή» σου αυτή, δεν είναι μια από τις Δαρβινικές μεταλλάξεις που οδηγούν στην επιβίωση, αλλά στην αυτοκαταστροφή. Αυτοκαταστρέφεσαι κάθε φορά που αφήνεις τον εαυτό σου να απογοητευθεί και να πληγωθεί. Κάθε φορά που διαπιστώνεις τη διαφορετικότητα σου, με τον χειρότερο τρόπο.

Ας τα πάρω από την αρχή, για να βγει και κάποιο νόημα. Γνωρίζω κάποιον και από τη στιγμή που τον γνωρίζω, χωρίς να του πω τίποτα, είμαι σίγουρος (προαισθηματικά -- αν υπάρχει τέτοια λέξη) ότι είναι ρεζερβέ (ξέρεις... μπουκάλι στο τραπέζι... κάθεται άλλος εδώ, κτλ). Ωστόσο επιλέγω να μην αναφέρω τίποτα και απλά να παριστάνω τον ηλίθιο (ή όπως λέει μια φίλη «τον Κύριο, με το «Μ» κεφαλαίο») μέχρι να πάρει τέλος η προηγούμενη ιστορία. Κι εκεί που γίνεται η αποκάλυψη και επιλέγω να συνεχίσω μαζί του, δηλώνοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι κάνω κάτι ενάντια στην ηθική μου, γιατί ελπίζω σε κάτι όμορφο, έρχεται το δεύτερο πλήγμα. Διαπιστώνω πως συνομιλεί με κόσμο σε γνωστές ιστοσελίδες και κλείνει ραντεβού για ρομαντικές ερωτικές περιπτύξεις. Και επειδή το «Μ» της φίλης μου δεν είναι απλά κεφαλαίο, αλλά τονισμένο και με φώτα Las Vegas, επιλέγω να ξαναπροσπαθήσω μαζί του (θα υπεισέλθω άλλη φορά σε αιτιολογική ανάλυση της ψυχοπαθολογίας μου).

Ναι αλλά νιώθω μεταλλαγμένος. Νιώθω ότι κάτι είναι λάθος γραμμένο στο γονίδιο μου. Κάτι δεν δουλεύει καλά μέσα στο μυαλό μου. Εύλογα, θα έλεγε κάποιος, αφού κάνω και όσα κάνω, αλλά το να είσαι θύμα είναι και λίγο θέμα επιλογής.

Οι ορμές όμως είναι κάτι φυσικό. Εγώ γιατί δεν τις έχω; Βλέπω τα υπόλοιπα ζώα της φάρμας να πηδάνε, κάνοντας χαρούμενα αλματάκια δεξιά και αριστερά. Βλέπω τα πουλάκια να την αλλάζουν την τροφή τους. Βλέπω και τις μελισσούλες που δεν αφήνουν λουλούδι σε ησυχία. Και γυρίζω το βλέμμα μου στη λιμνούλα και με τρόμο βλέπω την αντανάκλαση ενός νωθρού, καθησυχασμένου μόσχου, που δεν του καίγεται καρφί να παίξει όπως και τα υπόλοιπα ζωάκια! Μασουλάει χαρούμενα το χορταράκι του (κουτόχορτο, πρώτης διαλογής) χαρούμενος που το βρήκε και έχει την τύχη να το απολαμβάνει.

Με λύπη μου το δηλώνω, αλλά έχω φάει κέρατο! Ουκ ολίγες φορές! Και μάλλον δε λυπάμαι τόσο που το έφαγα, όσο που δεν έχω την όρεξη να το ταΐζω σε άλλους. Γιατί αυτός είναι ο λόγος που αισθάνομαι το περιθωριακό παιδάκι του σχολείου που δεν παίζει ό,τι και όλα τα υπόλοιπα. Ναι! Το δηλώνω ευθέως. Θα ήθελα να θέλω να κερατώσω και δε μου βγαίνει. Το θέλω και δεν το θέλω. Είμαι καλά γιατρέ μου;

Επειδή την απάντηση την γνωρίζω, ας κάνω μια πιο σωστή αλλά μακράν πιο δυσαπάντητη ερώτηση: Γιατί κερατώνουν οι μεγάλοι, μαμά;

Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο σε μένα ή σε κάποιον γύρω μου, θέτω το ίδιο ερώτημα. Και κάθε φορά βρίσκω μια απόλυτα προσωποποιημένη απάντηση, στα μέτρα του εκάστοτε κερατά ή ...αυτού που κερατώνει, τέλος πάντων (Πως λέγεται ο άλλος; Αλήθεια γιατί για τον άλλον δεν έχουμε δώσει όνομα;). Ναι αλλά δεν είναι επαρκής. Το φαινόμενο είναι γενικευμένο. Για την ακρίβεια είναι ο κανόνας. Και κάθε κανόνας έχει τις παραμέτρους του. Ποιες είναι οι παράμετροι για το κέρατο;

Όταν το κάνεις (είτε γίνεται κατά σάρκα, είτε με κάμερα, είτε τηλεφωνικά, είτε με χίλιους δύο άλλους ευφυείς τρόπους) γνωρίζεις πως εκείνη τη στιγμή υπογράφεις ένα γραμμάτιο. Πιστώνεις πίκρα και θλίψη στον άνθρωπο που πιστεύει σε σένα. Και αργά ή γρήγορα, το γραμμάτιο πληρώνεται και ο άλλος πληγώνεται, απογοητεύεται. Ακόμα κι αν ο άλλος (κατά κόσμον κερατάς) σου είναι εσένα αδιάφορος, ένα παιχνιδάκι για να περνάς την ώρα σου, είτε είναι ο έρωτας της ζωής σου, δεν σκέφτεσαι ότι είναι άνθρωπος;

Σίγουρα η ασφάλεια της ετεροχρονισμένης αποπληρωμής του γραμματίου, δίνει τη σιγουριά ότι δεν θα είσαι παρόν την ώρα της πληρωμής για να αντικρίσεις τον άλλον εμβρόντητο να διαβάζει το ποσό. Εκτός κι αν είσαι από τους σκληρόπετσους που το αντέχουν. Αλλά πάλι, δεν το έχεις στο μυαλό σου, την ώρα που κατεβάζεις το παντελόνι για να «παραβιάσεις» την ξένη πόρτα, ότι εκείνη τη στιγμή βιάζεις την ψυχή του κερατά; Και μπορεί να αργήσει να «τσούξει» ο βιασμός, αλλά όταν το κάνει, πονάει για τα καλά.

Το δέχομαι ότι κάποιοι έτσι καλύπτουν τον ανασφαλή ναρκισσισμό τους. Άλλοι το βαριούνται το σπιτικό φαΐ καθημερινά και θέλουν και λίγο «βρώμικο». Κάποιοι άλλοι το κάνουν από συνήθεια ή για να μην χάσουν το κορμί βρε πατριώτη. Όποιος κι αν είναι ο λόγος, όταν το κάνεις, σημαίνει πως δεν έχεις ενοχές, αρά δεν έχεις και αποτρεπτικά συναισθήματα. Είπα συναισθήματα; Ναι! Δεν έχεις συναισθήματα! Ε αφού δεν τα έχεις, γιατί τον ταλαιπωρείς τον φουκαριάρη τον κερατά και δεν τον αφήνεις να βρει τον δρόμο του; (χωρίς να σκαλώνει το κέρατο από μπαλκόνι σε μπαλκόνι)

Γιατί ίσως είσαι ανασφαλής εσύ και δεν θέλεις να μείνεις μόνος. Γιατί σου αρέσει που είστε μαζί, αλλά και δεν σου αρκεί παράλληλα. Ίσως γιατί έχεις τα συμφέροντα σου (οκ! Εδώ πάω πάσο. Το χρήμα ρίχνει κυβερνήσεις. Στο κέρατο θα σταματήσει;).
Κι εγώ ανασφαλής και περίεργος είμαι. Τα έχω κι εγώ τα κουσουράκια μου. Αλλά δεν επιλέγω το κέρατο. Για την ακρίβεια, το απεχθάνομαι... Δεν θέλω και δε μου βγαίνει να το κάνω.

Κλισέ το θέμα που διάλεξα, το παραδέχομαι. Απλά ελπίζω μέσα από αυτό το ποστ να βρω κι άλλους μεταλλαγμένους. Να πάψω να νιώθω τόσο μόνος και περίεργος. Τουλάχιστον να το βγάλω από μέσα μου, πριν αρχίσω να φωνάζω «Σελήνη αγαπάει Αλέξη» στην προσπάθεια μου να καταλάβω πως είναι δομημένος αυτός ο κόσμος...

«Πώς επέζησες εσύ;»

Ήρθε σήμερα από το σπίτι του Phoebus, μία πολύ καλή του φίλη, η Ε. κι έτυχε να είμαι κι εγώ εκεί. Έστω κατά διάνοια. Και κρυφάκουσα μέρος της συζήτησής τους.

Απ’ όσο κατάλαβα, λοιπόν, η Ε. έχει σχέση ένα χρόνο τώρα με κάποιον Μπ., με τον οποίο δεν είναι ιδιαίτερα ερωτευμένη. Αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο, γιατί «περίπου ερωτευμένος» ισούται με το καθόλου ερωτευμένος. Και μάλιστα πρόσφατα χώρισε με τον Μπ., με δική της απόφαση αλλά τα ξαναβρήκαν.

Παρ’ όλο λοιπόν που είναι «περίπου ερωτευμένη» μένει στη σχέση της, η οποία είναι γεμάτη με συχνούς τσακωμούς, κατάφορη αποφυγή του Μπ. από μέρους της Ε.. Όπως η ίδια περιέγραψε, την ενόχλησε ακόμα και το γεγονός ότι ήθελε να την κρατάει αγκαλιά όσο κοιμούνται, λόγω της ζέστης. Ωστόσο παραμένει. Παραμένει στη σχέση της και παραμένει πιστή. Για ποιο λόγο να κάνει κάτι τέτοιο;

Μένεις με έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν είσαι ερωτευμένος, γνωρίζοντας ότι αυτός θα έκανε ό,τι μπορούσε για να σε κάνει ευτυχισμένο και ταυτόχρονα νιώθεις να πνίγεσαι από αυτές του τις προσπάθειες; Μένεις με έναν άνθρωπο, χωρίς να είσαι «καψούρης»; Δεν είναι μια μορφή κοροϊδίας; Δεν είναι κάτι σαν συναισθηματική εκμετάλλευση; Μήπως είναι μια έκφανση του φόβου της μοναχικότητας (όπως την έχει χαρακτηρίσει ο h0m0sapiens);

Παρακολουθώντας τη συζήτηση του Phoebus με την Ε. διαπίστωσα πως καθόλου έτσι δεν είναι τα πράγματα. Η Ε. παραμένει με τον Μπ. γιατί φοβάται. Αλλά δε φοβάται τον εαυτό της. Δε φοβάται μήπως στην άλλη άκρη του τηλεφώνου της σταματήσει να ακούγεται η φράση «μωρό μου». Φοβάται μήπως πληγώσει. Μένει με έναν άνθρωπο που αγαπά, γιατί δεν γνωρίζει πώς να το κάνει πιο εύκολο γι’ αυτόν να αποδεχτεί πως ουσιαστικά τα πράγματα έχουν τελειώσει από καιρό. Γιατί ο Μπ. χτίζει οικογένεια μέσα στο μυαλό του, με πολλά παιδιά, όμορφα σαββατοκύριακα με καρό τραπεζομάντιλα στην εξοχή και τσακωμούς στο αυτοκίνητο για τη φασαρία που κάνουν οι «επιβάτες» στο πίσω κάθισμα. Καταστάσεις που η Ε. δεν μπορεί ούτε να φανταστεί, δεδομένου ότι η ζωή της τώρα αρχίζει, με τη λήψη πτυχίου και τη μετακόμισή της σε άλλη πόλη.

Ακούγοντας τα όλα αυτά, τα αντιπαρέβαλα με την τρομακτικά όμοια ιστορία που ζούσε ο Phoebus μερικούς μήνες πριν. Όταν όσα αυτός και η Αγάπη ονειρεύονταν, τελείωσαν άδοξα. Όταν ένιωθε συντετριμμένος που τα όνειρα του ράγισαν κάτω από το βάρος μιας λέξης. Όταν ένιωσε αδικημένος που δεν είχε μια ακόμα ευκαιρία να προσπαθήσει για όσα πίστευε.

Και τότε συνειδητοποίησα πως ο πραγματικός λόγος που ο Phoebus είχε πέσει σε κατάθλιψη, ήταν γιατί απλά δεν ήξερε πώς να αποδεχτεί αυτό που ενδόμυχα γνώριζε ήδη. Είχαν όλα τελειώσει. Και είχαν τελειώσει πολύ πριν την τελευταία πράξη του έργου. Η κατακλείδα ήταν απλά η ρητή διατύπωση αυτού που ζούσε και διαπίστωνε στην καθημερινότητά του. Αυτό που δεν μπορούσε τότε να καταλάβει, ήταν πως μια ακόμα ευκαιρία θα ήταν απλά το αποτυχημένο sequel σε μια από τις ομορφότερες ταινίες της ζωής του. Όπως κάτι υπέροχες ταινίες του κινηματογράφου, που τις ερωτεύεσαι και τις βλέπεις ξανά και ξανά. Και τότε προβάλλεται το sequel και καταλήγεις να θάψεις βαθιά στο συρτάρι ακόμα και την πρώτη ταινία. Γιατί η γεύση που σου μένει στο τέλος είναι τόσο άσχημη, που προσπαθείς να την εξοστρακίσεις, παραγκωνίζοντας ακόμα και τις όμορφες σκηνές της πρώτης ταινίας.

Θυμήθηκα λοιπόν το τέλος της ταινίας του Phoebus. Που ο κόσμος είχε καταστραφεί ολοσχερώς. Που υπήρχε μόνο στάχτη, καπνοί και σκοτάδι. Και που μόνοι «επιζόντες» από αυτήν την καταστροφή ήταν ο Phoebus και η Αγάπη. Η ενδογενής δύναμη για ζωή. Για δημιουργία νέων, ομορφότερων κόσμων, στηριγμένων στην ομορφιά όσων είχε ο παλιός κόσμος και απαλλαγμένων από κάθε άσχημο που είχε φυτρώσει σε αυτόν. Η δύναμη να προχωρήσει μπροστά. Και θυμάμαι τόσο έντονα τη σκηνή που η Αγάπη κλείνει στο χέρι της, το χέρι του Phoebus και βαδίζουν προς το σημείο εκείνο του ορίζοντα που προβάλουν «φρέσκιες» ακτίνες φωτός.

Και θυμάμαι και την ερώτηση του Phoebus: «Πώς επέζησες εσύ;»

Πρίγκιπα μου...

Το Σάββατο μάζεψα όλα μου τα πράγματα, όλες τις αναμνήσεις, όλα όσα ζήσαμε μαζί μέσα στο σπίτι και σε κάθε γωνιά της μνήμης μου, τα τύλιξα σε όση αγάπη έχω για σένα και τα πήρα μαζί μου. Το πιο πολύτιμο φυλαχτό που μου έκανες. Τύλιξα και την αγάπη σου, τη φροντίδα σου, τον έρωτα που με έκανες να νιώσω όλον αυτόν τον καιρό. Το φυλαχτό που πάντα θα με φυλάει από το κακό του κόσμου. Το φυλαχτό που φυλάκισε μέσα του τη ζωή μου, την κλείδωσε και την προστάτευσε από όλα όσα την απείλησαν. Κι όμως, όσα κι αν τύλιξα μέσα, περίσσευε ακόμα αγάπη για περισσότερα.

Και ο καιρός πέρασε γρήγορα. Σαν χτες θυμάμαι να τσουγκρίζουμε τα ποτήρια και να αντικρίζω το χαμόγελό σου. Και εκείνη τη στιγμή έγινε το θαύμα. Γνώρισα την αληθινή αγάπη. Γνώρισα τον άνθρωπο που δεν φοβήθηκε τίποτα και ξεκίνησε κάτι τόσο όμορφο μαζί μου. Και τώρα να που δεν είμαστε μαζί. Έγιναν τόσα πολλά και καταλήξαμε χωριστά. Και το μόνο που μας έμεινε είναι αυτή η γλυκιά γεύση, η γνώση ότι είχαμε την τύχη να ζήσουμε κάτι τέτοιο. For a moment like this, some people wait a lifetime. Κι εμείς ζήσαμε πολλές τέτοιες στιγμές. Και τις ζήσαμε γιατί αγαπηθήκαμε. Αγαπηθήκαμε χωρίς να φοβηθούμε τίποτα! Φτάσαμε ψηλά. Φτάσαμε πιο ψηλά απ’ όσο κάποιοι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν ούτε να ονειρευτούν. Και είμαστε τόσο τυχεροί που ζήσαμε κάτι τέτοιο.

Σκέφτομαι πόσα πράγματα ζήσαμε μέσα σε μόνο έξι μήνες. Διάβασα όλα τα email που ανταλλάξαμε και θυμόμουν στιγμές που ήμασταν σαν ένα. Θυμήθηκα τα πρωινά που ξυπνούσα δίπλα σου και αντίκριζα «ένα όμορφο αγόρι στο κρεβάτι μου». Θυμήθηκα τα βράδια που μιλούσαμε μέχρι αργά και πιστεύαμε και οι δύο ότι αυτό που ζούμε ήταν κάτι μοναδικό. Και οι δύο τότε ξέραμε πως δε θα κρατήσει για πάντα, αλλά έπρεπε να το ζήσουμε όσο κρατήσει. Και παρά τον χρόνο που «χάσαμε», ζήσαμε τόσα πολλά μαζί. Ταξίδια πραγματικά ή νοητά σε μέρη γνώριμα και σε μέρη νέα. Κάναμε τρέλες, χτίζαμε την ευτυχία μαζί. Ειλικρινά θυμάσαι πόσο όμορφα ήμασταν; Θυμάμαι να μας «ζηλεύω» που ήμασταν το πιο δεμένο και δυνατό ζευγάρι.

Και το δυνατό ζευγάρι δεν κατάφερε να αντέξει τα προβλήματα του. Γιατί κάποια πράγματα είναι ανυπέρβλητα. Κάποια προβλήματα, αν δημιουργηθούν, δεν λύνονται. Και αυτά τα προβλήματα, όσο κι αν τα συζητούσαμε, δεν μπορούσαμε να βρούμε τον τρόπο να τα αφήσουμε στην άκρη. Δυστυχώς όσες ευκαιρίες κι αν δίναμε τον τελευταίο καιρό, ήταν χωρίς αντίκρισμα. Δεν ήμασταν καλά και δεν υπήρχε φως στην άκρη του δρόμου για μας. Δεν ανάψαμε κανένα φως. Δεν κάναμε τίποτα όμορφο, όπως είπες κι εσύ... Δεν γινόταν τίποτα που να μας κάνει να χαμογελάσουμε. Μόνο πράγματα που αφαιρούσαν... Και σκοτώσαμε την ομορφιά.

Και να που τώρα δεν είμαστε μαζί.

Ξέρω ότι δεν γυρνάς ποτέ πίσω. Ξέρω πως όταν ραγίσει πραγματικά για σένα το γυαλί, τότε όλα έχουν τελειώσει. Και το γυαλί το ραγίσαμε. Το κάναμε κομμάτια. Αλλά έκανες και πράγματα για μένα που δεν περίμενα ποτέ ότι θα κάνεις...

Και δυστυχώς έπρεπε να γίνει αυτό, για να καταλάβω πόσο πολύτιμος ήσουν για μένα. Από τη στιγμή που έφυγα, δεν έπαψα να σε ερωτεύομαι. Δεν έπαψα να σε αγαπάω. Γιατί ο Δ. και ο Phoebus δεν ήταν τα άσχημα που έγιναν μεταξύ μας. Ο Δ. και ο Phoebus ήταν όλα εκείνα τα όμορφα που χτίσαμε από το μηδέν. Όλα εκείνα τα μαγικά και αδιανόητα που κάναμε μαζί. Και δεν έπαψα ούτε στιγμή να σε αγαπάω. Δεν θα πάψω ούτε στιγμή να νιώθω ότι έζησα δίπλα σου όσα είχα πάντα ονειρευτεί.

Και το μόνο που μπορώ να σου ζητήσω, είναι να με αφήσεις να βγούμε για έναν καφέ μαζί. Να με αφήσεις να σου τα πω όλα αυτά από κοντά. Μια τελευταία φορά να με αφήσεις να σου χαμογελάσω και να δω το δικό σου χαμόγελο. Να δω εκείνο το χαμόγελο που είδα όταν κατέβηκες από το αεροπλάνο. Μια φορά ακόμα να δω το χαμόγελο που είχες όταν έκλεινες το δωμάτιο στην πόλη μου. Μια τελευταία χάρη σε έναν άνθρωπο που αγάπησε εσένα όσο δεν έχει αγαπήσει κανέναν! Μια τελευταία επιθυμία, πριν το αφήσω κι εγώ να φύγει. Δεν θέλω να προκαταβάλεις κάποια όμορφη απάντηση, ούτε θέλω να σε πείσω για κάτι. Έγιναν πολλά που να κάνουν τα λόγια να μην έχουν νόημα. Έχει όμως νόημα να ξέρεις όσα νιώθω τώρα... ακόμα... Γι’ αυτό το μόνο που σου ζητώ είναι να με αφήσεις να σου πω για μια τελευταία φορά πόσο σε αγαπώ.


«Τώρα έχω παρηγορηθεί κάπως... όχι ολότελα ωστόσο. Όμως ξέρω πολύ καλά πως έχει ξαναγυρίσει στο μικρό του πλανήτη γιατί, με το χάραμα της μέρας, δεν ξαναβρήκα το σώμα του. Δεν ήταν δα κι ένα σώμα τόσο βαρύ... Και τη νύχτα μ' αρέσει ν' αφουγκράζομαι τ' αστέρια. Είναι σαν πεντακόσια εκατομμύρια κουδουνάκια...

»Μα να που έγινε κάτι παράξενα υπέροχο.

»Στο φίμωτρο που είχα ζωγραφίσει για το μικρό πρίγκιπα, ξέχασα να προσθέσω το δερμάτινο λουρί! Ποτέ δεν θα μπορέσει να το δέσει στ' αρνί του. Κι έτσι αναρωτιέμαι: «Τι έχει γίνει στον πλανήτη του; Ίσως το αρνί να έφαγε το λουλούδι...» Άλλοτε πάλι λέω μέσα μου: «Σίγουρα όχι! Κάθε νύχτα ο μικρός πρίγκιπας σκεπάζει το λουλούδι του μ' ένα γυάλινο δοχείο και προσέχει πάρα πολύ το αρνάκι του... «Τότε νιώθω ευτυχισμένος. Κι όλα τ' αστέρια γελούν γλυκά».

»Μερικές φορές σκέπτομαι: «Καμιά φορά μπορεί να ξεχαστεί κι αυτό φτάνει. Κάποιο βράδυ ξέχασε να βάλει το γυάλινο καπάκι ή το αρνάκι βγήκε χωρίς θόρυβο, όσο κρατούσε ακόμη η νύχτα...» Τότε τα κουδουνάκια αλλάζουν κι αρχίζουν να κλαίνε!...

»Εδώ υπάρχει ένα μυστήριο πολύ μεγάλο. Για σας που αγαπάτε το ίδιο το μικρό πρίγκιπα, όπως και για μένα, τίποτε στο σύμπαν δεν είναι το ίδιο, αν σε κάποιο μέρος, κανείς δεν ξέρει που, ένα αρνάκι που ποτέ δεν το είδαμε, έχει φάει, ναι ή όχι ένα τριαντάφυλλο...

»Κοιτάξτε προσεχτικά τον ουρανό. Αναρωτηθείτε: το αρνί, ναι ή όχι, έφαγε το λουλούδι; Και αμέσως τότε θα δείτε πως όλα αλλάζουν...

»Και κανείς μεγάλος δεν θα καταλάβει ποτέ πως αυτό έχει τόσο μεγάλη σημασία!»



Και επειδή το ξέρω πως το παιδί που του διάβαζα το βράδυ την ιστορία ενός πρίγκιπα και του χάιδευα τα μαλλιά όσο ξάπλωνε δίπλα μου, κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού του θα ήθελε να μην είχε τελειώσει έτσι η ιστορία του Πρίγκιπά του, γι’ αυτό σου ζητώ αυτήν την τελευταία χάρη.


Eύχομαι να μου τη δώσεις...

«Όλοι ψάχνουμε το κάτι καλύτερο»

Ημερομηνία: Παρασκευή 22 Αυγούστου

Ώρα: 20.30

Τοποθεσία: Goody’s-Αγίας Σοφίας-Θεσσαλονίκη

Έχω ραντεβού με τον κολλητό. Έχει αργήσει και έχω καθίσει μόνος να φάω κάτι στα γρήγορα, αφού το shopping-safari που έκανα όλη την ημέρα ούτε χρόνο μου άφησε για κάτι τέτοιο, ούτε δυνάμεις για κάτι περισσότερο.

Σκέφτομαι: «Τρώω μόνος. Μόνος; Γιατί μόνος;» Οι τελευταίες σκέψεις στριφογύριζαν στο κεφάλι μου. Και όχι τόσο για το ότι έτρωγα μόνος. Σε μια μεγάλη πόλη όπως η Θεσσαλονίκη, δεν είναι σπάνιο να δεις κάποιον να τρώει μόνος του. Αλλά είμαι «μόνος» γενικότερα... Γιατί; Και δεν είμαι ο μόνος «μόνος». Πολλοί γνωστοί και φίλοι μου είναι μόνοι. Για καιρό μόνοι. Τι φταίει;

Η πρώτη φράση που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν μια ατάκα της φίλης μου της Ν., που την άκουσα μερικές μέρες πριν: «Όλοι ψάχνουμε αυτό το κάτι καλύτερο». Ψάχνουμε. Άρα δεν το έχουμε. Το post αυτό δεν απευθύνεται σε όσους το έχουν βρει το «κάτι καλύτερο» και το κρατούν σαν θησαυρό, αλλά σε αυτούς που το βρήκαν και το έχασαν ή το έχουν αφήσει να φύγει ή ακόμα το ψάχνουν.


Κι αν το έχεις βρει και πλέον δεν το έχεις; Τότε πως σκέφτεσαι; Πως επηρεάζεται η ζωή σου; Είτε συγκρίνεις όλους τους επόμενους με αυτό το «κάτι καλύτερο», με αποτέλεσμα να μη σε καλύπτει τίποτα. Νιώθεις ανικανοποίητος από κάθε προσπάθεια να γνωρίσεις κάποιον άνθρωπο. Προκαλείς δυστυχία στον εαυτό σου και τους συντρόφους σου, επειδή πάντα η ανάμνηση του «κάτι» θα είναι λίγο ή πολύ καλύτερη.

Η΄ μήπως αισθάνεσαι τυχερός; Τυχερός γιατί ανήκεις σε εκείνη τη μικρή ομάδα ανθρώπων που είχαν την τύχη να τον βρουν, ακόμα κι αν δεν είναι μαζί του πλέον. Τυχερός που η τύχη σου έκλεισε έστω και μία φορά το μάτι και σε άφησε να νιώσεις πως είναι να είσαι ολόκληρος. Εσύ και το άλλο σου μισό, μαζί, έστω και για μία στιγμή.


Κι αν ανήκεις σε αυτούς που ακόμα το ψάχνουν, σε αυτούς που περιμένουν να δουν τα πυροτεχνήματα τη στιγμή που όλη η φύση θα τους ψάλει το hallelujah με τη φωνή της Gloria Gaynor και τις πεταλούδες να χορεύουν Kylie; Γιατί το ψάχνουμε, αλήθεια; Γιατί ποτέ δε μας φτάνει αυτό που έχουμε και θέλουμε ακόμα περισσότερα; Γιατί πάντα βρίσκουμε ελαττώματα στους συντρόφους μας. Ελαττώματα που αφορούν είτε την εμφάνιση, είτε το ντύσιμο, είτε τις μουσικές επιλογές τους, είτε την τσέπη, τη διασκέδαση, τη μόρφωση, κτλ κτλ. Εμείς δεν έχουμε ελαττώματα;


Μήπως η απάντηση βρίσκεται στο ότι αναγνωρίζουμε υποσυνείδητα τα δικά μας ελαττώματα και προσπαθούμε να τα καλύψουμε «γεμίζοντας» τα κενά μας από τα προτερήματα του wanna-be συντρόφου; Μήπως η αυτοκριτική μας είναι τόσο επιδερμική που δε μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε ελαττώματα στον εαυτό μας;

Δε θεωρώ κακό το να προσπαθεί κάποιος για το καλύτερο. Αλλά το καλύτερο έρχεται με το να αφήνεις τον «παλιό», που είχε τα δικά του ελαττώματα, και να ψάχνεις για τον «νέο», που θα κουβαλάει καινούρια, δικά του ελαττώματα; Τα οποία μάλιστα, αργά ή γρήγορα θα αναγνωρίσεις; Ή μήπως έρχεται με το να επενδύουμε σε αυτόν που έχουμε δίπλα μας, ώστε να φτάσουμε κάποια στιγμή που θα «αποζημιωθούμε» για όσα έχουμε επενδύσει, από αυτά που έχει να προσφέρει ο άλλος; Γιατί δεν δίνουμε ευκαιρίες στον εαυτό μας, δίνοντας ευκαιρίες στον άλλο;

Μήπως η μεγάλη ποικιλία, η αστείρευτη προσφορά, η αβίαστη ευκολία στην «αγορά συντρόφου» μας έχει κάνει (πέρα από θύματα της βιτρίνας και του εκθαμβωτικά λαμπερού – μύες/ μήκος/ αυτοκίνητο/ κτλ) να μην δίνουμε αξία σε ό,τι έχουμε, αλλά να βγαίνουμε αμέσως για «ψώνια», μόλις ανακαλύψουμε το πρώτο ελάττωμα στο «προϊόν»;

Αυτό το «κάτι καλύτερο» που είπε η Ν. είναι το ωραίο σώμα; Το ωραίο χαμόγελο; Το ακριβό αμάξι; Οι πολλές γνωριμίες; Ο καθένας έχει μια δική του απάντηση. Ωστόσο, ενώ μπορεί να ακούσεις χιλιάδες διαφορετικές περιγραφές για το «κάτι καλύτερο», λεπτομερείς και σχολαστικές, λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να σου πουν ότι αυτό το «κάτι καλύτερο» το βρήκαν σε έναν άνθρωπο, ακόμα κι αν δεν είναι μαζί του.


Τελικά ο κολλητός μου ήρθε, βγήκαμε σε ένα καινούριο σχετικά gay club της Θεσσαλονίκης με σκοπό να περάσουμε καλά οι δύο μας, χωρίς να ψάχνουμε για το «καλό ή το καλύτερο». Η τραγική και όμορφη ειρωνεία είναι πως εκείνο το βράδυ γνώρισα και το παιδί που είμαστε τώρα μαζί...


Το τραγούδι αφιερωμένο σ' εκείνον...

Nature or Nurture ?

Είμαι Gay. Αυτό είναι μια σίγουρη και αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Δεν χωράει καμία αμφιβολία. Οι ερωτικές μου επιλογές, το γούστο μου, οι απόψεις μου, οι σκέψεις μου, οι επιλογές της καθημερινότητάς μου, είναι όλα Gay. Και δεν εννοώ «αδερφίστικα». Εννοώ Gay.

Γιατί όμως είμαι Gay; Σίγουρα για να διαβάζει κάποιος αυτό το post θα έχει αναρωτηθεί έστω και μία φορά (κάποιοι σαν εμένα ή τον Apsoy το σκεφτήκαμε πολλές περισσότερες) «γιατί είμαι Gay;» ή «τι με έκανε Gay;».

Και οι δύο ερωτήσεις, λένε οι επιστήμονες, είναι σωστές στη βάση τους. Το γιατί να τις κάνουμε είναι ένα μεγάλο θέμα, το οποίο περιλαμβάνει ελλιπή εκπαίδευση, ενημέρωση, κοινωνικά ταμπού, ρατσισμό και κάθε λογής διάκριση που αντιμετωπίζουν οι Gay. Ωστόσο οι δύο αυτές ερωτήσεις γίνονται. Και δέχονται πολλές απαντήσεις.

Gay λοιπόν γεννιέσαι ή γίνεσαι; Και αν γεννιέσαι, δεν έχεις μετά καμία «ελπίδα»; Και αν γίνεσαι, ποιο ήταν το «μοιραίο λάθος» στην ανατροφή σου που σε έκανε Gay; Ας δούμε λοιπόν μία-μία τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις που έχουν δοθεί κατά καιρούς, για να φτάσουμε στις επικρατέστερες (ούτε διαγωνισμός Miss-Hellas να ήταν).

Gay γεννιέσαι ή γίνεσαι; Η άποψη ότι όλα ή σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς και του χαρακτήρα ενός ανθρώπου είναι επίκτητα («γίνεσαι» δηλαδή) είναι γνωστή και ως tabula rasa («κενό πινάκιο»). Κάποτε η άποψη αυτή φαινόταν ως η λογική εξήγηση των στοιχείων της συμπεριφοράς ενός ανθρώπου. Δεδομένου όμως ότι σήμερα γνωρίζουμε πως και οι δύο παράγοντες («γεννιέσαι» και «γίνεσαι») παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα ενός ανθρώπου, η άποψη αυτή μοιάζει (κατά πολλούς επιστήμονες) μάλλον αφελής. Όταν ρώτησαν τον γνωστό ψυχολόγο Donald Hebb, λέγεται πως η απάντηση που έδωσε ήταν: «τι από τα δύο συμβάλει περισσότερο στο εμβαδόν ενός τριγώνου; Η βάση ή το ύψος;». Άρα λοιπόν το να είσαι Gay (όπως και κάθε άλλη έκφανση της προσωπικότητας ενός ανθρώπου) δεν είναι ούτε αποτέλεσμα γονιδιακής επιρροής, ούτε αποτέλεσμα επίδρασης του περιβάλλοντος, αποκλειστικά.

«Και τι μας νοιάζει ρε Phoebus αν γεννιέσαι ή αν γίνεσαι;»

Μας νοιάζει γιατί αν δεχτούμε ΜΟΝΟ ότι «γίνεσαι» τότε είτε μιλάμε για κάποια επιλογή την οποία θα μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει (όπως κάποιοι στενόμυαλοι ετεροφυλόφιλοι θέλουν να πιστεύουν) είτε να την ξανακάνουμε, επιλέγοντας το «σωστό» μονοπάτι της ετεροφυλοφιλίας. Γιατί τότε θα δικαιολογήσουμε και αυτούς που θέλουν να μας αλλάξουν είτε με την «πειθώ» είτε με τη βία (ας θυμηθούμε τα πειράματα/βασανιστήρια με ηλεκτροσόκ που έκαναν οι Ναζί στους ομοφυλόφιλους, για να τους «επαναπροσανατολίσουν» σεξουαλικά). Και ακόμα κι αν δεν είναι επιλογή μας, αλλά αποκλειστικά «λάθος της μαμάς ή του μπαμπά» και πάλι φορτίζουμε με ενοχές τους ανθρώπους που χάρισαν τις ζωές τους για να μας αναθρέψουν και να μας βοηθήσουν να φτάσουμε εδώ που είμαστε τώρα. Δυστυχώς πολλοί από αυτούς δεν γνωρίζουν ότι το να είναι ο γιος τους Gay δεν είναι κάτι κακό, με αποτέλεσμα να μην είναι σπάνια η ερώτηση «τι έκανα λάθος, παιδί μου;»

Κι όμως, δεν έχουν κάνει κάτι λάθος. Αν εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις κακομεταχείρισης (που εύχομαι να μην υπήρχαν), οι περισσότεροι ήταν άριστοι γονείς και ελάχιστα πράγματα έκαναν διαφορετικά κατά την ανατροφή των Gay παιδιών τους, σε σχέση με όσα έκαναν οι γονείς των ετεροφυλόφιλων παιδιών.

Ακόμα κι αν δεν έκαναν κάτι λάθος οι γονείς, ίσως το λάθος να έγινε στον κοινωνικό περίγυρο. Ίσως στο σχολείο. Ίσως στην ομάδα ποδοσφαίρου ή στα μαθήματα γαλλικών. Αλήθεια, πιστεύει κανείς μας ότι έγινε Gay επειδή τον έστελναν να κάνει 10 ώρες γαλλικά την εβδομάδα; Ή κάποιος από μας έγινε Gay επειδή έβλεπε σε μικρή ηλικία τα «πουλάκια» των συναθλητών του στα αποδυτήρια; Η αλήθεια είναι πως ακριβώς επειδή ήταν Gay διέπρεψε στα γαλλικά και ακριβώς επειδή ήταν Gay εντυπωσιαζόταν από το πουλάκι του Γιωργάκη και όχι (όπως όλα τα υπόλοιπα παιδάκια της ομάδας) από τα καινούρια παπούτσια με «τάπες» που μόστραρε.

Με το να λέμε λοιπόν «γίνεσαι» είτε κρατάμε το μπαλάκι εμείς και φέρουμε την «ευθύνη» αυτού του μιαρού και απεχθούς είδους ανθρώπων που είμαστε (αμφιβάλλεις ότι πολλοί έχουν τέτοια άποψη για τους Gay;) είτε οδηγούμε τη μαμά στον ψυχίατρο, για ώρες ψυχανάλυσης, μήπως και βρει το λάθος στις κόκκινες γόβες που φόρεσε το πρώτο Πάσχα που μας πήγε στην Εκκλησία ή στα ροζ κεράκια της πρώτης τούρτας των γενεθλίων μας.

Αν από την άλλη δεχτούμε ότι για όλα «φταίνε» ΜΟΝΟ τα γονίδια, γλιτώνουμε και το λιθοβολισμό από τους θεριακλήδες και τα λεφτά από τους ψυχιάτρους της μαμάς. Ωραία, θα έλεγε κάποιος. Αυτό μας συμφέρει.

Μας συμφέρει όμως όντως; Δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από μια γονιδιακή μετάλλαξη; Κάτι σαν την μεσογειακή αναιμία. Είμαστε μια γονιδιακή πάθηση, η οποία ίσως βρει τη γιατρειά της με τα μαγικά που κάνει η Γενετική; Και πάλι όχι! Γιατί αν ήμασταν απλώς ένα παιχνίδι των γονιδίων, τότε και ο παππούς μου θα έπρεπε να συμμετείχε στο Pride και ο μπαμπάς μου να μερακλώνει με Madonna, αντί για Κατερίνα Στανίση. Τη στιγμή μάλιστα που η γιαγιά και η μαμά θα έκαναν κόντρες με τις Harley τους, για να εντυπωσιάσουν «αθώα κοριτσάκια». Δεν είναι έτσι όμως! Ως γνωστόν, οι Gay δεν γεννάμε (κι ας σπάνε το κεφάλι τους κάποιοι για να βρουν πως πολλαπλασιαζόμαστε), άρα λοιπόν δεν κληροδοτούμε το «χαλασμένο» μας γονίδιο. Η Επιστήμη της Γενετικής μας λέει από την πλευρά της ότι το να συμβαίνει η ίδια μετάλλαξη, σε τόσα πολλά άτομα και σε τόσα πολλά σημεία ανά τον κόσμο (10% λένε οι επίσημες στατιστικές - αν ρωτήσεις τα «κρεβάτια» ορισμένων, θα σου δώσουν ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά) είναι μάλλον απίθανο. Πως λοιπόν διασπείρεται αυτό το γονίδιο, το οποίο μας κάνει να τα βλέπουμε όλα ροζ;


Γι’ αυτό ας επιστρέψουμε στο «εμβαδόν του τριγώνου». Είμαστε ολοκληρωμένες προσωπικότητες (με μερικές εκρήξεις υστερίας καμία φορά, το δέχομαι) γιατί αυτοί είμαστε. Ίσως να είχαμε την προδιάθεση, ίσως και να μας επηρέασε το περιβάλλον. Αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι από όλα αυτά, μόνο του και αποκλειστικό. Γίναμε αυτό που είμαστε, όπως όλα τα παιδάκια. Είμαστε ένα από τα χρώματα της παλέτας που ζωγραφίζει αυτόν τον κόσμο. Και ακόμα κι αν κάποιοι θέλουν να μας παρομοιάσουν με το μαύρο, ας τους απαντήσουμε ότι ακόμα κι αυτό είναι πολύτιμο. Χρωματίζει τις σκιές και δίνει βάθος και προοπτική.

Αν σε κάποιους δεν αρέσει το χρώμα μας, ας ζήσουν στο δικό τους, μονόχρωμο καμβά. Η διαφορετικότητα είναι ομορφιά. Όσοι μπορούν να τη διακρίνουν, θα μπορούν να αποδεχτούν πρώτα τον εαυτό τους και μετά τους άλλους. Οι υπόλοιποι, απλά θα παρακολουθούν αποχαυνωμένοι...

Υ.Γ.: Ζητώ συγνώμη από την αισθητική κάποιων, σχετικά με τη μουσική μου επιλογή, αλλά τα λέει πολύ καλά ο Πανούσης...

"Ελάτε όπως είσθε"

Φίλοι μου, σας χαιρετώ.

Μπορεί να απουσίαζα καιρό από τη blogόσφαια για κάποιους προσωπικούς λόγους, όμως πιστεύω πως τώρα είναι ανάγκη, περισσότερο από ποτέ, να επιστρέψω και να χρησιμοποιήσω κι εγώ το λόγο μου για την προάσπιση κάποιων (σε άλλες χώρες) αυτονόητων δικαιωμάτων.

Θα αρχίσω λοιπόν παραθέτοντας ένα «διάλογο» που είχα στο blog του Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, τμήμα του οποίου λογοκρίθηκε.



Αρχική ανάρτηση:

http://mkka.blogspot.com/2008/06/blog-post_03.html

Με ύπουλο τρόπο –πρωΐ πρωΐ- σήμερα 2 Ιουνίου 2008 έγινε τελικά στο Δημαρχείο της Τήλου η «ένωση» δύο ομοφυλοφίλων ζευγών, όχι ζευγαριών, («άνδρας» με «άνδρα» και γυναίκα με γυναίκα»), ανακοινώθηκε δε πανηγυρικά γύρω στίς 8 π.μ. από τα πρωϊνά δελτία ειδήσεων των της τηλεοράσεως !!!!!

Ο κ. Δήμαρχος Τήλου έγραψε στα παληά του υποδήματα τις επισημάνσεις του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου κ. Σανιδά!

Ο κ. Βαλλιανάτος, Πρόεδρος του Ομίλου των Gays προβλήθηκε ως ήρωας από τα δελτία αυτά. Ο κ. Βαλλιανάτος ήταν Γενικός Γραμματεύς του Υπουργείου Παιδείας επί Υπουργού Παιδείας κ. Γεωργίου Παπανδρέου.

Φορέας του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Προνοίας, όπως δημοσιεύθηκε από το Blog «troktiko» χθες, είναι χορηγός του Φεστιβάλ των Ομοφυλοφίλων με τίτλο ATHENS PRIDE 2008.

Όλα λοιπόν βαίνουν καλά στον ευλογημένο αυτό τόπο μας! Ο καθένας κάνει ό,τι του κατεβάσει το κεφάλι και ουδείς ενοχλείται. Η επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι το ισχυρό επιχείρημα όλων των παρανομούντων.

ΑΛΛΑ, κύριε Πρωθυπουργέ, ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΘΗ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ; ΔΙΟΤΙ ΩΣ ΕΛΛΗΝ ΠΟΛΙΤΗΣ ΕΓΩ ΕΝΟΧΛΟΥΜΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ κ. ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΤΗΛΟΥ.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΘΗ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΝΗΠΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΘΙΖΟΝΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΣΕ ΕΝΑ ΑΦΥΣΙΚΟ ΤΡΌΠΟ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΙΩΣΕΩΣ;

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΟΥ ΕΓΓΥΗΘΗ ΟΤΙ ΑΥΡΙΟ ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ «ΓΑΜΟ» ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΟΣ «ΚΥΡΙΟΥ» ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΤΟΥ;
ΠΟΙΟΣ ΔΗΛ. ΘΑ ΜΟΥ ΕΓΓΥΗΘΗ, ΟΤΙ ΘΑ ΑΠΟΤΡΑΠΗ Η ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΤΗΝΟΒΑΣΙΑΣ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΩΣ ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ;

Αγαπητοί μου φίλοι,

Η Ελλάδα μας εισέρχεται σε περίοδο μαζικής παρακρούσεως! Η Ελλάδα μας μοιάζει να μετατρέπεται σε ένα απέραντο φρενοκομείο! Ζητούνται επειγόντως πρότυπα ζωής!

Στα δύο αυτά ανθρωποειδή «ζεύγη», όχι ζευγάρια, τα οποία σήμερα επισημοποίησαν την «ένωσή» τους μπροστά στον κ. Δήμαρχο Τήλου αφιερώνω τα παρακάτω λόγια του Αποστόλου Παύλου από την προς Ρωμαίους επιστολή, κεφ. 1 στ. 18- 32.

Πάντοτε υπήρχαν τα ελαττώματα αυτά στην ανθρώπινη Κοινωνία, αλλά και πάντοτε ήσαν καταδικαστέα ως «παρά φύσιν» αμαρτήματα. Για πρώτη φορά τώρα, προβάλλονται «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» ως Φ Υ Σ Ι Κ Ο Σ - Τ Ρ Ο Π Ο Σ - Ζ Ω Η Σ. Εμπρός λοιπόν ΤΟ ΦΡΕΝΟΚΟΜΕΙΟΝ «Η ΕΛΛΑΣ» προβάλλει ενώπιόν μας. Χαρείτε το.
+ Ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος,
Τρίτη 3 Ιουνίου 2008, Ώρα 10.30'π.μ.

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 1 ,18-32

18 Αποκαλύπτεται γαρ οργή Θεού απ' ουρανού επί πάσαν ασέβειαν και αδικίαν ανθρώπων των την αλήθειαν εν αδικία κατεχόντων, 19 διότι το γνωστόν του Θεού φανερόν εστιν εν αυτοίς• ο γαρ Θεός αυτοίς εφανέρωσε. 20 τα γαρ αόρατα αυτού από κτίσεως κόσμου τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται, η τε αΐδιος αυτού δύναμις και θειότης, εις το είναι αυτούς αναπολογήτους, 21 διότι γνόντες τον Θεόν ουχ ως Θεόν εδόξασαν η ευχαρίστησαν, αλλ' εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία• 22 φάσκοντες είναι σοφοί εμωράνθησαν, 23 και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών. 24 Διο και παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εν ταις επιθυμίαις των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτών εν αυτοίς, 25 οίτινες μετήλλαξαν την αλήθειαν του Θεού εν τω ψεύδει, και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον κτίσαντα, ος εστιν ευλογητός εις τους αιώνας• αμήν. 26 Δια τούτο παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις πάθη ατιμίας. αι τε γαρ θήλειαι αυτών μετήλλαξαν την φυσικήν χρήσιν εις την παρά φύσιν, 27 ομοίως δε και οι άρσενες αφέντες την φυσικήν χρήσιν της θηλείας εξεκαύθησαν εν τη ορέξει αυτών εις αλλήλους, άρσενες εν άρσεσι την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι και την αντιμισθίαν ην έδει της πλάνης αυτών εν εαυτοίς απολαμβάνοντες. 28 Και καθώς ουκ εδοκίμασαν τον Θεόν έχειν εν επιγνώσει, παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νουν, ποιείν τα μη καθήκοντα, 29 πεπληρωμένους πάση αδικία πορνεία πονηρία πλεονεξία κακία, μεστούς φθόνου φόνου έριδος δόλου κακοηθείας, 30 ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγείς, υβριστάς, υπερηφάνους, αλαζόνας, εφευρετάς κακών, γονεύσιν απειθείς, 31 ασυνέτους, ασυνθέτους, αστόργους, ασπόνδους, ανελεήμονας• 32 οίτινες το δικαίωμα του Θεού επιγνόντες, ότι οι τα τοιαύτα πράσσοντες άξιοι θανάτου εισίν, ου μόνον αυτά ποιούσιν, αλλά και συνευδοκούσι τοις πράσσουσι.



ΚΑΙ ΩΣ ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ Ο ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΤΟ blog “troktiko”

Δευτέρα, 2 Ιούνιος 2008



Απάντηση του Phoebus:

Κύριε Αμβρόσιε

Έφθασα στον ιστότοπο σας, αναζητώντας πληροφορίες για το γάμο των ομοφυλοφίλων.

Όντας κι εγώ blogger και ομοφυλόφιλος, με σεβασμό και διαλλακτικότητα, θέλω να σας υποβάλω μερικά ερωτήματα, τα οποία αφενός θα ήλπιζα να εμφανιστούν στα σχόλια του ιστοτόπου σας, αφού η Εκκλησία και οι λειτουργεί της προασπίζονται την ελευθερία του ανθρώπου και αφετέρου θα ήλπιζα να πάρουν κάποια απάντηση.

Κατ’ αρχάς θα ήθελα να μου εξηγήσετε για ποιο λόγο η Εκκλησία της Ελλάδας θα πρέπει να γνωμοδοτεί για ένα θέμα που δεν περιορίζεται μόνο στους κόλπους της. Άλλως ειπείν, για ποιο λόγο θα πρέπει κάποιος που δεν τυχαίνει να εντάσσεται στο σώμα της Εκκλησίας ή έχει επιλέξει να απομακρυνθεί από αυτό, να υπόκειται στους περιορισμούς (ή συμβουλές) αυτού του σώματος; Δεν μοιάζει με επιβολή απόψεως αυτό;

Δεύτερον, θα ήθελα πολύ να μάθω για ποιον λόγο να μην επιτρέπεται η ελεύθερη έκφραση της αγάπης δύο ανθρώπων; Εντός ή εκτός της Χριστιανικής κοινότητας, οι ομοφυλόφιλοι που επιλέγουν να δεσμευθούν με το γάμο (ή με οποιοδήποτε σύμφωνο συμβίωσης) το κάνουν γιατί ΑΓΑΠΟΥΝ ο ένας τον άλλο. Γιατί καταδικάζουμε αυτό το αγνό συναίσθημα; Και ποιος γνώμονας στοιχειοθετεί την ορθότητα και το εύρος της αγάπης; Μπορεί να αμφισβητηθεί η αγάπη, όταν είναι έμπρακτη, μέσα από πράξεις της καθημερινότητας αυτού του ζευγαριού; Κι αν δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, τότε γιατί κατακρίνεται;

Τονίζω, εν κατακλείδι, ότι το σχόλιο μου αυτό σκοπό δεν έχει σε καμία των περιπτώσεων να προκαλέσει, αλλά αντιθέτως πιστεύω στη σοφία των χρόνων και των γνώσεων σας και ευελπιστώ να αποτελέσει -τρόπον τινά- βήμα διαλόγου. Αφού (φαντάζομαι θα συμφωνείτε κι εσείς) ο διάλογος είναι και το «όπλο» που χρησιμοποίησε ο Ιησούς, ενώ οι αβάσιμοι αφορισμοί που Τον λοιδορούσαν ήταν τα «όπλα» του ιερατείου που Τον σταύρωσε.
4 Ιούνιος 2008 12:35 μμ



Απάντηση Μητροπολίτου:

ΠΡΟΣ ΤΟΝ κ. PHOEBUS

Αγαπητέ μοι,

Απαντώ εν συντομία στα ερωτήματά σας. Και απαντώ με αγάπη και συμπάθεια πρός τό πρόσωπό σας.
Η Εκκλησία γνωμοδοτεί, διότι ερωτᾶται από τόν κ. Υπουργό.
Η Εκκλησία ερωτάται, διότι εκπροσωπεί καί εκφράζει το 95% του ελληνικού πληθυσμού. Άλλωστε οι σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας στην Ελλάδα ακόμη είναι σχέσεις συνεργασίας.
Η Εκκλησία γνωμοδοτεῖ για το πλήρωμα των πιστών της. Δεν αναμειγνύεται εις τα ήθη και έθιμα των άλλων. Ενδιαφέρεται όμως γιά την διατήρηση των ελληνοχριστιανικών αρχών καί παραδόσεων και έχει χρτέος να τό πράττει. Το Σύνταγμα προνοεί για την ελληνοχριστιονική παιδεία.
Η Αγάπη είναι αρετή. Αλλά η αγάπη εις την οποίαν σείς αναφέρεσθε, δεν είναι η Αγάπη που εδίδαξε ο Χριστός ως καινούργια εντολή. Η Αγάπη περί της οποίας σεις ομιλείτε είναι η συμπάθεια και η ψυχοσωματική έλξις δύο προσώπων. Αυτή η έλξις δεν ονομάζεται αγάπη, αλλά ερωτική ἐλξις και σχέσις. Άλλο λοιπόν η αγάπη καί έτερον τι ο έρωτας.
Η Αγάπη κινεί την ψυχήν, ο έρωτας όμως κινεί τις ορμές. Ερεθίζει τό σώμα. Γι αυτό και η ερωτική αγάπη πολλές φορές είναι τυφλή. Πολλοί, ευρισκόμενοι σε ερωτικό αμόκ, συχνά φονεύουν το αγαπώμενο πρόσωπο!
Η Αγάπη του Χριστού μας είναι οικουμενική. Αγκαλιάζει όλους!΄Ό έρωτας είναι αγάπη επιλεκτική και αποκλειστική συγχρόνως!
Ο έρωτας δικαιολογεἰται μεταξύ δύο ετεροφύλων προσώπων. Η ερωτική σχέσις μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου είναι αρρώστεια της ψυχής και του σώματος! Είναι εκτροπή εκ των φυσικών νόμων και διαστροφή.
Να σας εξηγήσω την τραγικότητα της διαστροφής. Κάποτε ζούσε εδώ στην πόλη μας ένας ταλαίπωρος άνθρωπος. Δεν έτρωγε φαγητό. Έτρωγε όμως με λαιμαργία τά αποτσίγαρα, τις γόπες που λέμε, που έβρισκε στο δρόμο, στο πάτωμα, οπουδήποτε. Δεν έτρωγε ένα γλυκό,που του έδινες. Έτρωγε όμως το περίβληα του γλυκού, τό χαρτί! Αυτό είναι διαστροφή. Και τούτο είναι αρρώστεια της ψυχής, του νοός και του σώματος!
Αυτή τη σχέση, την ομοφυλοφιλική σχέση, την καταδικάζει ο Κύριος. Έρριψε φωτιά απ' τὀν Ουρανό για νά καταστρέψει τα Σόδομα και τα Γόμορρα!
Αγαπητέ μου ευρίσκεσθε στην πλάνη. Καιρός να συνέλθετε και να επανέλθετε στο φυσιολογικό τρόπο ζωής, ακόμη και στον ερωτικό φυσιολογικό δρόμο. Αγωνισθὴτε. Ο Θεός θα σας βοηθήσει.
Με αγάπη Χριστού
+ Ο Κ.και Αι. Α
04.06.2008, Ώρα 3.20' μμ
4 Ιούνιος 2008 3:21 μμ



Απάντηση του Phoebus που λογοκρίθηκε:

Γνωρίζω πως δεν απαντώ εκ μέρους ολόκληρης της Ομοφυλόφιλης, Λεσβιακής Κοινότητας Ελλάδας, γι’ αυτό θα περιοριστώ να πω πως τα παρακάτω αποτελούν προσωπικά λεγόμενα, αν και είμαι σίγουρος πως θα έβρισκαν σύμφωνη τη μεγάλη πλειοψηφία των μελών της Κοινότητας.

Κατ’ αρχάς να ανταπαντήσω στον Μητροπολίτη, κ. Αμβρόσιο, κάνοντας μερικές διορθώσεις: Η Ελληνική Ομοφυλοφιλική Κοινότητα Ελλάδας, αποτελεί το 10% του συνόλου του πληθυσμού και στη συντριπτική πλειοψηφία της έρχεται αντίθετη με τη γνωμοδότηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αν συνυπολογίσουμε και τις λοιπές θρησκείες που συνυπάρχουν στον Ελλαδικό χώρο, το ποσοστό το οποίο «εκφράζει» η Ορθόδοξη Εκκλησία μειώνεται πολύ πιο κάτω από το 80%. Για να μην κατηγορηθώ ότι κάνω παιχνίδια με λέξεις και αριθμούς, απλά θα πω πως ένα 20% είναι ένα τεράστιο ποσοστό, το οποίο δεν πρέπει να μένει άνευ δικαιώματος γνωμοδότησης, πολύ μάλλον δε σε μια Δημοκρατική χώρα.

Διαχωρίζετε την ερωτική αγάπη από την Αγάπη. Και σας ερωτώ, πιστεύω με λογική βάση: στο διαχωρισμό αυτό συγκαταλέγετε και την ερωτική αγάπη ενός αντρογύνου; Μπορείτε να διαφωνήσετε ότι η ίδια η πηγή της οικογένειας που προασπίζονται οι ενάντιοι στον ομοφυλοφιλικό γάμο είναι η ερωτική αγάπη; Μπορείτε να διαφωνήσετε ότι τα παιδιά είναι καρποί αυτού του είδους της αγάπης; Γιατί λοιπόν στην περίπτωση ετεροφυλίας αυτή η αγάπη είναι αρετή και ακρογωνιαίος λίθος του ανώτερου των κοινωνικών αγαθών και στην περίπτωση ομοφυλίας είναι μίασμα; Γιατί απλώς την «δικαιολογείτε» (sic) και δεν την επιβραβεύετε, αφού βασικό επιχείρημα κατά του ομοφυλοφιλικού γάμου είναι και το δημογραφικό πρόβλημα;

Και αν στη φαρέτρα επιχειρημάτων προστεθεί ο διαχωρισμός βάσει ικανότητας τεκνοποιίας, τότε ρίχνουμε στην πυρά και τα άτεκνα ετερόφυλα ζευγάρια; Αυτών η αγάπη είναι οικουμενική, επειδή η προσωπική κ εστιασμένη ερωτική αγάπη όπως αποκαλείτε τον έρωτα, δεν είναι καρποφόρα;

Δε θα διαφωνήσω ότι κάποιοι φθάνουν μέχρι των ορίων ανθρωποκτονίας τυφλωμένοι από ερωτικό πάθος. Αλλά όπως αναφέρετε κι εσείς πρόκειται περί ερωτικού αμόκ (sic), ψυχοπαθολογικής κατάστασης, όπως η ερωτομανία επί παραδείγματι. Σε αυτό το σημείο ας τονισθεί προς απάντηση κι άλλων σχολιαστών πως η ομοφυλοφιλία ΔΕ θεωρείται ψυχική νόσος, ούτε ψυχολογική παρέκκλιση, βάσει των American Psychiatric Association και American Psychological Association (πληροφορίες επ’ αυτού υπάρχουν στα αντίστοιχα sites). Επομένως ας μην είμαστε παράλογοι (ή έστω στο μεταίχμιο λογικής και προκαταλήψεων) για το αν η ομοφυλοφιλία είναι ψυχική νόσος. Η επιστήμη είναι σαφής σε αυτό το θέμα. Οι διαφωνούντες και με την επιστήμη και την έρευνα μάλλον εμμένουν στο παπικό «πίστευε και μη ερεύνα».

Δυστυχώς στην ίδια απάντηση θα αναγκαστώ να απαντήσω σε κάποιον ακόμα συνομιλητή που με το δικό του μεγαλείο ψυχής παροτρύνει τους ομοφυλόφιλους να «κύψουν την κεφαλήν», αισχυνόμενοι για την αυθάδεια με την οποία απευθυνόμαστε στο πρόσωπό σας. Λέγοντας μάλιστα πως «δεν έχει ποιότητα η ύπαρξη μας» (sic). Προσωπικά πιστεύω πως υπήρξα τουλάχιστον ευγενικός συνομιλητής (στα πλαίσια του γραπτού/ηλεκτρονικού διαλόγου). Θα ήθελα να μην χρησιμοποιήσω την ίδια γλώσσα λοιπόν με αυτόν τον συνομιλητή, αλλά να τον παραπέμψω αφενώς σε ένα πολύ όμορφο κείμενο το οποίο διάβασα μέσα στον ιστολόγιο σας, με τίτλο «Η ΠΛΑΝΗ ΤΩΝ "ΕΥΣΕΒΩΝ" ΑΝΘΡΩΠΩΝ» και φιλικά να του συστήσω να το εμπεδώσει και να το συμβουλευτεί πριν προσφύγει ξανά σε χαρακτηρισμούς. Και αφετέρου να παραπέμψω στο λόγο του Ιησού «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω». Να του θυμίσω, κλείνοντας, ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή! Και πως ο μόνος λόγος για να περάσει κάποιος την έξοδο κινδύνου που αναφέρει, θα ήταν για να αποφύγει τον κίνδυνο του ρατσισμού, των ύβρεων, της περιθωριοποίησης και της μανίας (εκδηλωμένης με βία σωματική ή φραστική) με την οποία ορισμένοι (ευτυχώς όχι όλοι) αντιμετωπίζουν τους ομοφυλόφιλους.

Δε θα ζητήσω από κανέναν άγιο της καθημερινότητας να μας πλύνει τα πόδια και να μας τα σκουπίσει με τα μαλλιά του, σε προσπάθεια αδελφικής προσέγγισης, ακόμα κι αν θεωρεί πως έχουμε πρόβλημα. Δυστυχώς βιώνω τον ρατσισμό καθημερινά για να ελπίζω σε θαύματα. Θα παρακαλέσω όμως με λύπη για τον φαρισαϊσμό ορισμένων (και ευτυχώς πάλι πρόκειται για περιορισμένο αριθμό), τουλάχιστον να μην «σταυρώνετε ημάς άρον-άρον».

Φοίβος


Υ.Γ. προς τον χρήστη M.K.S.:
Στο Ελληνικό χριστιανικό σχολείο δε σας ανάγκασαν ποτέ να διαβάσετε Καζαντζάκη; Αισχύλο δε διαβάσατε, μέσα στον οποίο υπάρχει απόσπασμα των Μυρμιδόνων, όπου ο Αχιλλέας απευθύνει ερωτικό θρήνο προς τον Πάτροκλο; Σαπφώ δε σας ανάγκασαν να διαβάσετε; Τα συμπεράσματα δικά σας...



Σχόλιο του Μητροπολίτου για την απάντηση που λογοκρίθηκε:

Αγαπητέ "Phoebus"

Δεν μπορώ να αναρτήσω τό σχόλιὀ σας, διότι δεν επιθυμώ να ανοίξουμε διάλογο περί της ηθικής ή μή συμπεριφοράς των gays στον ιστότοπο ενός εκκλησιαστικού προσώπου. Ἀλλος είναι ο σκοπός αυτού του Blog. Δεν απευθύνεται σε ανθρώπους της κατηγορίας, στην οποία ανήκετε, κατά την ομολογίαν σας.
Στό προηγούμενο σημείωμά μου σας εἰπα αρκετἀ.
Πρέπει να λάβετε υπ'ὀψει σας το Νόμο του Θεού και όχι τίς γνώμες των οποιονδήποτε Ὀργανισμών του κόσμου τούτου κλπ. Ο Νόμος του Θεού απορρίπτει κάθε ανώμαλη σαρκική σχέση. Τά Σόδομα καί τά Γόμορρα φανερώνουν την οργή του Θεού κατά των ομοφυλοφίλων. Αντιθέτως στην περίπτωση της πόρνης γυναικός, ο Κύριος έδειξε συμπάθεια. Εξ αφορμής αυτού του περιστατικού είπε τούς λόγους: "ο αναμάρτητος πρώτος τόν λίθον βαλέτω". Δεν έχουμε αντίστοιχη περίπτωση για τους ομοϊδεάτες σας.
Τελειώνοντας, σας λέγω:
ΠΡΩΤΟΝ: η αμαρτία, στην οποιαδήποτε μορφή της, οδηγεί στην καταστροφή και στό θάνατο!
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: η φύση εκδικείται όποιον καταλύει τους φυσικούς νόμους. Και η πιό μεγάλη καταδίκη της φύσεως είναι ότι με τους gays αυτοκαταργείται και αυτοδιαλύεται το ανθρώπινο γένος! Καταστρέφεται τη ζωή, κύριε! Ήλθετε στη ζωή και πρέπει να την μεταδώσετε! Ποιός σας έδωσε το δικαίωμα να κληροδοτείτε το ΘΑΝΑΤΟ;
ΤΡΙΤΟΝ: Μη ζητείτε νομιμοποίηση της αμαρτίας σας στα κείμενα αρχαίων φιλοσόφων, στην τέχνη ή στη συμπεριφορά των καλλιτεχνών!
Ο Χριστός ήλθε για να αλλάξει την συμπεριφορά των ανθρώπων. Ο χριστός ήλθε ως Ελευθερωτής! Ελευθερώνει τόν άνθρωπο από τα δεσμά της ΑΜΑΡΤΙΑΣ!

Η εντολή του Δημιουργού Θεού πρός τόν άνθρωπο είναι: "αυξάνεσθε καί πληθύνεσθε".

ΑΡΑ ΚΙΝΕΙΣΘΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ. Αυτό δεν σας ανησυχεί; Σκεφθείτε όμως, ότι κάποτε θα κριθήτε για τη συμπεριφορά σας. Υπάρχει μέλλουσα κρίσις! Υπάρχει Παράδεισος καί κόλασις! Ο καθένας μας επιλέγει τόν τόπο της μελλοντικής -καί οριστικής- ζωής του.
Αυτά με αγάπην πρός υμάς και πρός τήν αλήθειαν.
+ Ο Κ & Αι. Α
Παρασκευή 06.06.2008
6 Ιούνιος 2008 9:09 πμ